Vanochtend ging mijn wekker om 6:40 uur. Een onwerkelijk vroeg tijdstip voor mij, aangezien ik normaal niet echt dringende zaken heb zo vroeg in de ochtend. Deze ochtend echter wel: ik had een persvoorstelling om 10.00 uur in Amsterdam, dus ik moest er vroeg vandoor, om files te vermijden. Ik weet het: het lijkt belachelijk vroeg, maar de vorige keer dat ik 's ochtends in Amsterdam moest zijn, had ik voor de verandering eens wat minder overdreven-vroeg-tijd ingecalculeerd, wat geheel tegen mijn principes ingaat. Het resultaat: ik was te laat. Fijn. Dat dus niet nog een keer, dacht ik gisteren, en ik stelde mijn wekker vroeg in.
En natuurlijk: vandaag geen files. Ik stond om 8:10 uur naast de parkeergarage (die weer heerlijk naar pis rook), met kleine ogen en een beetje een stom gevoel. En terecht.
Hoe dan ook: ik was in ieder geval RUIM op tijd, dus besloot ik maar even een kopje koffie te gaan drinken bij de Bijenkorf. Eerst maar even naar de bioscop om te zien of ze toevallig niet al open waren. Vanaf de garage is het maar een minuut of tien lopen naar de bios, dus ik slenter zo maar een beetje in de vroege ochtendzon en verbaas me over de drukte zo vroeg. Ik passeer een afschuwelijk slecht gitaarspelende man die me dreigend aankijkt, alsof hij zijn 'talent' via teleportatie wil doorzenden. Ik kom aan bij de bios en kijk eens of ze al de deuren geopend hebben. Niet dus. Dan maar door de Kalverstraat richting de Dam en dan naar de Bijenkorf.
15 minuten later sta ik voor de deur van de Korf: dicht. Heel leuk. Dan maar even mijn chipknip opladen, want dat moest toch nog even. Tegenover de Korf is een pinautomaat-chipknip-oplaad-punt, dus daar loop ik naartoe. Hmm, dit is een ABN-AMRO. Daar mag ik vast niet chipknippen met mijn Rabo-pas, denk ik, en ik loop weer door, riching het station. Op de hele Damrak is geen enkele Rabobank te signaleren, en onverichterzake loop ik het station in. Daar zal er toch wel één zijn? Niet dus.
Ik loop naar een info-punt en vraag aan één der meisjes aldaar of zij me de locatie van de dichtstbijzijnde Rabobank kan mededelen. Het meisje kijkt me aan of ik gek geworden ben en wisselt een benauwde blik met haar collega-meisje. "If you walk to the Dam-square, you can find a Rabobank", zegt ze in Neder-Engels. Ik kijk haar even aan en vraag waarom ze Engels tegen me praat. Ze gaat er niet op in. Dan dringt tot me door wat ze zegt. "Is er een Rabo op de Dam?!", vraag ik semi-geschokt. "Ja, hoor!", reageert ze blij, het hele taal-debacle nog steeds negerend. "Er is er één vlak bij de Fame!".
Jezus, de Fame is gewoon aan de rand van de Dam. Ik ben er nota bene net nog langs gekomen! Ik bedank haar, zeg 'bye' (haha) en loop weer terug naar de Dam. Daar aangekomen zie ik een Rabobank, maar geen pinautomaten of chipknip-oplader. Ik zucht en loop een andere straat in, om een beetje rond te kijken. Ik wandel wat, en merk ineens dat ik weer op de Kalverstraat terecht ben gekomen. Misschien is de Bijenkorf nu open, denk ik nors en kom weer uit op de Dam.
Maar nee, hoor. De Korf is nog steeds dicht. Ik zucht nogmaals en besluit toch maar even te proberen mijn chip op te laden bij de ABN. Geen probleem. Goed, dat was dus heel veel verspilde moeite en een hoop verspilde kilometers. Ach ja, ik heb de tijd tenminste nog een beetje gedood. Ik loop WEER terug door de Kalverstraat en wat schetst mijn verbazing! Naast de Rabobank die ik net had gezien zijn nu ineens WEL pinautomaten! Krijg nou wat! Zijn mijn ogen dan ZO niet gewend aan het ochtendlicht dat ze sommige zaken gewoon weigeren te tonen aan mijn schimmige brein??
Pffff, nou ja, geen probleem. Ik ga wel gewoon naar de bioscoop nu.
Bij de bioscoop kijk ik eens hoe laat het is: 9:10 uur. Het hek van de bioscoop is nog ferm gesloten en ik heb zin om op de grond te gaan zitten en met mijn vuistjes op de stoep te slaan. In plaats daarvan loop ik de straat naast de bios in, en kom uit op het Rembrandtplein. Nu maar een kopje koffie drinken, denk ik, en ik loop een cafeetje in. Ik bestel koffie, vind geen suiker op tafel en reik naar de suikerpot op een aangrenzende tafel. De man en vrouw die daar zitten kijken me onverbloemd vijandig aan. "Ik... geef hem zo terug hoor", zeg ik verontschuldigend en doe wat suiker in mijn kopje koffie. Als ik de pot terugzet op de tafel, beginnen de man en de vrouw in druk Verweggistaans met elkaar te discussieren. Ik wend me maar snel af en drink mijn koffie.
