Hmmm, dit komt me bekend voor:
Tuesday, March 11
Sunday, March 9
Bobo's in Bergen
Wauwie. Dat was mijn eerste en eerlijkste reactie na afloop van 'Vurig Verlangen', het recentste stuk van de BOV. Zoals jullie misschien weten heb de afgelopen maanden gewerkt aan beelden die in deze show zouden worden gebruikt.
En hoewel ik het script had gelezen, een paar liedjes had gehoord en kennis had van Teus' (de regisseur) kunde, had ik niet verwacht dat er zo'n geweldig stuk uit zou voortkomen. Ben echt trots dat ik er deel van heb mogen uitmaken...
Gisteren was dus de premiere van 'Vurig Verlangen' en die voorstelling werd gepresenteerd in de vorm van een gala-avond. Alle grote namen in Bergen op Zoom zaten die avond in de zaal en dat werd vooral na afloop duidelijk. In de foyer van het pand kon je door de galajurken de champagneglazen niet meer zien, waren de kippelevertjes-hapjes niet aan te slepen en hoorde je de euro's gewoon om je heen gonzen. Wat een sjieke bedoening, zeg! Ik liep als een vis op het droge tussen alle hoge pieten rond en verwonderde me over diverse excentrieke kapsels, grote glanzende snorren en pakken die duurder waren dan mijn auto.
En hoewel dit publiek het lastigst heet te zijn, was het enthousiasme ongelooflijk! Na de pauze werd de opstart van de muziek met een groot applaus verwelkomd, en ook het bruisende toegiftnummer werd met een staande ovatie onthaald.
Ik kan niet anders zeggen dan dat ik onder de indruk was. Echt waar. Ik krijg nog een glimlach op mijn gezicht als ik er aan terugdenk. Chapeau, BOV'ers!
En hoewel ik het script had gelezen, een paar liedjes had gehoord en kennis had van Teus' (de regisseur) kunde, had ik niet verwacht dat er zo'n geweldig stuk uit zou voortkomen. Ben echt trots dat ik er deel van heb mogen uitmaken...
Gisteren was dus de premiere van 'Vurig Verlangen' en die voorstelling werd gepresenteerd in de vorm van een gala-avond. Alle grote namen in Bergen op Zoom zaten die avond in de zaal en dat werd vooral na afloop duidelijk. In de foyer van het pand kon je door de galajurken de champagneglazen niet meer zien, waren de kippelevertjes-hapjes niet aan te slepen en hoorde je de euro's gewoon om je heen gonzen. Wat een sjieke bedoening, zeg! Ik liep als een vis op het droge tussen alle hoge pieten rond en verwonderde me over diverse excentrieke kapsels, grote glanzende snorren en pakken die duurder waren dan mijn auto.
En hoewel dit publiek het lastigst heet te zijn, was het enthousiasme ongelooflijk! Na de pauze werd de opstart van de muziek met een groot applaus verwelkomd, en ook het bruisende toegiftnummer werd met een staande ovatie onthaald.
Ik kan niet anders zeggen dan dat ik onder de indruk was. Echt waar. Ik krijg nog een glimlach op mijn gezicht als ik er aan terugdenk. Chapeau, BOV'ers!
Saturday, March 8
De Grote Boodschap # 10
Ik had nog een Grote Boodschap in te halen... Die doe ik dus nu maar. Dinsdag volgt dan weer de volgende en ga ik proberen weer op schema te blijven...
Ik had pas een gesprekje met collega N. over wat er haar opvalt in de supermarkt. Ik moet toch ergens mijn inspiratie vandaan halen, nietwaar? Collega N. beantwoordde mijn vraag over opvallendheden vrij vlug: de smurfenrage. Uiteraard. Hoe kon het aan mijn aandacht ontsnapt zijn? Ik trek het echter wat breder: ALLE supermarktkrages.
