Pinky and the Brain

Midas en Icarus rennen vandaag de hele dag achter elkaar aan. Ik krijg het idee dat ze plannentjes hebben.... Maar wie is wie...?

slim, ja...

Mijn God, ik zag deze banner op www.imdb.com staan. Zouden er mensen zijn die zo dom genoeg zijn om op zo'n soort reclame te klikken? Alleen 'Slimme Consmenten' doen dat, natuurlijk...

En Waarom Gebruiken Ze Voor Elk Woord Een Hoofdletter? Dat is echt heel storend, vooral vanwege het gebruik van komma's...

Ik zal maar niet beginnen over het onwoord 'un'...

300

Dit ziet er cool uit!! Ben wel benieuwd of die man ook normaal kan praten in plaats van alleen maar schreeuwen tegen mensen die een meter van hem af staan...

MNS

Ik heb een afwijking. Het is niet ernstig, maar ik heb het wel. Ik vermoed dat het altijd al sluimerde, maar de laatste tijd begint het zich steeds meer te manifesteren: het Multiple Name Syndrome, of MNS.

Echt verbaasd ben ik niet, want het zit in de familie. Mijn vader en moeder lijden er namelijk ook onder. Als ze één van hun kinderen roepen, dienen de namen van alle andere kinderen, familieleden en/of huisdieren ook te worden genoemd. Bijvoorbeeld: "Ehm, Gilbert.., ehm Michiel, ehm Wouter!" Ik krijg zelfs zo nu en dan de naam Amadeus naar mijn hoofd geslingerd (de naam van, jawel, de hond).

Dezelfde conditie begint zich nu bij mij te roeren. Mijn oudste, Icarus, lijdt er het meest onder: hij wordt standaard eerst met 'Midas' aangesproken. Ik heb hem zelfs eens 'Theo' genoemd, de allang overleden kat uit het ouderlijk huis. 'Amadeus' is ook al eens langsgekomen.

Ik ben benieuwd wanneer de MNS mij overrompelt en ik mezelf begin voor te stellen als volgt: "Hoi, ik ben Midas, ehm, Gilbert, ehm Amadeus, ehm......WOUTER!"

Santa's Little Helpers

Staande aan de kassa bij de AH zie ik iets groens voorbij flitsen. Voordat mijn hersenen kunnen registreren wat het is, is het alweer verdwenen. Ik kijk om me heen en zie alleen maar de vermoeide koppen van mensen die dachten 'even-snel-boodschappen' te gaan doen. Ik was zo slim geweest om mijn eigen persoonlijke '-even-snel-boodschappen-doen'-modus uit te schakelen voordat ik de deur uit ging, want, let's face it, het is kersttijd, dus het is overal poepdruk...

Dan, ineens, zie ik het weer. De groene flits blijkt een klein jongetje te zijn met een scoutingpakje aan (scouting, welpen, padvinders? Hoe heet dat tegenwoordig?). Hij rent van kassa naar kassa om mandjes op te halen en die weer bij de ingang te zetten. Als hij daarmee klaar is, komt hij helpen met boodschappen inpakken bij oude mensen.

Bij mijn kassa verschijnt ook een scoutertje, dit keer een meisje, dat voor de neus van een oudere vrouw met grote moeite een stapel van 5 mandjes optilt en op zo'n klein verrijdbaar standaardje zet. De oude vrouw gaat gemoedlijk opzij en vraagt of het allemaal lukt. Het meisje knikt van ja met een van grote inspanning vertrokken gezicht.

Ze rijdt de stapel mandjes weg en verdwijnt tussen de mensen. het jongetje is intussen ook verdwenen. Ik kijk verwonderd om me heen. Nog steeds dezelfde vermoeide koppen. Is dit wel echt gebeurd? Waren hier KINDEREN mensen aan het HELPEN, in plaats van hard te schreeuwen en rennen en dingen omgooien, zoals ze in het restaurant doen?

Ik heb het me vast ingebeeld... ik zal die oude vrouw eens opzoeken...

De wraak van de lelijke afwasborstel

Ik heb een nieuwe afwasborstel. En ik ben er NIET blij mee. Niet omdat hij zijn werk niet doet, nee nee, maar omdat hij LELIJK is. Misschien overdrijf ik, maar als je je best doet om je keuken er een beetje leuk uit te laten zien met allerlei leuke schilderijtjes, schattige flesjes, mooie gevulde potten enzo, dan ben je NOT AMUSED als de plastic roze afwasborstel/wc borstel-combinatie daar ineens tussenligt.