Een kwartiertje later vertrek ik weer richting bioscoop. Op de weg ernaartoe passeer ik een oude vrouw met een zorgelijk gezicht, die wat angstig langs een stationair draaiende vrachtwagen schuifelt. Als ik langs haar ga roept ze ineens luid: "NIET VOOR MIJN VOETEN!" Ik stel me zo voor dat omstanders mijn sprong van een meter de lucht in zeer amusant vonden.
Eindelijk kom ik aan bij de bioscoop en: Joechei! Hij is open!
Een uur of twee later loop ik de zaal en het pand uit en loop richting parkeergarage. Onderweg loop ik langs de Amstel en achter twee toeristen die niet doorhadden dat we in Nederland speciale paden voor fietsers hebben (en die ook niet de koeigrote fietslogo's op de grond zagen), wat een aantal bijna-botsingen en ook wat entertainment veroorzaakt. Als ik de brug over de Amstel wil oversteken, komt er ineens een fietser met een noodvaart de hoek om die keihard: "YO! KIJK UIT!" roept, wat me weer een hoedje van de schrik bezorgt.
Als ik later weer thuiskom (het is nog steeds ochtend), plof ik neer op de bank en denk: Kutstad.
Friday, April 11
Thursday, April 10
"Hello (again), Michael..."
Okee, dit gaat misschien heel on-Wouterachtig klinken, maar kun je geloven dat ik een ontzettende fan was van Knight Rider? Teminste, toen ik kleiner was, dan.
Ik zag niet zo heel lang geleden nog eens een herhaling van die oude serie, en ik verbaasde me erover hoe ONTZETTEND slecht het eigenlijk is. Ik bedoel, afgezien van de belachelijke kleding en het achterlijke acteerwerk zijn de plots dom, makkelijk te raden en ook nog eens elke week hetzelfde. Grappig genoeg maakt dat natuurlijk helemaal niet uit. Uiteindelijk draait het toch alleen maar om KITT natuurlijk!
Wilden we niet allemaal zo'n coole, pratende auto? En een rijbewijs?
Even, voordat ik verderga, een kleine herinnering aan Michael Knight en KITT:
En dan nu, 25 jaar later, gaat NBC weer verder. Knight Rider komt terug! En ik zal niet liegen: ik heb er zin in! Overigens twijfel ik er niet aan dat ook deze serie nergens op slaat... Ach ja, als KITT er maar in zit :-D
Ik zag niet zo heel lang geleden nog eens een herhaling van die oude serie, en ik verbaasde me erover hoe ONTZETTEND slecht het eigenlijk is. Ik bedoel, afgezien van de belachelijke kleding en het achterlijke acteerwerk zijn de plots dom, makkelijk te raden en ook nog eens elke week hetzelfde. Grappig genoeg maakt dat natuurlijk helemaal niet uit. Uiteindelijk draait het toch alleen maar om KITT natuurlijk!
Wilden we niet allemaal zo'n coole, pratende auto? En een rijbewijs?
Even, voordat ik verderga, een kleine herinnering aan Michael Knight en KITT:
En dan nu, 25 jaar later, gaat NBC weer verder. Knight Rider komt terug! En ik zal niet liegen: ik heb er zin in! Overigens twijfel ik er niet aan dat ook deze serie nergens op slaat... Ach ja, als KITT er maar in zit :-D
Sunday, April 6
Apache!
Oh hemel. Dit kon ik jullie niet onthouden. Let vooral op de besnorde zanger (die mentaal niet zo stabiel is, volgens mij).
De Potentiële Wouterwederhelft 02: Breezy
De codenaam: Breezy
De locatie: Willem 2 ('s-Hertogenbosch)
De datum: zaterdag 5 april 2008
De tijd: van 21.00 uur tot 23.30 uur
Broer G. was pasgeleden jarig en had besloten om vrienden en familie ter gelegenheid daarvan mee te nemen naar een concert van Wouter Hamel in Den Bosch. Nou kende ik Hamel eigenlijk alleen van naam en niet echt van muziek, dus ik had even wat deuntjes van hem beluisterd als voorbereiding op het concert. Ik moet zeggen: ik was niet extreem onder de indruk. De muziek was wel cool, Hamel zingt mooi, maar het bracht me nu niet echt in vervoering ofzo. Ik had me dus neutraal opgesteld.
Tja, en vanavond gingen we dus naar dit concert. Wat kan ik zeggen...? Wouter Hamel is VELE MALEN beter in het echt dan op CD. Echt. Nou geldt dat sowieso wel vaker voor live opvoeringen, maar ik had niet verwacht dat ik zo zou genieten van deze muzikale versnapering.