Ik moet er eerlijkheidshalve bij vermelden dat ik me niet zozeer STOOR, dan wel me verkneukel om alle waardeloze producten die ons worden aangesmeerd. Ik kan me echt helemaal geen enkel artikel herinneren dat mij zo tot waanzin dreef dat ik het MOEST hebben. Ik heb dus nooit kwijlend bij de kassa staan vragen om voetbal-, He-Man-, My Little Pony-, Wat Dan Ook-plaatjes, terwijl die toch echt heel populair waren toen ik jong was.
Tegenwoordig pakken ze het iets anders aan: je hoeft niets meer te KOPEN, maar je KRIJGT HET ER GRATIS BIJ!!!! Ik schrijf dit met hoofdletters omdat supermarken het je ook op die wijze door de strot duwen, bij wijze van spreken (een smurf in je strot lijkt me wat lastig... Hoewel, ze kunnen wel door een waterkraan, natuurlijk).
Eigenlijk een heel slimme aanpak: als ouder zie je er waarschijnlijk geen been in om nèt dat ene pak keukendoekjes mee te nemen om aan de 25 euro te komen, waardoor je een gratis sloeberig, door hongerige-buikjes-kinderen-in-elkaar-gezette Wuppie mee naar huis te krijgen. Dat na twee dagen uit elkaar valt. Of giftig blijkt te zijn. Of gewoon blijkt te zijn wat het is: rotzooi en huisvervuiling.
Nu mag het bekend zijn dat ik een beetje een schoonmaakfreak ben. Dat wil zeggen: ik hou er niet van heel veel rommeltjes te hebben staan en ik kan pas werken als mijn huis is opgeruimd, de afwas is gedaan, de was is gestreken en de wc is geschrobt. Ik kan dus ook niet tegen honderden kleine frummeltjes om me heen. Dat leidt alleen maar af. Geen kloterige kleine kut- (oeh mooie alliteratie) prullen voor mij, dus.
Goed, ik blijk me dus toch weer meer druk te kunnen maken over iets, waarvan ik van tevoren dacht dat het me koud liet... Nou ja, alles waar onnodige heisa om gemaakt wordt (ahum...'Fitna', iemand?) schiet me al snel in het verkeerde keelgat. Dat is ook waarom ik me boos en geïrriteerd omdraaide (en een oude vrouw voor de voet liep) toen ik een volwassen man niet al te lang geleden zeer teleurgesteld zag kijken toen bleek dat de Mega-Wuppies op waren...
Ik had pas een gesprekje met collega N. over wat er haar opvalt in de supermarkt. Ik moet toch ergens mijn inspiratie vandaan halen, nietwaar? Collega N. beantwoordde mijn vraag over opvallendheden vrij vlug: de smurfenrage. Uiteraard. Hoe kon het aan mijn aandacht ontsnapt zijn? Ik trek het echter wat breder: ALLE supermarktkrages.
Ik moet er eerlijkheidshalve bij vermelden dat ik me niet zozeer STOOR, dan wel me verkneukel om alle waardeloze producten die ons worden aangesmeerd. Ik kan me echt helemaal geen enkel artikel herinneren dat mij zo tot waanzin dreef dat ik het MOEST hebben. Ik heb dus nooit kwijlend bij de kassa staan vragen om voetbal-, He-Man-, My Little Pony-, Wat Dan Ook-plaatjes, terwijl die toch echt heel populair waren toen ik jong was.
Tegenwoordig pakken ze het iets anders aan: je hoeft niets meer te KOPEN, maar je KRIJGT HET ER GRATIS BIJ!!!! Ik schrijf dit met hoofdletters omdat supermarken het je ook op die wijze door de strot duwen, bij wijze van spreken (een smurf in je strot lijkt me wat lastig... Hoewel, ze kunnen wel door een waterkraan, natuurlijk).
Eigenlijk een heel slimme aanpak: als ouder zie je er waarschijnlijk geen been in om nèt dat ene pak keukendoekjes mee te nemen om aan de 25 euro te komen, waardoor je een gratis sloeberig, door hongerige-buikjes-kinderen-in-elkaar-gezette Wuppie mee naar huis te krijgen. Dat na twee dagen uit elkaar valt. Of giftig blijkt te zijn. Of gewoon blijkt te zijn wat het is: rotzooi en huisvervuiling.
