Brillen en muggen

Zucht. Moeders kunnen zo erg zijn. Een paar maanden begon de mijne ineens een beetje zenuwachtig een verhaal over haar bezoek aan de opticien. Op omslachtige wijze vertelde ze hoe de opticien (Bert) die haar had geholpen, wel èrg leuk was. Zeg maar: Wouter-leuk. Oh, en nog leuker: ze had mij even met de eigenaresse van de brillenzaak bespoken. Ik stel me dat gesprek als volgt voor:

Winkeljuffrouw: "Zo, dat wordt dan 139 euro".

Moeder: "Ah, even kijken in mijn portemonnee" (Kijkt opzichtig in portemonnee, rommelend, waardoor mijn pasfoto eruit fladdert.)

Moeder: "Oh jee, wat valt er nu uit? Ach, kijk nou, het is een foto van mijn zoon Wouter!"

Winkeljuffrouw: "Ach, zeg..."

Moeder: "Tja, dat hoort toch, hè? Foto's van de kinderen in je portemonnee".

Winkeljuffrouw: "Ach ja..."

Moeder: "U heeft vast ook foto's van Bert in uw portemonnee?"

Winkeljuffrouw: "Bert? Oh, nee hoor! Dat is niet mijn zoon".

Moeder: "Oh echt? U lijkt zo op elkaar? (NB: Bert is Indisch en winkeljuffrouw is zeeeeer blank)".

Winkeljuffrouw: "Oh nee hoor. Bert is hier via mijn dochter komen werken".

Moeder: "Oh, is het uw schoonzoon?"

Winkeljuffrouw: "Ehm nee. Bert is niet echt van de meisjes..."

Moeder: "Oh, ECHT!? Nou, dat is ook toevallig..."

etc, etc.

Hoe dan ook, ik moest maar eens gaan kijken bij de Eyewish in Breda. Leuk. Mijn moeder de matchmaker. Wat wil nu het toeval? Ik krijg de laatste tijd toch wel een beetje last van met de ogen knijpen, een beetje hoofdpijn etc. Tijd voor een bezoekje aan de opticien, misschien? Om moeder te plezieren, ga ik tijdens een bezoek aan Etten-Leur samen met haar naar Breda voor een onderzoekje. En natuurlijk: Bert is er... En je kan zeggen wat je wil van mijn moeder, maar ze heeft wel smaak :-)

Verder naar deel twee van mijn verhaal: wat schetst mijn verbazing als ik te horen krijg dat mijn vermoedens juist zijn? Jawel, het is echt waar. Blijkbaar heb ik ècht te hard gekeken de afgelopen jaren, want het is nu officieel besloten door Bert: ik moet aan de bril.

Erg leuk trouwens, zo'n bezoekje aan de opticien: tijdens de testen ("Wat is beter? Plaatje één of twee? Eén of twee?" klessebest Bert, terwijl hij verschillende lenzen voor mijn ogen heen en weer schuift) hoor ik gezoem bij mijn rechteroor. Ik ga ervan uit dat het apparaat zoemt, maar na het voelen van een prik in mijn nek besluit ik dat het toch ècht een mug is geweest, die zich aan mijn lichaamssappen tegoed deed tijdens de optische oefeningen. Ik probeer onopvallend te krabben, zonder de rest van mijn gezicht te bewegen, waar ik natuurlijk maar half in slaag. Na een aantal tests en een paar vragen van Bert ("Vind je deze 'jummie' of 'ieuw'?"), geef ik dan toch maar toe wat mijn gekrab heeft veroorzaakt. Een paar minuten jagen we achter de hardnekkige mug aan. Moet een leuk gezicht geweest zijn: twee nichten achter een mug aan...

Na te hebben geredeneert wat mijn zicht kan vergemakkelijken, krijg ik door Bert een enorm rood-zwart proefbril-achtig iets opgezet. Hij paradeert met me door de winkel naar buiten, de winkelstraat in, waar ik aan den lijve (of eigenlijk aan den oge) kan ondervinden of het testexemplaar daadwerkelijk effectief is. Ik voel me wel erg staan ineens: met een kriebelende nek en een grote futuristische bril (die nog het meest wegheeft van een metalen Venetiaans masker in de 24e eeuw) op mijn snuit. Mensen kijken naar me om en lachen. Bert wijst naar bordjes in de verte, die ik nu toch wel iets beter kan zien... Het meest zie ik echter toch de omkijkende mensen. Maakt het weer erg gemakkelijk om me te concentreren...

Na ruim anderhalf uur gemeet en gepas zijn we klaar. De bril gaat er komen. Aan één kant min en aan de andere plus. Over een weekje of twee is hij gereed en ga ik voortaan als bebrild mens door het leven. Met een flitsend montuur uiteraard... Hou ik nog even geheim, maar ik ben benieuwd naar jullie mening!