Wat is er gebeurt, vraagt u zich af? Het volgende:

Ik was in de supermarkt en ik was in een even-snel-boodschappen-doen-modus. En ineens bedacht ik me dat mijn lieve oude afwasborstel (ooooh, ik MIS je!) nu toch wel heel erg versleten was en dat ik wel een nieuwe kon gebruiken. Ik weet niet wat me bezielde, maar aangezien de supermarkt niet van die mooie houten ouderwetse had, heb ik maar een roze (waarom, WAAROM!!??) plastic exemplaar meegegrist.

En daar pluk ik nu de vruchten van. Daar ligt ie: plastic, roze en LELIJK zijnd, te wachten op de volgende borden, kopjes en bestekonderdelen die hij met zijn ordinaire borsteltjes kan betasten. Ik ben er niet blij mee en volgens mij weet hij dat. Alle negatieve gedachten die ik op hem afvuur, heeft hij opgeslagen in zijn sluwe afwasborstelbrein.

Waarom deze verdenking? Vanwege het volgende voorval dat zich vanmiddag afspeelde:

Ik nam even pauze van mijn werk om eens even af te wassen (elke keer als ik waar dan ook naartoe loop in mijn huis, kom ik door de keuken en de aanblik van vuile vaat werd me teveel). Ik zette het water aan, en kreeg toen ineens op mijn koptelefoon een kerstliedje te horen, die mijn computer tussen alle filmmuziek had uitgeplukt. Ik raakte een beetje in de kerststemming en bedacht me ineens dat ik nog niet had gekeken of ik post had! Ik rende naar buiten, doe mijn brievenbus open en: ja hoor! Twee enveloppen! Yay! Terwijl ik de kaarten snel van hun verpakking ontdoe, zie ik vanuit mijn ooghoek buurman Ruud aan komen rijden. Ik loop naar zijn auto toe en we kletsen even over de p&p-problemen van Midas, die zich ook bij hem in de badkamer manifesteerden en die nu gelukkig eindelijk over zijn.

Buurman blij, ik in een goede stemming. Ik loop weer naar binnen, plaats de kaarten bij mijn miniboompje en verstar... Ik hoor een klaterend geluid achter me. Eigenlijk wil ik niet omdraaien, want ik weet wat ik ga zien als ik dat doe.

Tegen wil en dank doe ik het toch maar... En ja hoor, de hele keuken staat blank! Ik ren naar de kraan, brand mijn handen aan het hete water, als ik de stop eruit trek. En in het midden van de gootsteen, draaiend om zijn as door het weglopende water, kijkt de afwasborstel me kwaadaardig aan...

Het Metalen Afsluitplaatje

Buurman Ruud loopt mijn slaapkamer in en trekt de gordijnen van de muur. Hij staart naar de muur en zegt "Yep, ze zijn hier inderdaad bezig geweest, godsamme". Ik kijk met hem mee en zie twee keurig geboorde gaten van zo'n 6 cm in doorsnee. Het linkergat is leeg, maar het tweede is afgedekt met een metalen plaatje met daarop een boutje. Inbrekers! Mijn nacht wordt een akelige...ik ben doodangstig dat ze nog eens terugkomen! In een woedende bui afgelopen middag heb ik de afdekplaat-met-boutje van de muur gerukt en mijn vloerbedekking besproeid met stukjes steengruis. Dat ligt er nog steeds. Na veel onrustig woelen wordt het langzaam weer dag en ga ik met mijn ouders en mijn broer Michiel eindelijk naar het Piet-Piraat-Pretpark. In het park gaan we langs bij een soort waarzegster waarbij we onder een grote deken moeten gaan zitten om bij haar binnen te mogen komen. We zijn druk bezig om met zijn allen eronder te kruipen, terwijl ik wordt gestoord door een irritant monotoon piepend geluid.

Mijn wekker...

Fijn: wat een leuke droom. Dat noemen ze nachtrust? Ik ben er doodmoe van, zeg! Wel grappig dat ik over Piet Piraat ging dromen de dag nadat ik hem in mijn post (over Meneer Griezel) had gebruikt... :-)