Nu mag het bekend zijn dat ik een beetje een schoonmaakfreak ben. Dat wil zeggen: ik hou er niet van heel veel rommeltjes te hebben staan en ik kan pas werken als mijn huis is opgeruimd, de afwas is gedaan, de was is gestreken en de wc is geschrobt. Ik kan dus ook niet tegen honderden kleine frummeltjes om me heen. Dat leidt alleen maar af. Geen kloterige kleine kut- (oeh mooie alliteratie) prullen voor mij, dus.
Goed, ik blijk me dus toch weer meer druk te kunnen maken over iets, waarvan ik van tevoren dacht dat het me koud liet... Nou ja, alles waar onnodige heisa om gemaakt wordt (ahum...'Fitna', iemand?) schiet me al snel in het verkeerde keelgat. Dat is ook waarom ik me boos en geïrriteerd omdraaide (en een oude vrouw voor de voet liep) toen ik een volwassen man niet al te lang geleden zeer teleurgesteld zag kijken toen bleek dat de Mega-Wuppies op waren...
Thursday, March 6
Knor en Drang
Een inschattingsfout gemaakt vandaag. Of nee: twee inschattingsfouten eigenlijk.
Numero uno: ik had een afspraak in Bergen op Zoom om een uur of 3/4 en had om een onduidelijke reden (je zou toch denken dat beweegredenen voor mijn eigen acties op zijn minst voor mij duidelijk zouden zijn, maar dan vergis je je) besloten om een erg vroege lunch te nuttigen. Het resultaat: een uitermate hard knorrende maag tijdens de projectietest in het theater. Afleidend voor zowel mij, de regisseur als de projectionist. Erg fijn.
Numero dos: na de afspraak gegeten (eindelijk!) bij de parents, snel een bad genomen (elke kans die ik krijg om het bad van mijn ouders te gebruiken, grijp ik met beide handen aan. Met in beide handen een bad-eendje uiteraard) en daarna naar dansles. Na de dansles in de auto gestapt en weer terug onderweg naar Hilversum. En, ja hoor, na ongeveer tweehonderd meter te hebben gereden voel ik het: drang. Ik had toch echt nog even naar de wc moeten gaan. Maar nee, Wouter had geen tijd, Wouter moest zo nodig naar huis gaan racen. Handig. Kijk, als ik nou in Breda had gewoond, dan was het niet zo'n probleem geweest, maar probeer maar eens voor een uur je billen tegen elkaar te knijpen, terwijl Hilversum met de snelheid van een schildpad met betonnen blokken aan zijn poten dichterbij komt. Kan ik niet aanraden. Zeker niet als je ook nog achter plusminus 30 bejaarden komt te zitten (wat doen die sowieso 's avonds op de weg!!!), en als je ineens beseft dat het busje dat achter je rijdt en waarvoor je steeds meer optrekt uit irritatie, een politiebusje blijkt te zijn en dat de spoorbomen van één van Hilversums 98239874 spoorwegovergangen gesloten blijkt te zijn als je er aankomt. Ik ben nog nooit zo blij geweest mijn WC te zien.
Numero uno: ik had een afspraak in Bergen op Zoom om een uur of 3/4 en had om een onduidelijke reden (je zou toch denken dat beweegredenen voor mijn eigen acties op zijn minst voor mij duidelijk zouden zijn, maar dan vergis je je) besloten om een erg vroege lunch te nuttigen. Het resultaat: een uitermate hard knorrende maag tijdens de projectietest in het theater. Afleidend voor zowel mij, de regisseur als de projectionist. Erg fijn.