Schoonzus A. nam me voor het begin even terzijde: "Wist je dat Wouter ook op mannen valt?", fluisterde ze me glunderend toe. "Jaaaa, dat wist ik", glunderde ik terug. "Leuk type, toch wel?", vroeg ze me. En ik moet eerlijk zeggen: blond en cute zijn nou niet echt dingen waaraan ik een hekel heb.
Toen het concert begon werd de volledige band even onder de loep genomen door schoonzus A. en mij. Wat bleek? Wouter was cute, maar ja... Misschien een beetje te cute? Eigenlijk was de drummer (sorry, percussionist) wel een beetje leuker... Zat net iets meer vlees aan. Nou hou ik wel van slank, maar die Wouter was wel een graatje hoor! Begrijp me niet verkeerd: ik zou echt geen nee zeggen tegen een date met Wouter! Nee nee nee! God nee! Kom maar hier met die blonde lokken! En die smakelijke billetjes! Ahum...goed. Wat ik maar wil zeggen: het was allemaal erg goed-uitziend, maar in een wat smalle uitvoering.
Mijn schoonzus was iets meer overtuigd van onze compabiliteit: ze verklaarde tijdens de avond (in toenemende mate naarmate de alcohol in hoger tempo werd aangevoerd) een aantal keer dat het toch zó handig zou zijn als het gewoon Ome Wouter en Ome Wouter waren die op bezoek kwamen bij kleine neefjes M. en J. Na afloop van het concert probeerde ze nog met lieve woordjes een crewlid van de Willem 2 over te halen om Wouter tevoorschijn te halen en in mijn kofferbak te verstoppen.
Eigenlijk was dit dus geen Potentiële Wouterwederhelft volgens mij, maar meer volgens mijn schoonzus.
Goed, even voor de volledigheid het lijstje:
Ogen: blauw
Haar: blond
Leeftijd: 30 (dat zou je hem echt niet geven, hè?)
Lengte: ongeveer even lang als ik
Kleding: hip
Celebrity-look-a-like: ehm... een jonge Marc Marie Huijbrechts. Maar dan blond. En knapper.
Oh, nog één ding. Omdat Wouter Hamel vrij bekend is, leek het me nu niet echt nodig om een schuilnaam voor hem te gebruiken. Het lijkt me trouwens ook wat vergezocht om te verwachten dat hij deze blog toevallig zou lezen. Ik heb dus eigenlijk meteen één van de regels van deze columnserie overtreden. Maar ja, wel met een geldige reden, toch? Voor de lol heb ik als codenaam toch maar Breezy gebruikt, wat blijkbaar Hamels grootste hit is.
De locatie: Willem 2 ('s-Hertogenbosch)
De datum: zaterdag 5 april 2008
De tijd: van 21.00 uur tot 23.30 uur
Broer G. was pasgeleden jarig en had besloten om vrienden en familie ter gelegenheid daarvan mee te nemen naar een concert van Wouter Hamel in Den Bosch. Nou kende ik Hamel eigenlijk alleen van naam en niet echt van muziek, dus ik had even wat deuntjes van hem beluisterd als voorbereiding op het concert. Ik moet zeggen: ik was niet extreem onder de indruk. De muziek was wel cool, Hamel zingt mooi, maar het bracht me nu niet echt in vervoering ofzo. Ik had me dus neutraal opgesteld.
Tja, en vanavond gingen we dus naar dit concert. Wat kan ik zeggen...? Wouter Hamel is VELE MALEN beter in het echt dan op CD. Echt. Nou geldt dat sowieso wel vaker voor live opvoeringen, maar ik had niet verwacht dat ik zo zou genieten van deze muzikale versnapering.
Schoonzus A. nam me voor het begin even terzijde: "Wist je dat Wouter ook op mannen valt?", fluisterde ze me glunderend toe. "Jaaaa, dat wist ik", glunderde ik terug. "Leuk type, toch wel?", vroeg ze me. En ik moet eerlijk zeggen: blond en cute zijn nou niet echt dingen waaraan ik een hekel heb.
Toen het concert begon werd de volledige band even onder de loep genomen door schoonzus A. en mij. Wat bleek? Wouter was cute, maar ja... Misschien een beetje te cute? Eigenlijk was de drummer (sorry, percussionist) wel een beetje leuker... Zat net iets meer vlees aan. Nou hou ik wel van slank, maar die Wouter was wel een graatje hoor! Begrijp me niet verkeerd: ik zou echt geen nee zeggen tegen een date met Wouter! Nee nee nee! God nee! Kom maar hier met die blonde lokken! En die smakelijke billetjes! Ahum...goed. Wat ik maar wil zeggen: het was allemaal erg goed-uitziend, maar in een wat smalle uitvoering.
Mijn schoonzus was iets meer overtuigd van onze compabiliteit: ze verklaarde tijdens de avond (in toenemende mate naarmate de alcohol in hoger tempo werd aangevoerd) een aantal keer dat het toch zó handig zou zijn als het gewoon Ome Wouter en Ome Wouter waren die op bezoek kwamen bij kleine neefjes M. en J. Na afloop van het concert probeerde ze nog met lieve woordjes een crewlid van de Willem 2 over te halen om Wouter tevoorschijn te halen en in mijn kofferbak te verstoppen.
