Dit was echt heel toevallig. Ik reed vandaag naar Utrecht voor dansles en ik zat een beetje na te denken over een stukje dialoog dat me leuk leek om te gebruiken in een verhaal dat ik aan het schrijven ben. In grote lijnen kwam het stukje hier op neer: twee personen praten over Anthony Minghella (de regisseur van onder andere The English Patient en The Talented Mr. Ripley) en één van de twee personen vraagt zich af of het niet slim zou zijn voor die man om zijn voornaam te veranderen in Antonio. Omdat dat lekkerder uit de mond rolt, zeg maar. Probeer maar eens: Anthony Minghella / Antonio Minghella. Beter toch?
Nou ja, ik was dat dus een beetje aan het uitdenken (dat is zo'n beetje wat ik de hele dag doe) en toen ik weer thuis was wilde ik eraan gaan beginnen. Eerst even rondneuzen op het net, dacht ik nog, en ik surfde naar IMDb (Internet Movie Database), om te kijken of er nog nieuws was. En tot mijn grote verbazing zie ik dat Anthony Minghella overleden is!
"Director Anthony Minghella, who won an Academy Award for directing the 1996 epic The English Patient, has died at age 54, his agent announced today. Variety reports that a spokesman for Mr. Minghella said he suffered a brain hemorrhage on Tuesday morning at Charing Cross Hospital in London, while in for a routine neck operation."
Nou, wat triest, zeg... En wat een toeval...
Minghella's film over Tom Ripley was trouwens de ALLEReerste film die ik ooit op DVD heb gekocht (en ik had toen nog niet eens een DVD speler...) en het is nog steeds één van mijn favorieten...
Tuesday, March 18
De Grote Boodschap # 12
Tijdens een tochtje in Utrecht kwam ik terecht bij een AH die ik nog niet eerder bezocht had: leuk! Want hoewel alle supermarkten in principe gelijk zijn, hebben ze toch allemaal weer een andere 'feel'. Ik ben toch al een winkelwisselaar, zoals jullie weten, dus het idee om dit onbekende gebied te verkennen was niet te weerstaan.
Ik liep zo een beetje rond: op zoek naar inspiratie voor het eten van die avond en tegelijkertijd genietend van de spanning van het niet-weten-welke-schappen-er-om-de-hoek-zijn, en kwam op een gegeven moment langs een groep jongetjes van een jaar of 9. Ze stonden met zijn allen op een rij tegenover de snoepschappen en keken bedenkelijk.
Het groepje had een duidelijke indeling: jongetje 1 was de leider, jongetje 2 was de penningmeester en jongetje 3 en 4 waren snoepcommissieleden. Ze waren hier met een missie en die missie was (uiteraard): zoveel mogelijk snoep kopen voor het gelimiteerde budget waar ze over beschikten. Jongetje 1 legde zijn snoepvoorstel voor aan de anderen. Een zakje van dit, een pakje van dit, een paar repen en wat ijsjes. Jongetje 2, de penningmeester, begon te tellen en kwam tot de conclusie dat ze op deze manier 80 cent te kort kwamen. Jongetje 3 en 4 begonnen na deze mededeling verwoed in hun zakken te graaien om te controleren of ze niets over het hoofd hadden gezien tijdens hun pre-snoepmissie-vergadering. De penningmeester bleek gelijk te hebben gehad: 80 cent te weining.
Er begon nu een discussie. Wat konden ze laten vallen uit het originele voorstel, zonder de uitgemeten balans te verliezen die de leider had opgesteld? En was het wel haalbaar om met hetzelfde concept door te gaan, aangezien het nu sowieso niet binnen het budget bleek te vallen? Was het niet realistischer om dit probleem met een schone lei aan te pakken en een volledig nieuw plan te fabriceren?
De leider vond dit allemaal niet zo'n prettig idee: het was duidelijk dat hij zich in zijn posititie voelde aangetast. Hij spoorde de penningmeester aan om een natelling te verrichten. Jongetje 2 ging weer aan de slag en kwam tot dezelfde conclusie als eerder: ze hadden te weinig budget.
Nu vond er een ommezwaai plaats in de gemoedsgesteldheid van de groep. Er begonnen zich ontevreden geluiden te vormen in de commissie en hier en daar gingen stemmen op die de capaciteiten van de leider in twijfel trokken. De leider merkte deze oppositievorming op en begon luidkeels zijn voorstel te verdedigen. Het mocht echter niet baten: jongetje 3 en 4 dienden een motie van wantrouwen in en jongetje 1 werd per direct van zijn functie ontheven.
