Helleu allen,
omdat ik tot over mijn oren in het werk zit voor de voorstelling Vurig Verlangen (van de theatervereniging van Bergen op Zoom), zal ik de komende 1,5 week ofzo eventjes niet bloggen. Ook geen Grote Boodschappen dus... Sorry! Jullie hebben wat tegoed!
Wednesday, February 27
Thursday, February 21
Recensie no. 01
Jaaaa, het is zover! Hier kun je mijn eerste recensie voor Filmtotaal lezen. Laat gerust een berichtje achter!
Wednesday, February 20
De Grote Boodschap # 08
Oh jee! Het is al woensdag en nog geen Grote Boodschap! Sorry sorry sorry! Volgende week is hij weer netjes op de dinsdag hoor. Was gisteren zo geabsorbeerd door mijn werk dat het me gewoonweg ontschoten was.
Hoe dan ook, daar komt ie dan.
Caissieres. Eerste even over het woord: ik schrijf het altijd zo, maar eigenlijk weet ik niet eens of dat wel juist is... Is het misschien gewoon 'kassieres'? Hmm, dat zoeken we op...
Op Van Dale Taalweb:
cais·si·è·re (dev; caissières)
1 juffrouw voor de kassa
Hmm, bijna goed, dus.
Okee dan.
Caissières dus. Het is me opgevallen dat het beroep van caissière op bijzonder verschillende wijze kan worden beoefend. Dat geldt natuurlijk voor elke baan, maar misschien voor een caissière (oke, ik word NU al gek van dat accentje op de 'e') nog wel het meest. Het is natuurlijk niet als werken in een normale winkel? Immers, in de supermarkt koopt men eten, en dat maakt iedereen die er werkt automatisch een soort verwezelijking van moeder, de eerste voedselverstrekker die je had.
En omdat je van alle personeelsleden die je ontmoet in een supermarkt, de caissière het langst ziet, is zij (soms hij) eigenlijk de oppermoeder. Zij geeft je het klopje op je bips, als je een beetje bangig voor het eerst naar school moet en zij weet precies wat je lekker vind en wat niet en waarom dan niet etc etc etc. En, het belangrijkst: zij zorgt voor je eten. Maarrrrrr: als je STOUT (altijd uitgesproken met hoofdletters) bent, of als je STRAF hebt, moet je naar je kamer... ZONDER ETEN. Kortom: moeder heeft de macht over wat je binnenkrijgt.
De caissière heeft precies dezelfde macht, alleen gebruikt zij monetaire overtuigingsmiddelen, in plaats van verbale en familiale. De macht is er overigens niet anders of minder om. Ik weet niet of je weleens per ongeluk zonder portemonnee bij de kassa hebt gestaan? Ja? Is niet leuk, hè? Nee. Nee, dat weet ik. En is het je weleens overkomen dat je wilde pinnen en dat je pasje niet meewerkte? Dat het automaat de hele tijd heel hard 'PIEP!!' zei als je hem door de gleuf haalde? En dan liefst nèt als je nodig moet plassen/je haast hebt/er een enorme rij staat? Ja? Uiteraard, dat hebben we allemaal weleens.
Het rare is: je voelt je niet schuldig tegenover de mensen die achter je staan, maar tegenover... de caissière. Zij kijkt je meewarig aan, vraagt of je misschien contant kunt betalen, en grijpt na jouw vertwijfelde nee-knikken je boodschappentas van de band en zet die opzij weg. Weg eten. Je hebt straf.
...
Weet je, ik ben enorm afgedwaald. Dit was helemaal niet het onderwerp dat ik in gedachten had bij de caissières... Ik had serieus een lijstje met vier verschillende caissière-types, dat ik had willen bespreken. Hmm, dit lijkt me dan een goed moment om te stoppen en de rest van het caissièreverhaal te bewaren voor volgende week.
Tot de volgende Boodschap!
Hoe dan ook, daar komt ie dan.
Caissieres. Eerste even over het woord: ik schrijf het altijd zo, maar eigenlijk weet ik niet eens of dat wel juist is... Is het misschien gewoon 'kassieres'? Hmm, dat zoeken we op...
Op Van Dale Taalweb:
cais·si·è·re (dev; caissières)
1 juffrouw voor de kassa
Hmm, bijna goed, dus.