Nu alvast een opiniepeiling. Kies je favoriet uit de volgende prototypen:

A:


B:


C:


D:


E:

Earth

Donderdag. Ik ga met mijn ouders voor de gezelligheid eens naar de film. In een minizaal in Chassé Cinema nemen we plaats voor de peperdure en prachtige documentaire 'Earth'. Adembenemende vergezichten, nauwgezet gefilmde achtervolgingen en schattige babydiertjes trekken aan ons voorbij. Geloof me, dit moet je echt zien!

Halverwege neemt de film een klein zijpad en heeft daar als onderwerp: de paradijsvogels in het regenwoud. De zaal is muisstil terwijl iedereen gefascineerd staart naar de paringsrituelen van deze aparte vogels. Nou ja, muisstil... Ik kan me ècht niet inhouden, en tijdens de dans één der vogels barst ik in lachen uit... als enige in de zaal...

The CatGenie

Oeh, handig! Hebben ze die ook voor mensen?

The CatGenie

De Allerdroevigste Geschiedenis met de Zwavelstokjes

Paulientje bleef te huis, alleen,
Naar tante gingen de ouders heen;
Zij was een kleine lachebek
En liep al zingend door 't vertrek; -
Daar zag ze op eens een doosje staan,
Met zwavelstokjes volgelaan:
"Ei!" riep Paulien, "dat zou voor mijn
"Een recht pleizierig speelgoed zijn."
En zoo gezegd, -en zoo gedaan, -
Zij stak een zwavelstokje aan.

En Pietje en Mietje, 't kattenpaar,
Dat zag vermanend op tot haar,
Zij dreigden 't meisje met den poot:
"Bedenk toch, dat Papa het verbood!
Mio! Miaauw! Mio! Miaauw!
Och toe, Paulientje, laat dat gauw!"


O, schrik! Haar kleertjes vatten vlam!
Ach! dat ze ook aan dat doosje kwam!
Daar brandt de hand reeds en het haar,
En eind'lijk brandt ze heelegaar.

En Pietje en Mietje schreiden,
Zo droevig met haar beiden:
"Komt hier! Ter hulp! och komt gezwind!
"Komt ouders! Komt! Daar brandt uw kind!
"Miaauw! Mio! Miaauw! Mio!"
Och, Pietje en Mietje schreiden zoo.


Verbrand is 't meisje heelegaar,
Het arme kind! met huid en haar;
Ze is tot een hoopje asch vergaan,
Waar enig haar' schoentjes nevens staan.

En Pietje en Mietje schreiden,
Zoo droevig met haar beiden:
"Mio! Miaauw! Mio! Miaauw!
"Och, dat zij 't ook niet laten wou!
"Wij minden haar zoo teeder,
"Nu zien wij haar niet weeder."

Uit 'Paulientje met de Zwavelstokjes', circa 1900

Groene vingers

Ik dacht: 'Leuk, dan zet ik deze plant eens hier, en dat tafeltje daar en hier die lamp, enzo'. Hartstikke leuk. Beetje decoreren, zoals het een goede homo betaamt (echt, het staat in mijn homohandboek, pagina 39: 'Hoe je je huis dolletjes herinricht'). Dus ik een beetje slepen en een beetje proberen en na een uurtje was ik tevreden. 'Dolletjes', dacht ik nog, en ging weer aan het werk.

Wist ik veel dat Grote Plant daar zo op zou reageren? (Beetje tussen-info: ik heb de meeste planten in mijn huis een naam gegeven, maar deze ene groene vriend gaf me maar geen inspiratie. Vandaar dus 'Grote Plant'). Anywayssss, ik had Grote Plant dus verplaatst van zijn plekje bij het raam naar zijn nieuwe domicilie naast mijn televisie, waar hij kan meekijken terwijl ik achter de computer werk.

Na een paar dagen op zijn nieuwe plek, begon Grote Plant zich te roeren. Tijdens mijn werk voelde ik zo nu en dan een kietelend prikje in mijn nek. Als ik dan omkeek, zag ik een blad van Grote Plant bedreigend dicht bij me bungelen. 'Snel opgelost', dacht ik dan, en draaide de plant een stuk om, zodat de priemende bladeren niet meer op kriebelafstand waren. Binnen de kortste keren voelde ik dan weer een prikje en het bleek dat Grote Plant een nieuw blad in mijn richting had gehangen. Verder draaien van de pot had geen zin: een nieuw uitstekend blad vond telkens weer mijn nek.

Wat wil Grote Plant? Is hij niet gelukkig op zijn nieuwe plek? Wil hij terug naar zijn oude plaats omdat hij het uitzicht mist? Of misschien is het uitreiken van de bladeren juist een liefdevol gebaar? Misschien wil Grote Plant zijn genegenheid tonen door zo nu en dan even mijn nek te strelen met zijn stengels.

Puh, er is wel wat meer voor nodig om mijn plantaardigheid aan te wakkeren. Pas als Grote Plant mij een bloemetje aanbiedt, zal ik een groene affaire overwegen...