Vliegensvlug nam jongetje 3 het fabriceren van een nieuw snoepplan op zich. Binnen de kortste keren was hij eruit en ging de penningmeester weer aan slag. Succes! Het nieuwe voorstel viel niet alleen binnen het budget; het liet de groep zelfs nog ruimte om een extra item toe te voegen aan hun snoeplijst. De penningmeester en jongetje 4 juichden dit toe, terwijl jongetje 1, de voormalige leider, mokkend achteraan stond. Toen hem om zijn mening werd gevraagd, trok hij ongeïnteresseerd zijn schouders op: hij bevond zich duidelijk in een moeilijke positie.
Zijn gemok en desinteresse gingen verloren in het enthousiasme van de andere drie. Uitgelaten begonnen ze de onderdelen van het nieuwe snoepplan te verzamelen en in een mandje onder te brengen. Na het grijpen en graaien renden ze naar de kassa, jongetje 1 met de armen over elkaar.
Dit alles voltrok zich in minder dan een minuut: de jongetjes stonden er toen ik aankwam in het gangpad en waren al weg toen ik het eind bereikt had.
Toen ik even later aankwam bij de kassa, en mijn spullen uitlaadde, hoorde ik rumoer: twee kassa's verderop stonden de jongetjes, kibbelend over het één of ander. Ik zag dat de caissière verontschuldigend met haar hoofd schudde, en dat de penningmeester met een rood hoofd een stukje naar achter was gestapt. Zijn laatste berekeningen waren onjuist geweest, bleek nu, en de caissière begon spullen uit de stapel snoep te halen om op die manier tot een aanvaardbaar bedrag te komen. Jongetje 1, de voormalig leider, stond dit alles met glunderende ogen te bekijken: blijkbaar zag hij alweer een kans om te worden herkozen...
Ik liep zo een beetje rond: op zoek naar inspiratie voor het eten van die avond en tegelijkertijd genietend van de spanning van het niet-weten-welke-schappen-er-om-de-hoek-zijn, en kwam op een gegeven moment langs een groep jongetjes van een jaar of 9. Ze stonden met zijn allen op een rij tegenover de snoepschappen en keken bedenkelijk.
Het groepje had een duidelijke indeling: jongetje 1 was de leider, jongetje 2 was de penningmeester en jongetje 3 en 4 waren snoepcommissieleden. Ze waren hier met een missie en die missie was (uiteraard): zoveel mogelijk snoep kopen voor het gelimiteerde budget waar ze over beschikten. Jongetje 1 legde zijn snoepvoorstel voor aan de anderen. Een zakje van dit, een pakje van dit, een paar repen en wat ijsjes. Jongetje 2, de penningmeester, begon te tellen en kwam tot de conclusie dat ze op deze manier 80 cent te kort kwamen. Jongetje 3 en 4 begonnen na deze mededeling verwoed in hun zakken te graaien om te controleren of ze niets over het hoofd hadden gezien tijdens hun pre-snoepmissie-vergadering. De penningmeester bleek gelijk te hebben gehad: 80 cent te weining.
Er begon nu een discussie. Wat konden ze laten vallen uit het originele voorstel, zonder de uitgemeten balans te verliezen die de leider had opgesteld? En was het wel haalbaar om met hetzelfde concept door te gaan, aangezien het nu sowieso niet binnen het budget bleek te vallen? Was het niet realistischer om dit probleem met een schone lei aan te pakken en een volledig nieuw plan te fabriceren?
De leider vond dit allemaal niet zo'n prettig idee: het was duidelijk dat hij zich in zijn posititie voelde aangetast. Hij spoorde de penningmeester aan om een natelling te verrichten. Jongetje 2 ging weer aan de slag en kwam tot dezelfde conclusie als eerder: ze hadden te weinig budget.
Nu vond er een ommezwaai plaats in de gemoedsgesteldheid van de groep. Er begonnen zich ontevreden geluiden te vormen in de commissie en hier en daar gingen stemmen op die de capaciteiten van de leider in twijfel trokken. De leider merkte deze oppositievorming op en begon luidkeels zijn voorstel te verdedigen. Het mocht echter niet baten: jongetje 3 en 4 dienden een motie van wantrouwen in en jongetje 1 werd per direct van zijn functie ontheven.