Numero dos: na de afspraak gegeten (eindelijk!) bij de parents, snel een bad genomen (elke kans die ik krijg om het bad van mijn ouders te gebruiken, grijp ik met beide handen aan. Met in beide handen een bad-eendje uiteraard) en daarna naar dansles. Na de dansles in de auto gestapt en weer terug onderweg naar Hilversum. En, ja hoor, na ongeveer tweehonderd meter te hebben gereden voel ik het: drang. Ik had toch echt nog even naar de wc moeten gaan. Maar nee, Wouter had geen tijd, Wouter moest zo nodig naar huis gaan racen. Handig. Kijk, als ik nou in Breda had gewoond, dan was het niet zo'n probleem geweest, maar probeer maar eens voor een uur je billen tegen elkaar te knijpen, terwijl Hilversum met de snelheid van een schildpad met betonnen blokken aan zijn poten dichterbij komt. Kan ik niet aanraden. Zeker niet als je ook nog achter plusminus 30 bejaarden komt te zitten (wat doen die sowieso 's avonds op de weg!!!), en als je ineens beseft dat het busje dat achter je rijdt en waarvoor je steeds meer optrekt uit irritatie, een politiebusje blijkt te zijn en dat de spoorbomen van één van Hilversums 98239874 spoorwegovergangen gesloten blijkt te zijn als je er aankomt. Ik ben nog nooit zo blij geweest mijn WC te zien.
Tuesday, March 4
Vers bloed
Heel gek, maar de eerste vraag die heel veel mensen me stelden nadat ik had verteld dat Midas was overleden, was: "En ga je nu een nieuwe nemen?" Die vraag had ik mezef natuurlijk ook al gesteld, maar was in mijn hoofd nog niet helemaal aan de orde gekomen. Was gewoon een beetje te snel allemaal, dus heb ik eens een maandje over nagedacht. En ik ben tot de conclusie gekomen dat, ja, ik een nieuwe kat erbij neem.
Wat ik ook besloten heb, is dat de nieuwe kitten een vrouwtje moet zijn. Volgens de dierenarts en het asiel zijn mannetjes aanhankelijker en wat minder arrogant, maar het is ook weer zo dat de combinatie mannetje-mannetje en vrouwtje-vrouwtje (in de kattenwereld in ieder geval :-)) tot territoriumgerelateerde problemen leidt. Ik heb dat uiteraard aan den lijve ondervonden bij Icarus en Midas: die twee zijn nooit vrienden geweest. Sikkeneurige tolerantie was nog het hoogst haalbare waar je over kon praten, en zelfs dat is misschein wat hoog gegrepen. Ik heb hetzelfde zien gebeuren bij de katten van mijn ouders. We zetten er een klein vrouwtje bij en die werd binnen de kortste keren weggepest door Thea. Geen succes dus.
Een vrouwtje wordt het dus. Ik weet nog niet precies wanneer (waarschijnlijk in mei ofzo), maar ze gaat er in ieder geval komen.
En nu het leukste: ik mag een nieuwe naam gaan verzinnen! Het moet wel weer iets Grieks of Romeins worden, zoals bij Icarus en Midas, maar ik heb al wel ondervonden dat dat wat lastiger is... Er zijn gewoon meer mannelijke dan vrouwelijke Grieken en Romeinen!
Ik heb wel wat namen bedacht, maar weet het gewoon nog niet zo goed... Ik heb er maar een poll van gemaakt. Je kunt in het lijstje links je favoriet aanvinken... Ben benieuwd naar de resultaten...
Wat ik ook besloten heb, is dat de nieuwe kitten een vrouwtje moet zijn. Volgens de dierenarts en het asiel zijn mannetjes aanhankelijker en wat minder arrogant, maar het is ook weer zo dat de combinatie mannetje-mannetje en vrouwtje-vrouwtje (in de kattenwereld in ieder geval :-)) tot territoriumgerelateerde problemen leidt. Ik heb dat uiteraard aan den lijve ondervonden bij Icarus en Midas: die twee zijn nooit vrienden geweest. Sikkeneurige tolerantie was nog het hoogst haalbare waar je over kon praten, en zelfs dat is misschein wat hoog gegrepen. Ik heb hetzelfde zien gebeuren bij de katten van mijn ouders. We zetten er een klein vrouwtje bij en die werd binnen de kortste keren weggepest door Thea. Geen succes dus.