Okee dan.
Caissières dus. Het is me opgevallen dat het beroep van caissière op bijzonder verschillende wijze kan worden beoefend. Dat geldt natuurlijk voor elke baan, maar misschien voor een caissière (oke, ik word NU al gek van dat accentje op de 'e') nog wel het meest. Het is natuurlijk niet als werken in een normale winkel? Immers, in de supermarkt koopt men eten, en dat maakt iedereen die er werkt automatisch een soort verwezelijking van moeder, de eerste voedselverstrekker die je had.
En omdat je van alle personeelsleden die je ontmoet in een supermarkt, de caissière het langst ziet, is zij (soms hij) eigenlijk de oppermoeder. Zij geeft je het klopje op je bips, als je een beetje bangig voor het eerst naar school moet en zij weet precies wat je lekker vind en wat niet en waarom dan niet etc etc etc. En, het belangrijkst: zij zorgt voor je eten. Maarrrrrr: als je STOUT (altijd uitgesproken met hoofdletters) bent, of als je STRAF hebt, moet je naar je kamer... ZONDER ETEN. Kortom: moeder heeft de macht over wat je binnenkrijgt.
De caissière heeft precies dezelfde macht, alleen gebruikt zij monetaire overtuigingsmiddelen, in plaats van verbale en familiale. De macht is er overigens niet anders of minder om. Ik weet niet of je weleens per ongeluk zonder portemonnee bij de kassa hebt gestaan? Ja? Is niet leuk, hè? Nee. Nee, dat weet ik. En is het je weleens overkomen dat je wilde pinnen en dat je pasje niet meewerkte? Dat het automaat de hele tijd heel hard 'PIEP!!' zei als je hem door de gleuf haalde? En dan liefst nèt als je nodig moet plassen/je haast hebt/er een enorme rij staat? Ja? Uiteraard, dat hebben we allemaal weleens.
Het rare is: je voelt je niet schuldig tegenover de mensen die achter je staan, maar tegenover... de caissière. Zij kijkt je meewarig aan, vraagt of je misschien contant kunt betalen, en grijpt na jouw vertwijfelde nee-knikken je boodschappentas van de band en zet die opzij weg. Weg eten. Je hebt straf.
...
Weet je, ik ben enorm afgedwaald. Dit was helemaal niet het onderwerp dat ik in gedachten had bij de caissières... Ik had serieus een lijstje met vier verschillende caissière-types, dat ik had willen bespreken. Hmm, dit lijkt me dan een goed moment om te stoppen en de rest van het caissièreverhaal te bewaren voor volgende week.
Tot de volgende Boodschap!
Saturday, February 16
Biesheuvel
Nadat ze me zo'n acht, negen jaar hebben staan aanstaren vanuit mijn boekenkast, heb ik gisteravond eindelijk weer eens een verhalenbundel van Maarten Biesheuvel te hand genomen. Wat een goed idee was dat!
Op de middelbare school moesten we in de vijfde klas een aantal boeken voor Nederlands lezen. Ik kan me vagelijk herinneren dat we twee series van vijf (of drie misschien?) boeken moesten lezen. Het was de bedoeling dat je voor één serie van vijf (of drie dus) eenzelfde schrijver koos en voor de andere serie een thema. Ik was daar op ingenieuze wijze onderuit gekomen. Ik had namelijk tweemaal een schrijver gekozen, maar met de aantekening dat de boeken van Leon de Winter (mijn eerste serie) allemaal min of meer een link hadden met het Joodse geloof. Dat was dus mijn thema. Voor de tweede serie koos ik schrijver Maarten Biesheuvel. Ik weet echt niet meer waarom: ik zal wel blindelings met mijn vinger op de lijst geprikt hebben.
Hoe dan ook, ik begon met het lezen van de verhalenbundels van Biesheuvel en was verwonderd. Wat een leuke verhaaltjes! Heel origineel allemaal, met de meest verschillende onderwerpen en diverse genres bestrijkend, waren de bundels binnen de kortste keren verslonden. In een opwelling kocht ik meerdere bundels in een tweedehandswinkel in Breda en die prijkten vanaf toen in mijn kast. Onaangeraakt. Vreemd.