Just in the nick of time...

Aaaah, goeie ouwe Jiskefet. Deze briljante sketch uit de hoogtijdagen van het illustere Jiskefet-trio parodiëert op hilarische wijze de Engelse cricketsport. Let op het gemompelde commentaar (vol gefluisterde termen in steenkolen-Engels) bij deze bijzonder geestige vertoning van een onnavolgbare sport.

Christofilie

Deze column vond ik op nu.nl . Meestal ben ik niet zo gecharmeerd van columnist Nico Dijkshoorn, maar om dit stuk moest ik toch wel hartelijk lachen...

Christofilie is een ziekte

door Nico Dijkshoorn

Mogen homo´s op deze site columns schrijven? En kunnen ze dat wel? Je gaat aan alles twijfelen sinds Yvette Lont heeft aangekondigd "een motie in te dienen tegen het bekleden van bestuurs- en volksvertegenwoordigende functies door praktiserende homofielen."

Het citaat komt uit het Nederlands Dagblad, waarin men nog steeds de term homofilie gebruikt. Alsof het een ziekte betreft. Difterie, embolie, hysterie en homofilie.

Het zette me aan het denken. Als Lont vindt dat homo´s ongeschikt zijn voor bestuurlijke functies, wat mogen ze van haar dan wel doen? Waarschijnlijk in pisbakken aan elkaars geschoren zak voelen en in café de Cockring een Tosti Anaal bestellen. Allemaal prima, als ze maar geen Christelijk werk gaan doen, zoals een land besturen. Want daar zijn Christen dol op, besturen. Stuurtje in het hand en dan maar keihard rechtdoor naar de hemel rijden, met een lichte afwijking naar rechts.

Als er ergens met de bijbel in de hand iets te betuttelen valt staan ze vooraan, de Christofielen. Fielen ja, want het is wel degelijk een ziekte die zich door het lichaam van Yvette Post heen vreet. Mevrouw schreeuwt inmiddels moord en brand en geniet bescherming. Nooit goed natuurlijk, maar het verbaast me niet. Ik zou als homo misschien ook zin krijgen in een potje omgekeerd potenrammen als iemand uitdraagt dat ik een minderwaardig mens ben.

Christofiel

Lont meldt dat ze bedreigingen ontvangt en via websites discriminerende opmerkingen binnenkrijgt. Wat zij eigenlijk zegt is: discrimineren via een website mag niet, discrimineren met de bijbel in de hand mag wel. Een Christofiel mag wel een hele bevolkingsgroep uitsluiten van betaald werk omdat Jezus het recht van voren met een vrouw deed, dat is denk ik het idee. Het grappige is dat ik leef volgens mijn eigen bijbel. Een schriftje waar het Nieuwe Testament van Dijkshoorn in staat. Dús is het waar.

In mijn schriftje staat bijvoorbeeld dat God en Jezus twee gezellige homo´s waren die iedere avond lekker homodingen gingen doen in café De Ster van Bethlehem. Ik heb dat opgeschreven dus moet men dat respecteren. Ik leef naar dat schrift. Het is wel niet een eeuwenoud schrift, maar wel controleerbaar authentiek, wat we van alle verhalen in de Bijbel niet direct kunnen zeggen.

Wat staat er nog meer in het Nieuwe Testament van Dijkshoorn? Volgens mijn geloof mogen Christofielen geen boeken schrijven. Dat levert maar gezeik op. Het staat in mijn schriftje dus mag ik dat zeggen. Ik wil ook dat Christofielen geen rockmuziek meer maken. Christofielen zullen ook nooit meer beleefdheidsbezoekje afleggen aan de verkapte dictatuur Rusland. Het is Christofielen niet toegestaan om mee te doen aan sportevenementen omdat ze te witte benen hebben. In hoofdstuk twee van mijn schrift staat dat mensen die Yvette Lont heten voor de zekerheid in een konijnenhok van 2 bij 1 moeten worden getimmerd waar ze in alle rust, met een bijbel tussen hun dijen, kunnen gaan zitten wachten tot de god van de Christofielen ze bevrijdt.

Mijn evangelie

Voorlopig is er nog maar 1 exemplaar van dit Nieuwe Testament, maar hé, het is wel mijn evangelie. Alles wat ik er in opschrijf is automatisch waar en moet strikt worden nageleefd. Net zoals Yvette Lont moeite heeft met praktiserende homoseksuelen heb ik moeite met Christofielen. Hoeven ze het niet eens voor te praktiseren. Gewoon omdat ik hun uitgestreken onderdrukkende en discriminerende smoelwerken niet kan uitstaan.

Helaas ben ik nog maar een eenmanspartij en vertegenwoordigt Lont een regeringspartij. Maar niet lang meer denk ik. Lont wordt binnen een maand door de Christofiele Unie uit de partij gezet. Haar hok staat al klaar in mijn tuin.