Eigenlijk was dit dus geen Potentiële Wouterwederhelft volgens mij, maar meer volgens mijn schoonzus.
Goed, even voor de volledigheid het lijstje:
Ogen: blauw
Haar: blond
Leeftijd: 30 (dat zou je hem echt niet geven, hè?)
Lengte: ongeveer even lang als ik
Kleding: hip
Celebrity-look-a-like: ehm... een jonge Marc Marie Huijbrechts. Maar dan blond. En knapper.
Oh, nog één ding. Omdat Wouter Hamel vrij bekend is, leek het me nu niet echt nodig om een schuilnaam voor hem te gebruiken. Het lijkt me trouwens ook wat vergezocht om te verwachten dat hij deze blog toevallig zou lezen. Ik heb dus eigenlijk meteen één van de regels van deze columnserie overtreden. Maar ja, wel met een geldige reden, toch? Voor de lol heb ik als codenaam toch maar Breezy gebruikt, wat blijkbaar Hamels grootste hit is.
Saturday, April 5
Recensie no. 03
Ik zou het bijna vergeten, maar mijn derde recensie is eergister online gekomen. Bekijk hem hier...
De Potentiële Wouterwederhelft 01: Helena
Goed. Eerst een kleine gebruiksaanwijzing. Ik zal in deze columns geen echte namen gebruiken om degenen om wie het gaat niet te beledigen/kwetsen/in een kwaad daglicht te stellen/af te schrikken. Overigens: het gaat sowieso meestal om mannen wiens namen ik niet ken (okee, dat klinkt alsof ik ze in een darkroom heb ontmoet: DAT IS NIET ZO! Nee, echt niet!), dus over het algemeen maakt het toch niet uit. Om mezelf te plezieren zal ik de namen veranderen in een absurd iets of een gebruiksvoorwerp of iets dat met de ontmoeting te maken had. In dit geval dus Helena.
Verder: deze columns gaan over mannen die ik tegenkom en waarvan ik denk: yum! (of: hubba hubba!). Over het algemeen zijn het belachelijk korte ontmoetingen die NIETS voorstellen, behalve in mijn hoofd, waar ik dan al weer een huwelijk, twee kinderen en een scheiding verder ben.
Goed, we gaan van start met nummer 1.
De codenaam: Helena
De locatie: De Jonge Haan (restaurant waar ik werk)
De datum: vrijdag 4 april 2008
De tijd: 22.00 uur (of zoiets)
Vrijdagavonden zijn meestal 'big business' in de Jonge Haan, dus ik had me ingesteld op een drukke avond. Het bezoekersaantal viel echter mee: ik liep al het eten met gemak weg (voor de duidelijkheid: ik ben etensloper, wat precies is hoe het klinkt: ik breng eten van de keuken naar de gasten) en had tussendoor zelfs nog tijd om lol te hebben met collegae. Toen de spits rond half negen/ negen uur zo'n beetje over was, begon ik met de mise-en-place, wat inhoudt dat ik alles klaar ga zetten voor de volgende dienst (de volgende ochtend, dus). Ik was een uurtje bezig, toen ik mezelf terugvond achter de bar. Ik hoorde een nummer op ons muzieksysteem, wat ik al meermaals had horen langskomen en wat ik echt leuk vond, dus ik besloot om het eindelijk eens op te gaan zoeken. Benodigdheden waren dus: de zangeres en de naam van het nummer. Ik schreef de naam van de zangeres (Helena) op mijn hand, en wilde net weer aan het werk gaan, toen ik zag dat een gast van tafel 1 zich aan de bar had opgesteld.
Tafel 1 zat al een hele tijd binnen: ze hadden geborreld, en daarna gegeten en daarna zaten ze eens lekker bij te kletsen met zijn vijven. Zoals zo vaak had ik één persoon aan deze tafel in mijn hoofd opgenomen: dat is gemakkelijk om je later een tafel te herinneren als er iets is blijven liggen of als er iets niet blijkt te kloppen met de rekening achteraf. Dat gaat als volgt in zijn werk:
Collega: "Hee, ik heb een bril gevonden op tafel 32!"
Ik: "Was dat die tafel met die vrouw die op Rita Verdonk leek?"
Collega: "Ja, die!"
etc.
Voor de geïnteresseerden: op tafel 1 zat deze avond een man die waarschijnlijk 30 was, maar een gezichtsbelijning van een veertigjarige had. In mijn hoofd had hij de naam Rimpelhoofd gekregen.
Hoe dan ook, op tafel 1, die ik uiteraard die avond ook al had bediend, was één iemand opgestaan en naar de bar gekomen. Geloof me of niet, maar sommige gasten merk je gewoon niet op. Dat is misschien de boete die je betaald als je zoveel mensen achter elkaar ziet op één avond. Het is echter raar dat ik deze persoon niet had opgemerkt. Een beknopte beschrijving:
Ogen: blauw
Haar: bruine krullen (yum!)