Kan me niet heugen zo door verhalen te zijn opgezogen sinds lange tijd. Echt, ik kan niet eens beschrijven wat zijn verhalen zo interessant maakt. Ik denk ook niet dat het lukt om een goed beeld te schetsen van de man. Naar aanleiding van de series moesten we een boekverslag maken, en hoewel ik me daarvan eigenlijk niets meer herinner -behalve dat ik me, door te veinzen dat ik er al een aantal had geschreven die vervolgens door de docent waren kwijtgeraakt, er een beetje doorheen gebluft heb en absoluut geen 10 boekverslagen heb geschreven- kan ik me wel één zin herinneren waarmee ik Biesheuvel beschreef: 'deze man is duidelijk gek'.
En dat was geen verzinsel: Biesheuvel heeft een aantal jaar doorgebracht in een psychiatrische inrichting wegens waanideeën en dergelijken. In één van zijn vele verhalen over die tijd vertelt hij dat de dokter zijn gekte kon genezen, maar dat hij daardoor nooit meer zou kunnen schrijven. Dus liet hij zich niet behandelen en ging hij weer stapelgek terug naar huis. En ging hij lekker door met zijn absurde, ontroerende en grappige verhalen.
Ik heb gisteren pas twee verhalen gelezen, maar ben nu alweer helemaal into zijn wereldje. De twee verhalen die ik las zijn eigenlijk gelijk het duidelijkste voorbeeld van Biesheuvels divers en multi-genre-bestrijkend oeuvre. Het eerste verhaal gaat over een dominee die zijn geloof is verloren en dat deelt met een jonge jongen (Biesheuvel zelf), die daardoor zeer ontdaan is. Een ontzettend pijnlijk, ontroerend en diepgaand verhaal dat je BIJNA met tranen in de ogen achterlaat. Prachtig...
Het tweede verhaal gaat over Keesje die een nieuw huisdier krijgt: een vis die kan lezen. Dus.
Geschreven in een elegant jaren zeventig vocabulaire hebben Biesheuvels schrijfsels iets edels, iets nobels en iets... tja, iets 'echts', zou ik bijna zeggen. Een aanrader dus...
Als afsluiting even een heel klein stukje uit het verhaal over de vis:
Op een woensdagmiddag zette Kees de Vis in een kinderstoeltje op zijn fiets en reed de Vis naar de bibliotheek. Hier verliep alles naar wens. De Vis kwam achter bepaalde wetenschappelijke geheimen waarvan hij de oplossing wilde weten. We moeten er echter aan toevoegen dat de dames van de bibliotheek behoorlijk over hun toeren waren: een Vis die zelf de boeken over Vis en Visserij kwam nazien! Keesje, de baas, steeg heel erg in hun achting.
Op de middelbare school moesten we in de vijfde klas een aantal boeken voor Nederlands lezen. Ik kan me vagelijk herinneren dat we twee series van vijf (of drie misschien?) boeken moesten lezen. Het was de bedoeling dat je voor één serie van vijf (of drie dus) eenzelfde schrijver koos en voor de andere serie een thema. Ik was daar op ingenieuze wijze onderuit gekomen. Ik had namelijk tweemaal een schrijver gekozen, maar met de aantekening dat de boeken van Leon de Winter (mijn eerste serie) allemaal min of meer een link hadden met het Joodse geloof. Dat was dus mijn thema. Voor de tweede serie koos ik schrijver Maarten Biesheuvel. Ik weet echt niet meer waarom: ik zal wel blindelings met mijn vinger op de lijst geprikt hebben.
Hoe dan ook, ik begon met het lezen van de verhalenbundels van Biesheuvel en was verwonderd. Wat een leuke verhaaltjes! Heel origineel allemaal, met de meest verschillende onderwerpen en diverse genres bestrijkend, waren de bundels binnen de kortste keren verslonden. In een opwelling kocht ik meerdere bundels in een tweedehandswinkel in Breda en die prijkten vanaf toen in mijn kast. Onaangeraakt. Vreemd.
