Trots

Als je iets fout doet, doe het dan GOED fout. Dat was mijn filosofie vandaag.

Zaterdag-ochtend... Ik lag er pas laat in (na twee dagen te zijn weggeweest i.v.m. bruiloftsgerelateerde zaken) en kwam er dus ook laat uit. Het was ijzig koud in huis...raar... Ik kijken naar de ketel: ja hoor, een knipperend nummertje 4. Dat kan nooit veel goeds betekenen, dus dan de gebruiksaanwijzing er maar eens bijpakken.

4. Geen vlamsignaal na ontsteken of zekering F1 kapot.

O-keee... En nu? Ik doe maar het eerste wat er in me opkomt: ik druk op RESET. Alle lichtjes gaan uit en weer aan. Een hartstochtelijk gekreun komt uit het hart van de ketel, een woedend geborrel lijkt uit het binnenste te komen en het hele apparaat begint te schudden en trillen. Ik doe een stapje terug. Opeens houdt het op, en lijkt het apparaat weer in orde.

Even kijk ik het aan. Er lijkt niets engs meer te geburen, dus het zal wel okee zijn... Op naar de douche. Als ik de warme kraan opendraai, hoor ik vanuit de keuken de ketel woedend brullen en kraken. Zou het goed gaan? Ik houd mijn hand onder het water: hmm, gewoon lekker warm. Ik duik onder de douche, en nèt als ik helemaal ben ingezeept en -geshampood, houdt de ketel er weer mee op. Een ijskoude straal komt uit de douchekop en met een zacht (en heel mannelijk) gilletje spring ik er onder vandaan. Zo goed en zo kwaad als het gaat, spoel ik de zeepresten van me af en loop weer naar de ketel.

Ja hoor, hij knippert weer. Deze keer is het nummer 5. De gebruiksaanwijzing er maar weer bij.

5. Vlamfout tijdens ontsteken.

Ja. Goed. Ehm... Nog maar eens RESET. De hele cyclus herhaalt zich en nu knippert nummertje 4 weer. Goed, dit gaat nergens heen. Aankleden en de monteur maar eens bellen dan.

De mevrouw achter de balie (tenminste, ik stel me haar aan een balie voor) zegt dat ik eerst de verwarming moet bijvullen en dan moet ontluchten. 'Weet u hoe dat moet?' Ik antwoord heel mannelijk en zelfverzekerd van ja en hang op. Ik loop naar de ketel en kijk of er ergens een heel grote sticker met 'HIER BIJVULLEN' op de ketel zit, met een duidelijke pijl erbij. Hmm, niet dus. O-keeee. Dan papa maar eens bellen. Papa legt uit hoe het moet: niet bij de ketel, maar bij de radiator in de badkamer. Daar kan je dan de slang van de wasmachine aan aansluiten en de verwarming bijvullen. Goed, simpel!

Draai het koperen sluitdopje eraf. CHECK.
Sluit de slang van de wasmachine aan. CHECK.
Draai het kraantje op de radiator open. CHECK
Draai het moeilijk uitziende draaidingetje op de radiator open. Hmm. Niet CHECK.

Moet ik dit moertje/boutje/dopje/dingetje er nou afdraaien of niet? Vast wel. Hup, eraf met dat ding. En dan kan dit koperen buisje er vast wel uit... Een keiharde en ijskoude straal stinkend water sproeit in mijn gezicht, over mijn lijf en door de badkamer. Baddoeken, weegschaal, badmat en wasmand zijn binnen enkele seconden volledig doorweekt. Ikzelf trouwens ook. Mijn kleren plakken aan mijn lijf en het stinkende water drupt van mijn gezicht terwijl ik panisch mijn hand over de opening druk, waar met grote kracht het water uit wil ontsnappen. Ik kijk om me heen, op zoek naar het ontbrekende koperen buisje dat overduidelijk NIET verwijderd had moeten worden. Ik lokaliseer het achter de wasmachine.

Okee, probleem. Hoe pak ik het buisje zonder dat alles weer wordt ondergestraald met water...? Ik vertrouw op mij katachtige reflexen en besluit alles in één soepele beweging te gaan ondernemen. Met mijn heup draai ik de wasmachine opzij en ik maar me klaar voor een duik naar de grond. In mijn hoofd tel ik tot drie...

Eén...

Twee...

Drie!

Ik draai me opzij, hoor 'KKKRRRRKKKKK!', voel hoe mijn bovenbeen draait terwijl mijn onderbeen blijft staan, voel een verblindende pijn in mijn knie, en het wordt grijs voor mijn ogen. Als ik weer bijkom, lig ik met mijn hoofd in de WC-pot en hoor ik boven me de straal fel neerkletteren op de badkamervloer en mijn rug. Met ontzettend veel moeite en pijn kom ik overeind (knie is onbruikbaar geworden en ik sta onhandig huppelend in een poel stinkend water) en druk mijn hand weer op het gat. In mijn andere hand heb ik -wonder boven wonder- het koperen buisje dat ik in mijn katachtige soepele beweging ging pakken.