Leeftijd: ca. 30
Lengte: ongeveer even lang als ik
Kleding: casual
Celebrity-look-a-like: een knappe Jochem Meijer
Deze meneer, die zich over de bar heenleunde, was, zelfs voordat ik ook maar één woord over zijn lippen had horen komen, duidelijk homo. Ik weet niet: soms straalt iemand het gewoon uit. Niet dat hij meteen heel erg nichterig was, ofzo. Misschien is het gewoon mijn gay-dar die dat oppikt.
Hoe dan ook: de man leunde zich over de bar heen en keek me aan. Ik was er even stil van en probeerde iets stoers te zeggen, maar wat over mijn lippen kwam, was niet veel romantischer dan: "Ja?".
Mijn niet-zo-subtiele opeingszin weerhield de man er niet van om de volgende vraag te stellen:
"Goh, dat nummer dat ik net hoorde. Van wie is dat eigenlijk?"
Ik straalde even: Oh hemel! Iemand met mijn muzieksmaak! Hoe zeldzaam! Immers: het genre muziek waarin ik me interesseer is al eens omschreven als 'circusmuziek', dus dat stemt niet zo vrolijk als je hoopt op een mede-muziekliefhebber.
Ik antwoordde met een klein stukje trots: "Helena!"
Meneer keek me een beetje bevreemd aan, waarschijnlijk verrast door het kant-en-klare antwoord dat ik hem zonder aarzelen voorschotelde en lachtte even.
"Oh?", zei hij.
Ik dacht bij mezelf: vasthouden, vasthouden! Hier is een persoon die tot die 0.00006 % van de bevolking der aarde behoort die van dezelfde muziek houdt als jij!
Trots liet ik de rug van mijn hand zien, waarop in prachtig gekaligrafeerde letters de naam 'Helena' prijkte.
"Vind je het een mooi nummer?", vroeg ik hoopvol.
"Ja!" antwoorde Helena niet echt geïnspireerd.
We lachtten even over dit toeval, waarna meneer Helena weer terugkeerde naar tafel 1.
Collega E., die dit passievolle pre-paringsritueel had gevolgd vanaf een afstand, snelde naar de bar, waar ik nog een beetje verdwaasd stond.
"Die meneer valt op mannen!", verkondigde ze blij.
"Ja E,", reageerde ik droog, "dat heb je goed gezien".
Tijdens de laatste paar uur waarin de Haan open was, liep ik een beetje zweverig langs tafel 1, zonder te laten merken dat ik langs tafel 1 liep terwijl Collega E. verkondigde aan collega's dat ik sjans had gehad bij Helena. Ik ving zo nu en dan wat delen van gesprekken aan tafel 1 op. Mevrouw 1 aan tafel 1 verkondigde: "Nou, ik vind hem niet echt bij je passen".
Leuk. Mijn innerlijke gevoelstoestand werd verdeeld tussen: 1: Yay, ik word besproken! en 2: Mevrouw 1 is een trut.
En, tja, het spijt me, ik kan deze eerste column niet echt vrolijk beëindigen (zoals vele komende columns ben ik bang): meneer Helena verdween met de rest van tafel 1 (waaronder Rimpelhoofd en De Trut) weer de donkere avond in. Ik bleef achter met het liedje van Helena in mijn hoofd en een nieuw idee voor een column...
Oh, nog even ter bewijs een scan van mijn hand :-D
Okee, okee, ik kan het er ook later opgeschreven hebben, maar geloof me nou maar gewoon, okee!?
Verder: deze columns gaan over mannen die ik tegenkom en waarvan ik denk: yum! (of: hubba hubba!). Over het algemeen zijn het belachelijk korte ontmoetingen die NIETS voorstellen, behalve in mijn hoofd, waar ik dan al weer een huwelijk, twee kinderen en een scheiding verder ben.
Goed, we gaan van start met nummer 1.
De codenaam: Helena
De locatie: De Jonge Haan (restaurant waar ik werk)
De datum: vrijdag 4 april 2008
De tijd: 22.00 uur (of zoiets)
Vrijdagavonden zijn meestal 'big business' in de Jonge Haan, dus ik had me ingesteld op een drukke avond. Het bezoekersaantal viel echter mee: ik liep al het eten met gemak weg (voor de duidelijkheid: ik ben etensloper, wat precies is hoe het klinkt: ik breng eten van de keuken naar de gasten) en had tussendoor zelfs nog tijd om lol te hebben met collegae. Toen de spits rond half negen/ negen uur zo'n beetje over was, begon ik met de mise-en-place, wat inhoudt dat ik alles klaar ga zetten voor de volgende dienst (de volgende ochtend, dus). Ik was een uurtje bezig, toen ik mezelf terugvond achter de bar. Ik hoorde een nummer op ons muzieksysteem, wat ik al meermaals had horen langskomen en wat ik echt leuk vond, dus ik besloot om het eindelijk eens op te gaan zoeken. Benodigdheden waren dus: de zangeres en de naam van het nummer. Ik schreef de naam van de zangeres (Helena) op mijn hand, en wilde net weer aan het werk gaan, toen ik zag dat een gast van tafel 1 zich aan de bar had opgesteld.