Kan me niet heugen zo door verhalen te zijn opgezogen sinds lange tijd. Echt, ik kan niet eens beschrijven wat zijn verhalen zo interessant maakt. Ik denk ook niet dat het lukt om een goed beeld te schetsen van de man. Naar aanleiding van de series moesten we een boekverslag maken, en hoewel ik me daarvan eigenlijk niets meer herinner -behalve dat ik me, door te veinzen dat ik er al een aantal had geschreven die vervolgens door de docent waren kwijtgeraakt, er een beetje doorheen gebluft heb en absoluut geen 10 boekverslagen heb geschreven- kan ik me wel één zin herinneren waarmee ik Biesheuvel beschreef: 'deze man is duidelijk gek'.
En dat was geen verzinsel: Biesheuvel heeft een aantal jaar doorgebracht in een psychiatrische inrichting wegens waanideeën en dergelijken. In één van zijn vele verhalen over die tijd vertelt hij dat de dokter zijn gekte kon genezen, maar dat hij daardoor nooit meer zou kunnen schrijven. Dus liet hij zich niet behandelen en ging hij weer stapelgek terug naar huis. En ging hij lekker door met zijn absurde, ontroerende en grappige verhalen.
Ik heb gisteren pas twee verhalen gelezen, maar ben nu alweer helemaal into zijn wereldje. De twee verhalen die ik las zijn eigenlijk gelijk het duidelijkste voorbeeld van Biesheuvels divers en multi-genre-bestrijkend oeuvre. Het eerste verhaal gaat over een dominee die zijn geloof is verloren en dat deelt met een jonge jongen (Biesheuvel zelf), die daardoor zeer ontdaan is. Een ontzettend pijnlijk, ontroerend en diepgaand verhaal dat je BIJNA met tranen in de ogen achterlaat. Prachtig...
Het tweede verhaal gaat over Keesje die een nieuw huisdier krijgt: een vis die kan lezen. Dus.
Geschreven in een elegant jaren zeventig vocabulaire hebben Biesheuvels schrijfsels iets edels, iets nobels en iets... tja, iets 'echts', zou ik bijna zeggen. Een aanrader dus...
Als afsluiting even een heel klein stukje uit het verhaal over de vis:
Op een woensdagmiddag zette Kees de Vis in een kinderstoeltje op zijn fiets en reed de Vis naar de bibliotheek. Hier verliep alles naar wens. De Vis kwam achter bepaalde wetenschappelijke geheimen waarvan hij de oplossing wilde weten. We moeten er echter aan toevoegen dat de dames van de bibliotheek behoorlijk over hun toeren waren: een Vis die zelf de boeken over Vis en Visserij kwam nazien! Keesje, de baas, steeg heel erg in hun achting.
Thursday, February 14
Wednesday, February 13
De Grote Boodschap # 07
Een korte Grote Boodschap vandaag. Die kortheid wordt voor de helft veroorzaakt door drukte, voor de tweede helft door niet al teveel inspiratie en voor de derde helft (whahaha drie helften, wat leuk) door wat afzwakkende rouw om Midas.
Goed. Wat ik vandaag even kort wil aanstippen is de kar-mand-hybride. Misschien ken je het, misschien niet. Als je het kent, kun je het volgende deel overslaan. Als je wilt. Hoeft niet hoor.
-----
De Kar-Mand-Hybride
In sommige supermarkten (in dit geval de Super de Boer in Kortenhoef) wordt men, naast de winkelwagen en de mand, een soort tussenhangende creatie aangeboden, namelijk de Kar-Mand-Hybridem ofwel de KMH. De KMH is eigenlijk hoe het klinkt: een Hybride van Kar en Mand. Waar het nog het meest op lijkt, is zo'n karretje dat oude mensen achter zich aantrekken als ze boodschappen doen. Of van die koffers op wieltjes, die je rechtopstaand achter je aan kan trekken. Praktisch gezien valt het denk ik onder de noemer mandje, aangezien het er het meest uitziet als een groot (en hoog) uitgevallen winkelmandje. Lijkt een beetje op mijn wasmand om precies te zijn... Hoe dan ook. De KMH heeft een uitschuifbaar handgreepje en wieltjes aan één kant, waardoor je hem achter je aan kan trekken. Hartstikke leuk.
-----
Okee. De KMH dus. Wat een grappig idee. En wat onzettend... belachelijk. Ik bedoel: waarom? Zijn we nu zover dat we niet meer kunnen kiezen tussen een mand en een kar? Zijn er tientallen twijfelende boodschappers die heen en weer rennen tussen de stapel mandjes en de rij wagens, met angstzweet op hun voorhoofd, doordat ze maar geen besluit kunnen nemen? Moet er voor elke willekeurige grootte boodschap een specifiek draag/vervoer-middel worden ontworpen? Want als dat zo is, weet ik er nog wel een paar...