Vliegensvlug nam jongetje 3 het fabriceren van een nieuw snoepplan op zich. Binnen de kortste keren was hij eruit en ging de penningmeester weer aan slag. Succes! Het nieuwe voorstel viel niet alleen binnen het budget; het liet de groep zelfs nog ruimte om een extra item toe te voegen aan hun snoeplijst. De penningmeester en jongetje 4 juichden dit toe, terwijl jongetje 1, de voormalige leider, mokkend achteraan stond. Toen hem om zijn mening werd gevraagd, trok hij ongeïnteresseerd zijn schouders op: hij bevond zich duidelijk in een moeilijke positie.
Zijn gemok en desinteresse gingen verloren in het enthousiasme van de andere drie. Uitgelaten begonnen ze de onderdelen van het nieuwe snoepplan te verzamelen en in een mandje onder te brengen. Na het grijpen en graaien renden ze naar de kassa, jongetje 1 met de armen over elkaar.
Dit alles voltrok zich in minder dan een minuut: de jongetjes stonden er toen ik aankwam in het gangpad en waren al weg toen ik het eind bereikt had.
Toen ik even later aankwam bij de kassa, en mijn spullen uitlaadde, hoorde ik rumoer: twee kassa's verderop stonden de jongetjes, kibbelend over het één of ander. Ik zag dat de caissière verontschuldigend met haar hoofd schudde, en dat de penningmeester met een rood hoofd een stukje naar achter was gestapt. Zijn laatste berekeningen waren onjuist geweest, bleek nu, en de caissière begon spullen uit de stapel snoep te halen om op die manier tot een aanvaardbaar bedrag te komen. Jongetje 1, de voormalig leider, stond dit alles met glunderende ogen te bekijken: blijkbaar zag hij alweer een kans om te worden herkozen...
Saturday, March 15
Ronde twee
Okee, ik heb nu een aantal stemmen gehad voor de kittennaam, en ik heb een nieuwe poll gefabriekt. De namen met nul stemmen zijn eruit, en ik heb de namen die nog zijn geopperd erin gezet. Verder heb ik zelf nog een naam erbij verzonnen. Oh, en Emmy: bedankt voor Cleopatra, maar ik ken al iemand wiens kat zo heet, dus die heb ik weggelaten...
Stemmen maar!
Stemmen maar!
De Grote Boodschap # 11
Oei oei oei!! Ik loop ernstig achter met de Boodschap. Schandalig! Ik ga mijn best doen om het recht te breien... Vandaag dus de Boodschap van afgelopen dinsdag en ik zal proberen om komende dinsdag weer netjes op tijd te zijn. Ik heb gelukkig al een onderwerp, dus ik maak me niet zo heel erg zorgen.
Okee, genoeg geneuzel. De Boodschap van vandaag. Ik heb even overwogen om het vandaag De GLote Boodschap te noemen, maar dat vond ik een beetje flauw. Vandaag heb ik namelijk een nieuwe supermarkt ontdekt! En wat voor één! In het centrum van H'sum bevindt zich sinds korte tijd namelijk de Toko Ono, een supermarkt gespecialiseerd in mediterrane, aziatische en anderlandige voedselvoorzieningen. Ik kwam erachter wegens een gesprekje met een vriendin over de Kwantum. Ze was wat nukkig, omdat ze geen kans zag om snel heen en weer naar bovengenoemde Leen Bakker-look-a-like te fietsen. Ik keek haar bevreemd aan na deze verklaring en ik vertrouwde haar toe dat er ook in het centrum van Hilversum een Kwantum was. "Nee", antwoorde ze. "Die Kwantum is weg, hoor!" Ik was verbaasd, want het is altijd vreemd als een winkel waar je menige keer langs bent gelopen (toen ik nog in het centrum woonde) ineens weg is.
Toen ik vandaag naar de (gewone) markt ging, besloot ik dan eens te kijken wat er voor in de plaats was gekomen. En wat zie ik daar zeg!
Ik spoedde me naar binnen en was zeer blij verrast. Na een kort koppel schappen met Nederlandse producten kwam ik in het gedeelte van de winkel dat zich op de buitenlandse keuken richt. Chinees, Japans, Vietnamees, Koreaans, etc etc. Nou echt, mijn mond viel open: wat een veelvuldigheid aan exotische hongerstillers, zeg! Ik ben snel aan het shoppen geslagen en ik zit dan nu ook met een bak noodles voor me deze post te schrijven. Yum!