Tafel 1 zat al een hele tijd binnen: ze hadden geborreld, en daarna gegeten en daarna zaten ze eens lekker bij te kletsen met zijn vijven. Zoals zo vaak had ik één persoon aan deze tafel in mijn hoofd opgenomen: dat is gemakkelijk om je later een tafel te herinneren als er iets is blijven liggen of als er iets niet blijkt te kloppen met de rekening achteraf. Dat gaat als volgt in zijn werk:
Collega: "Hee, ik heb een bril gevonden op tafel 32!"
Ik: "Was dat die tafel met die vrouw die op Rita Verdonk leek?"
Collega: "Ja, die!"
etc.
Voor de geïnteresseerden: op tafel 1 zat deze avond een man die waarschijnlijk 30 was, maar een gezichtsbelijning van een veertigjarige had. In mijn hoofd had hij de naam Rimpelhoofd gekregen.
Hoe dan ook, op tafel 1, die ik uiteraard die avond ook al had bediend, was één iemand opgestaan en naar de bar gekomen. Geloof me of niet, maar sommige gasten merk je gewoon niet op. Dat is misschien de boete die je betaald als je zoveel mensen achter elkaar ziet op één avond. Het is echter raar dat ik deze persoon niet had opgemerkt. Een beknopte beschrijving:
Ogen: blauw
Haar: bruine krullen (yum!)
Leeftijd: ca. 30
Lengte: ongeveer even lang als ik
Kleding: casual
Celebrity-look-a-like: een knappe Jochem Meijer
Deze meneer, die zich over de bar heenleunde, was, zelfs voordat ik ook maar één woord over zijn lippen had horen komen, duidelijk homo. Ik weet niet: soms straalt iemand het gewoon uit. Niet dat hij meteen heel erg nichterig was, ofzo. Misschien is het gewoon mijn gay-dar die dat oppikt.
Hoe dan ook: de man leunde zich over de bar heen en keek me aan. Ik was er even stil van en probeerde iets stoers te zeggen, maar wat over mijn lippen kwam, was niet veel romantischer dan: "Ja?".
Mijn niet-zo-subtiele opeingszin weerhield de man er niet van om de volgende vraag te stellen:
"Goh, dat nummer dat ik net hoorde. Van wie is dat eigenlijk?"
Ik straalde even: Oh hemel! Iemand met mijn muzieksmaak! Hoe zeldzaam! Immers: het genre muziek waarin ik me interesseer is al eens omschreven als 'circusmuziek', dus dat stemt niet zo vrolijk als je hoopt op een mede-muziekliefhebber.
Ik antwoordde met een klein stukje trots: "Helena!"
Meneer keek me een beetje bevreemd aan, waarschijnlijk verrast door het kant-en-klare antwoord dat ik hem zonder aarzelen voorschotelde en lachtte even.
"Oh?", zei hij.
Ik dacht bij mezelf: vasthouden, vasthouden! Hier is een persoon die tot die 0.00006 % van de bevolking der aarde behoort die van dezelfde muziek houdt als jij!
Trots liet ik de rug van mijn hand zien, waarop in prachtig gekaligrafeerde letters de naam 'Helena' prijkte.
"Vind je het een mooi nummer?", vroeg ik hoopvol.
"Ja!" antwoorde Helena niet echt geïnspireerd.
We lachtten even over dit toeval, waarna meneer Helena weer terugkeerde naar tafel 1.
Collega E., die dit passievolle pre-paringsritueel had gevolgd vanaf een afstand, snelde naar de bar, waar ik nog een beetje verdwaasd stond.
"Die meneer valt op mannen!", verkondigde ze blij.
"Ja E,", reageerde ik droog, "dat heb je goed gezien".
Tijdens de laatste paar uur waarin de Haan open was, liep ik een beetje zweverig langs tafel 1, zonder te laten merken dat ik langs tafel 1 liep terwijl Collega E. verkondigde aan collega's dat ik sjans had gehad bij Helena. Ik ving zo nu en dan wat delen van gesprekken aan tafel 1 op. Mevrouw 1 aan tafel 1 verkondigde: "Nou, ik vind hem niet echt bij je passen".
Leuk. Mijn innerlijke gevoelstoestand werd verdeeld tussen: 1: Yay, ik word besproken! en 2: Mevrouw 1 is een trut.
En, tja, het spijt me, ik kan deze eerste column niet echt vrolijk beëindigen (zoals vele komende columns ben ik bang): meneer Helena verdween met de rest van tafel 1 (waaronder Rimpelhoofd en De Trut) weer de donkere avond in. Ik bleef achter met het liedje van Helena in mijn hoofd en een nieuw idee voor een column...
Oh, nog even ter bewijs een scan van mijn hand :-D
Okee, okee, ik kan het er ook later opgeschreven hebben, maar geloof me nou maar gewoon, okee!?