-een piepklein mandje ter groote van een melkpak, speciaal voor het kopen van... melk.
-een enorme winkelwagen voor de MEGA-BOODSCHAPPEN
En waarom zouden we daar ophouden? Dit principe kan natuurlijk overal worden doorgevoerd!
-Geen boeken meer, en geen films, maar voorgelezen verhalen op je TV! Oh wacht, dat bestaat al...
-Geen tweezitsbank en geen fauteuil, maar een bank waar je nèt niet met zijn tweeën op kan, maar die te groot is voor één persoon. Oh wacht, dat bestaat al...
-Geen telefoon, geen camera, geen computer, maar alles in één! Oh wacht, dat bestaat al...
-Geen pen en geen potlood, maar een schrijfmiddel die aan beide kanten.... Oh wacht... Dat bestaat ook al.
Okee, dus blijkbaar zijn we ECHT zover dat we niet kunnen kiezen tussen twee dingen. Hmm, nou ja, het zal wel...
Ik ga maar lekker naar bed (dat tevens een leesplek en een tv-kijk-plek is...)...
Goed. Wat ik vandaag even kort wil aanstippen is de kar-mand-hybride. Misschien ken je het, misschien niet. Als je het kent, kun je het volgende deel overslaan. Als je wilt. Hoeft niet hoor.
-----
De Kar-Mand-Hybride
In sommige supermarkten (in dit geval de Super de Boer in Kortenhoef) wordt men, naast de winkelwagen en de mand, een soort tussenhangende creatie aangeboden, namelijk de Kar-Mand-Hybridem ofwel de KMH. De KMH is eigenlijk hoe het klinkt: een Hybride van Kar en Mand. Waar het nog het meest op lijkt, is zo'n karretje dat oude mensen achter zich aantrekken als ze boodschappen doen. Of van die koffers op wieltjes, die je rechtopstaand achter je aan kan trekken. Praktisch gezien valt het denk ik onder de noemer mandje, aangezien het er het meest uitziet als een groot (en hoog) uitgevallen winkelmandje. Lijkt een beetje op mijn wasmand om precies te zijn... Hoe dan ook. De KMH heeft een uitschuifbaar handgreepje en wieltjes aan één kant, waardoor je hem achter je aan kan trekken. Hartstikke leuk.
-----
Okee. De KMH dus. Wat een grappig idee. En wat onzettend... belachelijk. Ik bedoel: waarom? Zijn we nu zover dat we niet meer kunnen kiezen tussen een mand en een kar? Zijn er tientallen twijfelende boodschappers die heen en weer rennen tussen de stapel mandjes en de rij wagens, met angstzweet op hun voorhoofd, doordat ze maar geen besluit kunnen nemen? Moet er voor elke willekeurige grootte boodschap een specifiek draag/vervoer-middel worden ontworpen? Want als dat zo is, weet ik er nog wel een paar...
-een piepklein mandje ter groote van een melkpak, speciaal voor het kopen van... melk.
-een enorme winkelwagen voor de MEGA-BOODSCHAPPEN
En waarom zouden we daar ophouden? Dit principe kan natuurlijk overal worden doorgevoerd!
-Geen boeken meer, en geen films, maar voorgelezen verhalen op je TV! Oh wacht, dat bestaat al...
-Geen tweezitsbank en geen fauteuil, maar een bank waar je nèt niet met zijn tweeën op kan, maar die te groot is voor één persoon. Oh wacht, dat bestaat al...
-Geen telefoon, geen camera, geen computer, maar alles in één! Oh wacht, dat bestaat al...
-Geen pen en geen potlood, maar een schrijfmiddel die aan beide kanten.... Oh wacht... Dat bestaat ook al.
Okee, dus blijkbaar zijn we ECHT zover dat we niet kunnen kiezen tussen twee dingen. Hmm, nou ja, het zal wel...
Ik ga maar lekker naar bed (dat tevens een leesplek en een tv-kijk-plek is...)...
Bedankt.