Mijn aankopen van vandaag (ik was nog een beetje uit aan het proberen):
-noodles met kipsmaak
-snoepjes met 'zuurzak'-smaak
-24 diepgevroren wontons
-kokosdrankje met stukjes losse mango-smaak-kokos
-kokospudding met lycheesmaak
En nog even: terwijl ik rondjes liep in de Toko Ono, zag ik een mooi tafereeltje: een oudere vrouw stond twijfelend met een pak weet-ik-veel in haar hand en probeerde wijs te worden uit de Chinese tekens die op overduidelijke manier verklaarden hoe het product diende te worden bereid. Ze stond op het punt het op te geven en het terug te zetten, toen een Vietnamese vrouw haar tegenhield en begon uit te leggen hoe de bereidswijze luidde. Wat een mooie internationale communicatie...
Toko Ono bestaat op het moment alleen in Hilversum, maar ik heb even geresearched en als het goed is gaat er dit jaar een aantal filialen geopend worden door heel Nederland. Hou je ogen dus open!
Okee, genoeg geneuzel. De Boodschap van vandaag. Ik heb even overwogen om het vandaag De GLote Boodschap te noemen, maar dat vond ik een beetje flauw. Vandaag heb ik namelijk een nieuwe supermarkt ontdekt! En wat voor één! In het centrum van H'sum bevindt zich sinds korte tijd namelijk de Toko Ono, een supermarkt gespecialiseerd in mediterrane, aziatische en anderlandige voedselvoorzieningen. Ik kwam erachter wegens een gesprekje met een vriendin over de Kwantum. Ze was wat nukkig, omdat ze geen kans zag om snel heen en weer naar bovengenoemde Leen Bakker-look-a-like te fietsen. Ik keek haar bevreemd aan na deze verklaring en ik vertrouwde haar toe dat er ook in het centrum van Hilversum een Kwantum was. "Nee", antwoorde ze. "Die Kwantum is weg, hoor!" Ik was verbaasd, want het is altijd vreemd als een winkel waar je menige keer langs bent gelopen (toen ik nog in het centrum woonde) ineens weg is.
Toen ik vandaag naar de (gewone) markt ging, besloot ik dan eens te kijken wat er voor in de plaats was gekomen. En wat zie ik daar zeg!
Ik spoedde me naar binnen en was zeer blij verrast. Na een kort koppel schappen met Nederlandse producten kwam ik in het gedeelte van de winkel dat zich op de buitenlandse keuken richt. Chinees, Japans, Vietnamees, Koreaans, etc etc. Nou echt, mijn mond viel open: wat een veelvuldigheid aan exotische hongerstillers, zeg! Ik ben snel aan het shoppen geslagen en ik zit dan nu ook met een bak noodles voor me deze post te schrijven. Yum!
Mijn aankopen van vandaag (ik was nog een beetje uit aan het proberen):
-noodles met kipsmaak
-snoepjes met 'zuurzak'-smaak
-24 diepgevroren wontons
-kokosdrankje met stukjes losse mango-smaak-kokos
-kokospudding met lycheesmaak
En nog even: terwijl ik rondjes liep in de Toko Ono, zag ik een mooi tafereeltje: een oudere vrouw stond twijfelend met een pak weet-ik-veel in haar hand en probeerde wijs te worden uit de Chinese tekens die op overduidelijke manier verklaarden hoe het product diende te worden bereid. Ze stond op het punt het op te geven en het terug te zetten, toen een Vietnamese vrouw haar tegenhield en begon uit te leggen hoe de bereidswijze luidde. Wat een mooie internationale communicatie...
Toko Ono bestaat op het moment alleen in Hilversum, maar ik heb even geresearched en als het goed is gaat er dit jaar een aantal filialen geopend worden door heel Nederland. Hou je ogen dus open!
Tuesday, March 11
Sunday, March 9
Bobo's in Bergen
Wauwie. Dat was mijn eerste en eerlijkste reactie na afloop van 'Vurig Verlangen', het recentste stuk van de BOV. Zoals jullie misschien weten heb de afgelopen maanden gewerkt aan beelden die in deze show zouden worden gebruikt.