Een vrouwtje wordt het dus. Ik weet nog niet precies wanneer (waarschijnlijk in mei ofzo), maar ze gaat er in ieder geval komen.
En nu het leukste: ik mag een nieuwe naam gaan verzinnen! Het moet wel weer iets Grieks of Romeins worden, zoals bij Icarus en Midas, maar ik heb al wel ondervonden dat dat wat lastiger is... Er zijn gewoon meer mannelijke dan vrouwelijke Grieken en Romeinen!
Ik heb wel wat namen bedacht, maar weet het gewoon nog niet zo goed... Ik heb er maar een poll van gemaakt. Je kunt in het lijstje links je favoriet aanvinken... Ben benieuwd naar de resultaten...
De Grote Boodschap # 09
Zo. Ik had vorige keer het onderwerp caissières aangesneden en daar zal ik eens wat op verder borduren.
Waar ik eigenlijk naartoe wilde in mijn vorige blog, was dat je in feite vier soorten caissières hebt:
1. De Huisvrouw
2. De Bakvis
3. De Overenthousiasteling
4. De Misplaatste Manager
Ik had vorige keer al aangegeven dat caissières eigenlijk een soort moeders zijn, dus dat aspect zal ik per soort ook nog even aanstippen.
1. De Huisvrouw
Caissières van soort 1 zijn vrouwen van tussen de 35-60 die al hun hele leven in de supermarkt werken. Het zit in hun bloed. Het gros van de caissières bestaat hieruit, en ik neem aan dat je precies weet wie ik bedoel. Ga maar na. Ze werken in iedere supermarkt die er bestaat en weten eigenlijk alles. Ze hebben ook precies de goede balans weten te vinden tussen persoonlijke aandacht en routine, zodat je je nèt geen nummertje voelt, maar dat je ze ook 5 seconden na het afrekenen weer bent vergeten. Ze lijken eigenlijk nog het meest op moeders met 3 of meer kinderen die zo geroutineerd zijn in het moederen dat het lijkt alsof ze hun hele leven al drie schreeuwende koters om zich heen hebben gehad.
2. De Bakvis
Dit zijn van die meisjes (heel af en toe jongens) die na schooltijd en in het weekend achter de kassa zitten en er duidelijk GEEN zin in hebben. Ze zitten met hun gedachten al bij dat schoolfeest van komende vrijdag (voor elf uur thuis zijn, hoor!) en zien er geen been in om hun 'goedemiddag' uit te spreken alsof ze ernstig nieuwe batterijen nodig hebben. Als je goed oplet, zul je ze zelfs af en toe met hun ogen zien rollen. Ze zijn een leuke paralel met Gooische moeders, die er net achter zijn gekomen dat kinderen toch niet zo'n leuke accessoire zijn als ze hadden gedacht. Vooral niet op cocktailfeestjes.
3. De Overenthousiasteling
Hier heb ik een heel goed voorbeeld van. Er werkt(e) bij de AH in Kerkelanden een jongen die me ontzettend deed denken aan een jongen die ik op de middelbare school kende. Ik zal geen namen noemen, maar hij had nogal een, ehm, genante naam. Zeker als je ook nog wist dat hij homo was (en is, neem ik aan)... Maar goed, dat doet er verder niet toe. Om één of andere reden doet die AH-jongen me altijd aan hem denken. Als je bij deze jongen in de rij stond, werd boodschappen een feestje doen. Tenminste, vanuit zijn oogpunt. Hij slaakte bij ieder product dat door zijn handen ging een opgewonden kreetje en verklaarde dan dat hij ook helemaal gek was van druiven/wc papier/kattenvoer en dat hij ook altijd precies dàt merk in huis had! Daarbij vertoonde hij dan een oogverblindende glimlach, die aangaf dat hij niet kon wachten op de volgende in de rij. Het grappige was, dat zijn enthousiasme op geen enkele manier oversloeg op de klanten. Niemand, maar dan ook niemand ging in op zijn onverzettelijke blijheid. Het enige dat hij veroorzaakte, was een soort gezamenlijke levensmoeheid in zijn rij. Wat misschien nog wel grappiger was, was dat dat hem helemaal niet dwarszat! Hij bleef maar vrolijk doorgaan en ik weet zeker dat als hij 's nachts in bed lag, hij nog steeds die stralende glimlach op zijn smoel had. De link naar moeders: hmmm, niet zo voor de hand liggend eigenlijk, maar ook deze caissière doet me denken aan Gooische moeders, maar dan een andere kant van hun karakter. De kant die hun kinderen meeneemt naar schoonheidswedstrijden en ze dan vol trots toeklappen als de kids vol make-up en misplaatste sexy outfits over de catwalk paraderen.