Hee hallo allemaal. Sorry dat ik even niet geblogd heb, maar misschien kunnen jullie je voorstellen dat het even een beetje moeilijke week was...
Ik ben een beetje bijgekomen van Midas' plotselinge dood en wil jullie bedanken voor de lieve woordjes en de steun die ik zowel op als buiten dit blog heb gehad. Is echt een rottig iets, een huisdier dat ineens wegvalt en het raakt je harder dan verwacht.
Midas was een apart beestje, zoals sommigen van jullie wellicht weten. Toen hij hier kwam wonen, was hij al absurd klein, maar die staat van grootte behield hij toen hij na een paar maanden ziek werd. Hij had een virus, en de dierenarts had maar weinig vertrouwen in een goede afloop. Het beest had constante diarree, en werd steeds lustelozer. Gelukkig bood een bezoek het asiel een oplossing: de dierenarts daar gaf me speciaal voer, en wat pillen en na een week of twee was Midas er weer helemaal bovenop! Helaas had hij door zien ziekte een groot deel van zijn groeispurt gemist en daardoor was hij nog steeds klein van stuk. Een soort puberkitten zegt maar. En dat is hij eigenlijk altijd gebleven.
Zijn ziekte bracht ook met zich mee dat hij bijna altijd binnen moest blijven en daardoor erg aan mij hechtte (en ik aan hem). Hij was veel aanhankelijker dan Icarus die volop de boze puber uithing (ik heb herhaaldelijk geroepen: "Het is hier geen hotel!" als ik hem zag binnenkomen, snel een hap eten wegkauwend en daarna weer snel terugkeerde naar zijn activiteiten buitenshuis). Iekje lijkt overigens ook aangeslagen. Hij loopt de laatste dagen een beetje verloren rond en lijkt wat aanhankelijkheid van Midas overgenomen te hebben. Gisteren sprong hij spontaan op schoot, wat hij al heel lang niet meer had gedaan!
Nou ja, het is in ieder geval flink wennen. Niet in het minst vanwege de naam van dit blog... Ik heb even overwogen om een nieuwe blog te starten, met een andere naam, maar eigenlijk is het wel mooi zo: kijkt ie me toch nog af en toe aan.
Ik ben een beetje bijgekomen van Midas' plotselinge dood en wil jullie bedanken voor de lieve woordjes en de steun die ik zowel op als buiten dit blog heb gehad. Is echt een rottig iets, een huisdier dat ineens wegvalt en het raakt je harder dan verwacht.
Midas was een apart beestje, zoals sommigen van jullie wellicht weten. Toen hij hier kwam wonen, was hij al absurd klein, maar die staat van grootte behield hij toen hij na een paar maanden ziek werd. Hij had een virus, en de dierenarts had maar weinig vertrouwen in een goede afloop. Het beest had constante diarree, en werd steeds lustelozer. Gelukkig bood een bezoek het asiel een oplossing: de dierenarts daar gaf me speciaal voer, en wat pillen en na een week of twee was Midas er weer helemaal bovenop! Helaas had hij door zien ziekte een groot deel van zijn groeispurt gemist en daardoor was hij nog steeds klein van stuk. Een soort puberkitten zegt maar. En dat is hij eigenlijk altijd gebleven.
Zijn ziekte bracht ook met zich mee dat hij bijna altijd binnen moest blijven en daardoor erg aan mij hechtte (en ik aan hem). Hij was veel aanhankelijker dan Icarus die volop de boze puber uithing (ik heb herhaaldelijk geroepen: "Het is hier geen hotel!" als ik hem zag binnenkomen, snel een hap eten wegkauwend en daarna weer snel terugkeerde naar zijn activiteiten buitenshuis). Iekje lijkt overigens ook aangeslagen. Hij loopt de laatste dagen een beetje verloren rond en lijkt wat aanhankelijkheid van Midas overgenomen te hebben. Gisteren sprong hij spontaan op schoot, wat hij al heel lang niet meer had gedaan!
Nou ja, het is in ieder geval flink wennen. Niet in het minst vanwege de naam van dit blog... Ik heb even overwogen om een nieuwe blog te starten, met een andere naam, maar eigenlijk is het wel mooi zo: kijkt ie me toch nog af en toe aan.
Subscribe to:
Posts (Atom)