En hoewel ik het script had gelezen, een paar liedjes had gehoord en kennis had van Teus' (de regisseur) kunde, had ik niet verwacht dat er zo'n geweldig stuk uit zou voortkomen. Ben echt trots dat ik er deel van heb mogen uitmaken...
Gisteren was dus de premiere van 'Vurig Verlangen' en die voorstelling werd gepresenteerd in de vorm van een gala-avond. Alle grote namen in Bergen op Zoom zaten die avond in de zaal en dat werd vooral na afloop duidelijk. In de foyer van het pand kon je door de galajurken de champagneglazen niet meer zien, waren de kippelevertjes-hapjes niet aan te slepen en hoorde je de euro's gewoon om je heen gonzen. Wat een sjieke bedoening, zeg! Ik liep als een vis op het droge tussen alle hoge pieten rond en verwonderde me over diverse excentrieke kapsels, grote glanzende snorren en pakken die duurder waren dan mijn auto.
En hoewel dit publiek het lastigst heet te zijn, was het enthousiasme ongelooflijk! Na de pauze werd de opstart van de muziek met een groot applaus verwelkomd, en ook het bruisende toegiftnummer werd met een staande ovatie onthaald.
Ik kan niet anders zeggen dan dat ik onder de indruk was. Echt waar. Ik krijg nog een glimlach op mijn gezicht als ik er aan terugdenk. Chapeau, BOV'ers!
En hoewel ik het script had gelezen, een paar liedjes had gehoord en kennis had van Teus' (de regisseur) kunde, had ik niet verwacht dat er zo'n geweldig stuk uit zou voortkomen. Ben echt trots dat ik er deel van heb mogen uitmaken...
Gisteren was dus de premiere van 'Vurig Verlangen' en die voorstelling werd gepresenteerd in de vorm van een gala-avond. Alle grote namen in Bergen op Zoom zaten die avond in de zaal en dat werd vooral na afloop duidelijk. In de foyer van het pand kon je door de galajurken de champagneglazen niet meer zien, waren de kippelevertjes-hapjes niet aan te slepen en hoorde je de euro's gewoon om je heen gonzen. Wat een sjieke bedoening, zeg! Ik liep als een vis op het droge tussen alle hoge pieten rond en verwonderde me over diverse excentrieke kapsels, grote glanzende snorren en pakken die duurder waren dan mijn auto.
En hoewel dit publiek het lastigst heet te zijn, was het enthousiasme ongelooflijk! Na de pauze werd de opstart van de muziek met een groot applaus verwelkomd, en ook het bruisende toegiftnummer werd met een staande ovatie onthaald.
Ik kan niet anders zeggen dan dat ik onder de indruk was. Echt waar. Ik krijg nog een glimlach op mijn gezicht als ik er aan terugdenk. Chapeau, BOV'ers!
Saturday, March 8
De Grote Boodschap # 10
Ik had nog een Grote Boodschap in te halen... Die doe ik dus nu maar. Dinsdag volgt dan weer de volgende en ga ik proberen weer op schema te blijven...
Ik had pas een gesprekje met collega N. over wat er haar opvalt in de supermarkt. Ik moet toch ergens mijn inspiratie vandaan halen, nietwaar? Collega N. beantwoordde mijn vraag over opvallendheden vrij vlug: de smurfenrage. Uiteraard. Hoe kon het aan mijn aandacht ontsnapt zijn? Ik trek het echter wat breder: ALLE supermarktkrages.
Ik moet er eerlijkheidshalve bij vermelden dat ik me niet zozeer STOOR, dan wel me verkneukel om alle waardeloze producten die ons worden aangesmeerd. Ik kan me echt helemaal geen enkel artikel herinneren dat mij zo tot waanzin dreef dat ik het MOEST hebben. Ik heb dus nooit kwijlend bij de kassa staan vragen om voetbal-, He-Man-, My Little Pony-, Wat Dan Ook-plaatjes, terwijl die toch echt heel populair waren toen ik jong was.
Tegenwoordig pakken ze het iets anders aan: je hoeft niets meer te KOPEN, maar je KRIJGT HET ER GRATIS BIJ!!!! Ik schrijf dit met hoofdletters omdat supermarken het je ook op die wijze door de strot duwen, bij wijze van spreken (een smurf in je strot lijkt me wat lastig... Hoewel, ze kunnen wel door een waterkraan, natuurlijk).