4. De Misplaatste Manager
Dit is de zogenaamde 'duistere kant' van soort 1. Het zijn de huisvrouwen die zich te min voelen om achter de kassa te zitten. Soms zijn het ook daadwerkelijk managers, die vanwege personeelsnood even een half uur de kassa moeten bemannen. Ook hier heb ik een voorbeeld. In Kortenhoef werkt een vrouw bij de Super de Boer die precies is wat ik bedoel. Je zou het eigenlijk eens zelf gaan moeten bekijken om te begrijpen wat ik bedoel. Ze zit daar in haar draaistoel, kijkt zo verveeld mogelijk alle kanten behalve de jouwe op, en beweegt met de snelheid van een slak aan de morfine. Alle woorden die ze zegt zijn gemompeld en ongeïnteresseerd. Ik ga vaak expres in de rij bij haar staan om heel vrolijk en enthousiast tegen haar te doen. Kijken of ik haar uit haar schulp kan krijgen. Geen succes tot nu toe...
Zij is nou echt zo'n moeder die net één kind teveel heeft en tegelijk een baan ernaaast en die alleen maar thuis op de bank wil ploffen na een dag hard werken. Helaas zijn er dan nog die kinderen....
Leuk: houdt eens een lijstje bij van de caissières bij jouw supermarkt!
Waar ik eigenlijk naartoe wilde in mijn vorige blog, was dat je in feite vier soorten caissières hebt:
1. De Huisvrouw
2. De Bakvis
3. De Overenthousiasteling
4. De Misplaatste Manager
Ik had vorige keer al aangegeven dat caissières eigenlijk een soort moeders zijn, dus dat aspect zal ik per soort ook nog even aanstippen.
1. De Huisvrouw
Caissières van soort 1 zijn vrouwen van tussen de 35-60 die al hun hele leven in de supermarkt werken. Het zit in hun bloed. Het gros van de caissières bestaat hieruit, en ik neem aan dat je precies weet wie ik bedoel. Ga maar na. Ze werken in iedere supermarkt die er bestaat en weten eigenlijk alles. Ze hebben ook precies de goede balans weten te vinden tussen persoonlijke aandacht en routine, zodat je je nèt geen nummertje voelt, maar dat je ze ook 5 seconden na het afrekenen weer bent vergeten. Ze lijken eigenlijk nog het meest op moeders met 3 of meer kinderen die zo geroutineerd zijn in het moederen dat het lijkt alsof ze hun hele leven al drie schreeuwende koters om zich heen hebben gehad.
2. De Bakvis
Dit zijn van die meisjes (heel af en toe jongens) die na schooltijd en in het weekend achter de kassa zitten en er duidelijk GEEN zin in hebben. Ze zitten met hun gedachten al bij dat schoolfeest van komende vrijdag (voor elf uur thuis zijn, hoor!) en zien er geen been in om hun 'goedemiddag' uit te spreken alsof ze ernstig nieuwe batterijen nodig hebben. Als je goed oplet, zul je ze zelfs af en toe met hun ogen zien rollen. Ze zijn een leuke paralel met Gooische moeders, die er net achter zijn gekomen dat kinderen toch niet zo'n leuke accessoire zijn als ze hadden gedacht. Vooral niet op cocktailfeestjes.