Okee, denk ik verward, nu alleen dat ding weer in het gat en het ergste is voorbij. Als ik (deze keer inderdaad met een soepele beweging) het buisje in het gat druk, merk ik meteen dat er iets mis is... Ja hoor, het plastic beschermdingetje is eraf gevallen en de straal gaat onverminderd door, maar nu in meerdere richtingen. Ik kijk om me heen en zie het beschermdingetje liggen... achter de wasmachine.

Goed, daar gaan we weer. Terwijl ik een kreet van pijn slaak, grijp ik het dingetje van de grond. Met moeite wurm ik het koperen buisje weer uit het gat en word wederom begroet door een plens water in mijn gezicht. Ik wriemel het plastic beschermdingetje om het koperen buisje en prop het geheel weer in het gat. Eindelijk! De straal houdt op... Ik begrijp dat ik dat koperen boutje/moertje/dopje/dingetje dus niet had moeten verwijderen en schroef het er snel weer op.

Okee, dat is achter de rug. Ik draai het koperen buisje met plastic beschermdingetje rond in het gat zodat het water vanuit de slang de verwarming in kan, en zet de kraan aan. Het wijzertje van de drukmeter loopt langzaam omhoog naar 2 en ik draai de kraan weer dicht. Dat zou het moeten zijn. Het zou opgelost moeten zijn. Hinkend, nat en rillend loop ik alle verwarmingen na met het onluchtingssleuteltje en als dat gedaan is, begeef ik me weer naar de ketel.

RESET.

...

BrrrrrrRRRRRRROOOOOEEEEEEEEEEEEE!!!!

De ketel gaat harder dan ooit tekeer, de beschermkap staat te schudden en snel trek ik de stekker uit het stopcontact.

Stilte.

Even sta ik besluiteloos in de keuken en dan geef ik het op. Ik ga de monteur weer bellen.

Mevrouw aan balie neemt weer op. "Oh, dus dat was het niet, begrijp ik? Da's jammer. Nou, dan sturen we gewoon iemand langs hoor..." zegt ze vermoeid. Ze deelt me mede dat het ontzettend druk is en dat het wel even kan duren voordat er iemand langs kan komen. Ik bedank haar, hang op en ga me omkleden. Als ik de natte, koude kleren van mijn lijf stroop, voel ik me toch wel een beetje trots: ik heb in ieder geval zelf de verwarmng bijgevuld en ontlucht!

Twee uur later komt de monteur. In ongeveer 45 seconden is hij klaar met het vervangen van een verstopt... dingetje ofzo, weet ik veel... Ik aanschouw de man vanaf de bank, rillend en met een ontzette knie en doe alsof er niets aan de hand is. Ieder zijn vak...

Spintastisch

Okee, ik weet dat ik het heel druk heb en dat ik tonnen met dingen moet maken/doen/fabriceren/oplossen etc, maar SOMS is het gewoon even tijd voor een paar snoezige kitten- en kattenfilmpjes...

Poes in de doos


De waarheid achter katten


Compilatie


Sleepy 1


Sleepy 2

Vincent

Ooooh, wat zou ik graag Tim Burtons visie hebben. Die man is zo heerlijk twisted en macaber. Kijk naar 'Vincent' en je weet wat ik bedoel:

Drama

Wat een heerlijk verwarrende kop zie ik op www.nu.nl:

Kruidvatpersoneel vlotdrama niet gewaarschuwd voor stuw

De mannelijke man

Vandaag moest ik werken en at ik mee op de zaak. Terwijl ik en collegae ons te goed deden aan een lasagne, voegde onze baas N. (man) zich bij ons. Hij at zijn lasagne en luisterde intussen naar het gesprek dat mijn collega's en ik voerden. Collega N. (vrouw) merkte op dat collega D. (man) had opgemerkt dat het hem opviel dat hij alleen maar met vrouwen werkte. Collega N. (vrouw) opperde toen dat ook ik (Wouter dus) er nog werkte, waarop collega D. (man) herhaalde: "Precies, ik werk alleen maar met vrouwen!" Collega N. (vrouw) concludeerde dat baas N. (man) dan maar eens wat leuke (lees: knappe) mannen moest aannemen.

Baas N. (man) moest hier om lachen (collega D. (man) is overigens zijn zoon) en hij begon te vertellen: hij vond dat hij liever vrouwen aannam omdat die minder zeurden. De meeste mannen waren altijd aan het mopperen en steunen en kreunen volgens hem, en hadden bij wijze van spreken geen ruggengraat. Het opvallendst was, dat hij, voordat hij de voordelen van vrouwen opsomde, hij mij bij voorbaat al schaarde bij de vrouwen.

N. (man) eindigde zijn betoog met de mededeling dat hij vond dat mannen 'mannelijk' moeten zijn. Ik knoopte dat in mijn oren en heb gedurende de hele avond... (okee, ik ben eerlijk: het eerste half uur) geprobeerd om 'mannelijker' te doen. Leuk experiment...