Een (soort van) eind en een (soort van) begin
Ik ben een beetje stil geweest de afgelopen dagen. Niks aan de hand hoor, maar ik was mijn blog een beetje aan het overdenken. Ik ben over het algemeen erg tevreden en blij met mijn schijfsels, en meestal houd ik me ook wel aan het ritme, maar de afgelopen tijd werd het schrijven steeds meer een plicht in plaats van een vreugd. En daarom...:
Een soort van einde
Oei oei oei. Wat een slordigheid! De Grote Boodschap begint duidelijk te lijden onder mijn gebrek aan inspiratie en discipline. Hoe komt dit? Ik weet het niet! Waarschijnlijk kom ik gewoon niet genoeg in de supermarkt... Of wellicht heb ik de meest herkenbare punten al behandeld. Ik weet het niet... In ieder geval: de onderwerpen komen niet zomaar uit de lucht vallen natuurlijk en als iets niet zomaar in mijn hoofd schiet is het vrij moeilijk om er een interessant stukje over te schrijven. Of in ieder geval is het moeilijk om mezelf ertoe te zetten om er eens diep over na te denken. Ik heb het sowieso altijd al leuker gevonden om te schrijven over iets wat me bezighoud, dan over iets wat als een 'plicht' valt te omschrijven. En: ja, ik weet dat ik zelf met De Grote Boodschap ben begonnen, maar uiteindelijk blijkt de supermarkt een minder voedzame bron (op wekelijkse basis in ieder geval), dan ik aanvankelijk had verwacht.
Okee, wat ik nu heel mooi probeer te zeggen: ik stop met De Grote Boodschap. Wacht: nee, dat is niet helemaal waar. Ik houd op met de wekelijkse Grote Boodschap. Geloof me: als ik iets tegenkom of als me iets opvalt zal ik per direct weer achter mijn computer springen en er direct iets over schrijven. Verwacht alleen geen wekelijks stukje meer: dat is gewoon teveel gevraagd... Kortom: De Grote Boodschap is niet gestorven, maar zeker wel even op de Intensive Care gelegd om bij te komen. En natuurlijk ga ik elke dag even langs om te kijken hoe het staat met de vitale functies van De Grote Boodschap. Ik neem zo nu en dan een bloemetje mee, ik vertel wat voor leuke dingen er buiten het ziekenhuis gebeuren en ik probeer te zorgen dat De Grote Boodschap de moed erin houdt. Geen paniek dus: De Grote Boodschap is in goede handen in het Onze Lieve Wouter Hospitaal.
Een soort van begin
Omat het natuurlijk een beetje hard is om zomaar vaarwel te moeten zeggen tegen De Grote Boodschap, zat ik vandaag eens na te denken wat een leuk, minder veeleisend onderwerp zou zijn. En hoewel ik mezelf voorhoud dat ik meer ben dan Wouter de homo, (ik ben ook nog Wouter de kunstenaar, Wouter de obsessieve poetser, Wouter de uitslaper, Wouter de ober, Wouter de schrijver, Wouter de-constant-krap-bij-kas-zittende etc etc) lijkt het me toch leuk om eens wat meer te vertellen over de mannen in mijn leven: of eigenlijk: het ONTBREKEN van mannen in mijn leven. Weest gerust menschen: ik ga heus niet zitten blaten over hoe vreselijk het is om geen vriend te hebben, want daar hebben jullie, net als ik, absoluut geen behoefte aan. Wat wèl leuk is (denk ik), is het mekkeren (in tegenstelling tot blaten) over mannen die ik tegenkom en waarvan ik denk: goh... potentiële Wouterwederhelft? Want geloof me, ik ben natuurlijk niet altijd de coole, ontspannen en levenswijze persoon die jullie voor je zien. Ook ik (ja echt!) krijg wel eens knikkende knieën bij het aanzien van een schoon mannelijk exemplaar.
En dus, vanaf vandaag, presenteer ik met gepaste trots: 'De Potentiële Wouterwederhelft'. Ik kan niet garanderen dat ik iedere dag, week of maand iemand tegenkom die me de rugharen doet krullen, maar één ding is zeker: iedereen praat graag over een 'leuk iemand' die ze net zijn tegengekomen en ik ben niet anders. 'De Potentiële Wouterwederhelft' heeft dus geen standaard uitgavepatroon, maar wel een enthousiasme waar je U tegen kunt zeggen.
Jullie kunnen waarschijnlijk wel raden waarom ik juist vandaag begin met dit nieuwe onderwerp: Potentiële Wouterwederhelft numero 1 heeft zich vandaag aangediend! Ik zei toch dat het enthousiasme me ertoe zet om te schrijven! Dat blijkt maar weer...
Nou, ik heb mezelf dus even heel handig ontdaan van mijn wekelijkse schrijfplicht en mezelf tegelijkertijd voorzien van een minder tijdsgebonden alternatief en ik ga ervan uit (mezelf kennende) dat dit me ertoe aanzet om weer eens wat meer neer te pennen. Ik hoop dat jullie hiermee kunnen leven (ik richt me bij deze vooral op vriendin S. ...)...