3. De Overenthousiasteling
Hier heb ik een heel goed voorbeeld van. Er werkt(e) bij de AH in Kerkelanden een jongen die me ontzettend deed denken aan een jongen die ik op de middelbare school kende. Ik zal geen namen noemen, maar hij had nogal een, ehm, genante naam. Zeker als je ook nog wist dat hij homo was (en is, neem ik aan)... Maar goed, dat doet er verder niet toe. Om één of andere reden doet die AH-jongen me altijd aan hem denken. Als je bij deze jongen in de rij stond, werd boodschappen een feestje doen. Tenminste, vanuit zijn oogpunt. Hij slaakte bij ieder product dat door zijn handen ging een opgewonden kreetje en verklaarde dan dat hij ook helemaal gek was van druiven/wc papier/kattenvoer en dat hij ook altijd precies dàt merk in huis had! Daarbij vertoonde hij dan een oogverblindende glimlach, die aangaf dat hij niet kon wachten op de volgende in de rij. Het grappige was, dat zijn enthousiasme op geen enkele manier oversloeg op de klanten. Niemand, maar dan ook niemand ging in op zijn onverzettelijke blijheid. Het enige dat hij veroorzaakte, was een soort gezamenlijke levensmoeheid in zijn rij. Wat misschien nog wel grappiger was, was dat dat hem helemaal niet dwarszat! Hij bleef maar vrolijk doorgaan en ik weet zeker dat als hij 's nachts in bed lag, hij nog steeds die stralende glimlach op zijn smoel had. De link naar moeders: hmmm, niet zo voor de hand liggend eigenlijk, maar ook deze caissière doet me denken aan Gooische moeders, maar dan een andere kant van hun karakter. De kant die hun kinderen meeneemt naar schoonheidswedstrijden en ze dan vol trots toeklappen als de kids vol make-up en misplaatste sexy outfits over de catwalk paraderen.
4. De Misplaatste Manager
Dit is de zogenaamde 'duistere kant' van soort 1. Het zijn de huisvrouwen die zich te min voelen om achter de kassa te zitten. Soms zijn het ook daadwerkelijk managers, die vanwege personeelsnood even een half uur de kassa moeten bemannen. Ook hier heb ik een voorbeeld. In Kortenhoef werkt een vrouw bij de Super de Boer die precies is wat ik bedoel. Je zou het eigenlijk eens zelf gaan moeten bekijken om te begrijpen wat ik bedoel. Ze zit daar in haar draaistoel, kijkt zo verveeld mogelijk alle kanten behalve de jouwe op, en beweegt met de snelheid van een slak aan de morfine. Alle woorden die ze zegt zijn gemompeld en ongeïnteresseerd. Ik ga vaak expres in de rij bij haar staan om heel vrolijk en enthousiast tegen haar te doen. Kijken of ik haar uit haar schulp kan krijgen. Geen succes tot nu toe...
Zij is nou echt zo'n moeder die net één kind teveel heeft en tegelijk een baan ernaaast en die alleen maar thuis op de bank wil ploffen na een dag hard werken. Helaas zijn er dan nog die kinderen....
Leuk: houdt eens een lijstje bij van de caissières bij jouw supermarkt!
Poe hee
Zo, hèhè, dat is achter de rug. Ik vertelde in de laatste post al dat ik bezig was voor Vurig Verlangen, een theaterstuk in Bergen op Zoom. Ik heb daar gisteren officieel de laatste hand aan gelegd, en de voorstellingen beginnen zaterdag. Donderdag nog even controleren of alles goed werkt in de zaal, maar dan is het dan officieel afgerond. Het was echt een heel zware klus, en ik ben blij met het resultaat, maar misschien nog wel blijer dat het erop zit! Deze opdracht heeft me meer nachtelijke uren gekost dan welke opdracht dan ook van tevoren...
Goed, het dus klaar en ik ga weer aan de blog. Maar voordat ik de Grote Boodschap ga schrijven, hier nog even de promo voor Vurig Verlangen...
Goed, het dus klaar en ik ga weer aan de blog. Maar voordat ik de Grote Boodschap ga schrijven, hier nog even de promo voor Vurig Verlangen...
Subscribe to:
Posts (Atom)