Okee, het was dus GEEN succes. Ik begrijp dat baas N. (man) mij onder de vrouwen schaart. Goed voorbeeld is de volgende scene:

Ik: N2, heb je nog iets nodig uit de schuur?
Collega N2. (vrouw): Ja, een pakje décafé.
Ik: (armen spreidend en dansje doend): Yay!

***

Nu ik weer thuis ben, vraag ik mij af of ik inderdaad aan het vervrouwelijken ben... Nou ja, ik denk er nog wel even over na terwijl ik naar de soundtrack van 'Hairspray' en 'Dreamgirls' luister en geniet van valse nicht Mark uit 'Ugly Betty'....



God, I'm getting gayer by the minute...

Voor de oningewijden: 'Ugly Betty' is een remake van 'Yo soy Betty, la fea', oftewel: 'Ik ben Betty, de lelijke', dat in Nederland is hermaakt als 'Lotte'....

Drie vragen

Vandaag komen drie vragen bij me boven. Of nee: niet echt vragen. Het zijn eigenlijk zaken waarover ik het met mensen niet eens ben en die me blijven achtervolgen in mijn hoofd. Niet omdat ik geen gelijk heb of het niet snap ofzo, maar gewoon omdat het me verbaast dat ik daarover met iemand een meningsverschil heb.

Okee, nummer één dan maar.

-Plotwending

Dit is een jarenlange vete tussen Jennifer en mij: bestaat het woord 'plotwending'? Het staat niet in Van Dale, maar ik kom het regelmatig tegen in tijdschriften, boeken, artikelen en noem maar op. Is dit een woord dat ik heb verzonnen? Is het zo een onlogische woordkronkel dat die alleen uit mijn schimmig brein heeft kunnen voortkomen? Ik weet het niet... Jennifer lachtte me hardop uit toen ik het voor het eerst gebruikte en ik begon aan mezelf te twijfelen: bestaat dit woord wel echt?

Even proberen op Google: 'plotwending'

Nou, ik weet niet, maar ik ben in ieder geval niet de enige die het woord bezigt...

Op naar nummer twee:

-Appelhappen

Niet zo lang geleden had ik met iemand een gesprek over spelletjes van vroeger (tenminste, ik neem aan dat het daarover ging, want hoe kom je ander op appelhappen?). Ik vertelde over appelhappen: een teiltje water, appels erin, en proberen om ze eruit te vissen met je tanden. Wederom werd ik uitgelachen. 'Appelhappen' was blijkbaar iets dat ik zelf had verzonnen, of dat alleen in het boerse, achterlopende Zuiden werd gespeeld. Twijfel, twijfel, ben ik nou gek? Heb ik niet een Kukident-reclame gezien waarin twee oude mensen aan het appelhappen zijn?

Toch maar weer eens op het net zoeken: 'appelhappen'

Hmmm, gelukkig weer iets dat ik niet heb verzonnen. Wikipedia schaart appelhappen trouwens onder het koekhappen: happen naar appels aan een touwtje. Hmm, die kende ik nog niet...



De laatste:

-'te voet'

Ik gebruikte onlangs de uitdrukking 'te voet', om aan te geven dat ik ergens lopend naartoe was gegaan. Dit werd door Kato beantwoord met een lach: 'te voet' was volgens haar ouderwets! Nou ben ik niet echt een expert op de houdbaarheidsdatum van uitdrukkingen en woorden in het Nederlands, maar volgens mij valt 'te voet' niet onder de categorie 'ouderwets'. Maar goed, dat valt natuurlijk moeilijk te onderzoeken...

Op Wikipedia wordt 'te voet (gaan)' als synoniem genoemd van 'lopen', maar dat bewijst natuurlijk niet zoveel. Hmm, ben wel benieuwd wat iedereen daarvan vindt...

Theo en Thea

Het was onvermijdelijk: na maanden van sukkelen, trillen en veel, heel veel plassen is Thea heengegaan.

Een kleine historie: toen ik 6 was, namen we twee katten in huis, die al snel Theo en Thea werden genoemd. Broer en zus hebben voor veel plezier, ongemak, troost en vermaak gezorgd. Ik kan me goed herinneren dat Theo eens met een snip thuiskwam. Wat zegt u, een snip? Jazeker, een snip! Of die keer dat Thea als heel klein poesje probeerde een duif te overmannen, die prompt met haar nog op zijn rug wegfladderde.

In 2003 is Theo, na lang ziek geweest te zijn, overleden aan een schildklierziekte. Het was echt treurig, om dat mooie beest zo te zien vechten. Hij bleef tot het laatste moment spinnen...

En nu dan Thea... Volgens de dierenarts had ze verschillende herseninfarcten gehad en leed ze aan een nierkwaal, waardoor ze constant moest plassen. Ze heeft nèt de 20 niet gehaald.

Bij deze dus een afscheid van Theo en Thea, broer en zus, die bijna twintig jaar in huize Joosen hebben doorgebracht.

Welterusten beestjes, slaap lekker...