Eigenlijk een heel slimme aanpak: als ouder zie je er waarschijnlijk geen been in om nèt dat ene pak keukendoekjes mee te nemen om aan de 25 euro te komen, waardoor je een gratis sloeberig, door hongerige-buikjes-kinderen-in-elkaar-gezette Wuppie mee naar huis te krijgen. Dat na twee dagen uit elkaar valt. Of giftig blijkt te zijn. Of gewoon blijkt te zijn wat het is: rotzooi en huisvervuiling.
Nu mag het bekend zijn dat ik een beetje een schoonmaakfreak ben. Dat wil zeggen: ik hou er niet van heel veel rommeltjes te hebben staan en ik kan pas werken als mijn huis is opgeruimd, de afwas is gedaan, de was is gestreken en de wc is geschrobt. Ik kan dus ook niet tegen honderden kleine frummeltjes om me heen. Dat leidt alleen maar af. Geen kloterige kleine kut- (oeh mooie alliteratie) prullen voor mij, dus.
Goed, ik blijk me dus toch weer meer druk te kunnen maken over iets, waarvan ik van tevoren dacht dat het me koud liet... Nou ja, alles waar onnodige heisa om gemaakt wordt (ahum...'Fitna', iemand?) schiet me al snel in het verkeerde keelgat. Dat is ook waarom ik me boos en geïrriteerd omdraaide (en een oude vrouw voor de voet liep) toen ik een volwassen man niet al te lang geleden zeer teleurgesteld zag kijken toen bleek dat de Mega-Wuppies op waren...
Ik had pas een gesprekje met collega N. over wat er haar opvalt in de supermarkt. Ik moet toch ergens mijn inspiratie vandaan halen, nietwaar? Collega N. beantwoordde mijn vraag over opvallendheden vrij vlug: de smurfenrage. Uiteraard. Hoe kon het aan mijn aandacht ontsnapt zijn? Ik trek het echter wat breder: ALLE supermarktkrages.
Ik moet er eerlijkheidshalve bij vermelden dat ik me niet zozeer STOOR, dan wel me verkneukel om alle waardeloze producten die ons worden aangesmeerd. Ik kan me echt helemaal geen enkel artikel herinneren dat mij zo tot waanzin dreef dat ik het MOEST hebben. Ik heb dus nooit kwijlend bij de kassa staan vragen om voetbal-, He-Man-, My Little Pony-, Wat Dan Ook-plaatjes, terwijl die toch echt heel populair waren toen ik jong was.
Tegenwoordig pakken ze het iets anders aan: je hoeft niets meer te KOPEN, maar je KRIJGT HET ER GRATIS BIJ!!!! Ik schrijf dit met hoofdletters omdat supermarken het je ook op die wijze door de strot duwen, bij wijze van spreken (een smurf in je strot lijkt me wat lastig... Hoewel, ze kunnen wel door een waterkraan, natuurlijk).
Eigenlijk een heel slimme aanpak: als ouder zie je er waarschijnlijk geen been in om nèt dat ene pak keukendoekjes mee te nemen om aan de 25 euro te komen, waardoor je een gratis sloeberig, door hongerige-buikjes-kinderen-in-elkaar-gezette Wuppie mee naar huis te krijgen. Dat na twee dagen uit elkaar valt. Of giftig blijkt te zijn. Of gewoon blijkt te zijn wat het is: rotzooi en huisvervuiling.
Nu mag het bekend zijn dat ik een beetje een schoonmaakfreak ben. Dat wil zeggen: ik hou er niet van heel veel rommeltjes te hebben staan en ik kan pas werken als mijn huis is opgeruimd, de afwas is gedaan, de was is gestreken en de wc is geschrobt. Ik kan dus ook niet tegen honderden kleine frummeltjes om me heen. Dat leidt alleen maar af. Geen kloterige kleine kut- (oeh mooie alliteratie) prullen voor mij, dus.
Goed, ik blijk me dus toch weer meer druk te kunnen maken over iets, waarvan ik van tevoren dacht dat het me koud liet... Nou ja, alles waar onnodige heisa om gemaakt wordt (ahum...'Fitna', iemand?) schiet me al snel in het verkeerde keelgat. Dat is ook waarom ik me boos en geïrriteerd omdraaide (en een oude vrouw voor de voet liep) toen ik een volwassen man niet al te lang geleden zeer teleurgesteld zag kijken toen bleek dat de Mega-Wuppies op waren...
Subscribe to:
Posts (Atom)