Veel plezier met De PWW!
grtn Wtr
Een soort van einde
Oei oei oei. Wat een slordigheid! De Grote Boodschap begint duidelijk te lijden onder mijn gebrek aan inspiratie en discipline. Hoe komt dit? Ik weet het niet! Waarschijnlijk kom ik gewoon niet genoeg in de supermarkt... Of wellicht heb ik de meest herkenbare punten al behandeld. Ik weet het niet... In ieder geval: de onderwerpen komen niet zomaar uit de lucht vallen natuurlijk en als iets niet zomaar in mijn hoofd schiet is het vrij moeilijk om er een interessant stukje over te schrijven. Of in ieder geval is het moeilijk om mezelf ertoe te zetten om er eens diep over na te denken. Ik heb het sowieso altijd al leuker gevonden om te schrijven over iets wat me bezighoud, dan over iets wat als een 'plicht' valt te omschrijven. En: ja, ik weet dat ik zelf met De Grote Boodschap ben begonnen, maar uiteindelijk blijkt de supermarkt een minder voedzame bron (op wekelijkse basis in ieder geval), dan ik aanvankelijk had verwacht.
Okee, wat ik nu heel mooi probeer te zeggen: ik stop met De Grote Boodschap. Wacht: nee, dat is niet helemaal waar. Ik houd op met de wekelijkse Grote Boodschap. Geloof me: als ik iets tegenkom of als me iets opvalt zal ik per direct weer achter mijn computer springen en er direct iets over schrijven. Verwacht alleen geen wekelijks stukje meer: dat is gewoon teveel gevraagd... Kortom: De Grote Boodschap is niet gestorven, maar zeker wel even op de Intensive Care gelegd om bij te komen. En natuurlijk ga ik elke dag even langs om te kijken hoe het staat met de vitale functies van De Grote Boodschap. Ik neem zo nu en dan een bloemetje mee, ik vertel wat voor leuke dingen er buiten het ziekenhuis gebeuren en ik probeer te zorgen dat De Grote Boodschap de moed erin houdt. Geen paniek dus: De Grote Boodschap is in goede handen in het Onze Lieve Wouter Hospitaal.
Een soort van begin
Omat het natuurlijk een beetje hard is om zomaar vaarwel te moeten zeggen tegen De Grote Boodschap, zat ik vandaag eens na te denken wat een leuk, minder veeleisend onderwerp zou zijn. En hoewel ik mezelf voorhoud dat ik meer ben dan Wouter de homo, (ik ben ook nog Wouter de kunstenaar, Wouter de obsessieve poetser, Wouter de uitslaper, Wouter de ober, Wouter de schrijver, Wouter de-constant-krap-bij-kas-zittende etc etc) lijkt het me toch leuk om eens wat meer te vertellen over de mannen in mijn leven: of eigenlijk: het ONTBREKEN van mannen in mijn leven. Weest gerust menschen: ik ga heus niet zitten blaten over hoe vreselijk het is om geen vriend te hebben, want daar hebben jullie, net als ik, absoluut geen behoefte aan. Wat wèl leuk is (denk ik), is het mekkeren (in tegenstelling tot blaten) over mannen die ik tegenkom en waarvan ik denk: goh... potentiële Wouterwederhelft? Want geloof me, ik ben natuurlijk niet altijd de coole, ontspannen en levenswijze persoon die jullie voor je zien. Ook ik (ja echt!) krijg wel eens knikkende knieën bij het aanzien van een schoon mannelijk exemplaar.
En dus, vanaf vandaag, presenteer ik met gepaste trots: 'De Potentiële Wouterwederhelft'. Ik kan niet garanderen dat ik iedere dag, week of maand iemand tegenkom die me de rugharen doet krullen, maar één ding is zeker: iedereen praat graag over een 'leuk iemand' die ze net zijn tegengekomen en ik ben niet anders. 'De Potentiële Wouterwederhelft' heeft dus geen standaard uitgavepatroon, maar wel een enthousiasme waar je U tegen kunt zeggen.
Jullie kunnen waarschijnlijk wel raden waarom ik juist vandaag begin met dit nieuwe onderwerp: Potentiële Wouterwederhelft numero 1 heeft zich vandaag aangediend! Ik zei toch dat het enthousiasme me ertoe zet om te schrijven! Dat blijkt maar weer...
Nou, ik heb mezelf dus even heel handig ontdaan van mijn wekelijkse schrijfplicht en mezelf tegelijkertijd voorzien van een minder tijdsgebonden alternatief en ik ga ervan uit (mezelf kennende) dat dit me ertoe aanzet om weer eens wat meer neer te pennen. Ik hoop dat jullie hiermee kunnen leven (ik richt me bij deze vooral op vriendin S. ...)...
Veel plezier met De PWW!
grtn Wtr
Subscribe to:
Posts (Atom)
