Wat doe je als je iemand tegenkomt in de supermarkt? Hoe ga je om met dat kleine gat binnen de sociale structuur? Want laten we eerlijk zijn: je bent nooit echt op je gemak boodschappen aan het doen. Het is altijd een haastklus of een op zijn minst een noodzakelijk kwaad en het is niet iets dat je echt voor je lol doet. Niet dat het niet leuk kan zijn natuurlijk -ik bedoel, waarom zou ik er anders over blijven schrijven?- maar in principe is boodschappen doen per defenitie niet echt een ontspannen tijdverdrijf.
De boodschappen zijn dus niet een moment om je bezig te houden met andere dingen dan echt alleen de boodschappen. Daarom is het ook zo raar en ongemakkelijk als je iemand tegenkomt tijdens je wekelijkse of dagelijkse trip naar de supermarkt. Eigenlijk komt het helemaal niet goed uit, want je wil zo snel mogelijk verder om leuke dingen te gaan doen, maar om de één of andere reden schrijft het sociale stelsel ons voor dat we toch even een praatje moeten maken, of we de persoon nu goed kennen of niet. Zo kwam ik in de AH eens een vaste gast tegen van de Jonge Haan, waar ik echt het meest onconfortabele gedwongen praatje ooit heb gemaakt. Het was maar amper een 'praatje' te noemen, zo onsamenhangend was het. Het begon best onschuldig: 'hee hoe is het'? 'Goed, hoe is het met jou?' 'Ehm, goed'. Daarna stokte de conversatie een beetje en hadden we eigenlijk niets meer te melden, maar we voelden allebei dat we toch nog even langer sociaal moesten doen dan dat. Daar ging het mis, want we begonnen allebei te stamelen en knullige vragen te stellen als: 'Goh, doe jij ook hier boodschappen?'. Het gesprek sleepte zich nog even door en kwam toen gelukkig tot een einde.
Deze 'stop-and-chats' worden hieronder even goed uiteengezet door Larry David:
Goed, de 'stop-and-chat' dus. Erg vervelend.
Grappig genoeg is er één groep mensen die wèl kan omgaan met dit fenomeen: bejaarden. Voor hen is boodschappen meer dan alleen maar een noodzakelijke taak; het is een uitje. Komen twee bejaarden elkaar tegen, dan leidt dat vaker wel dan niet tot een gesprekje. Ik weet niet of het zelfs nodig is dat ze elkaar kennen; wellicht is de supermarkt-chat voor bejaarden niet kennis-gebonden?
Hoe dan ook, ik zal even vertellen hoe ik hierop kwam. In de Super de Boer in Kortenhoef zag ik twee oudere vrouwen met elkaar staan praten en dat kwam me zo uitgerust en ontspannen voor, dat ik besloot de stelling die ik hierboven heb beschreven, te bedenken. In eerste instantie ging het me trouwens helemaal niet om het praten an sich, hoor. Wat me eigenlijk nog het meest interesseerde, was waar de vrouwen het over hadden. Niet dat ik heb staan luisteren, natuurlijk, maar die ene zin die ik opving, zette me wel aan het denken:
'...ging ik zwemmen, en toen zag ik ineens een grote haaievin langs me gaan en...'
What the hell! Wat was dat arme oude vrouwtje overkomen!? Was ze afgelopen zomer met haar speciale spatwaterdichte rollator in de Stille Oceaan gaan zwemmen? En, toen ze lekker ver de zee in was, met de nieuwste bejaardenbadmode uit de Neckermann om haar lichaam gekleefd, had ze toen met schrik om haar toch al zwakke hart een Mensenhaai voorbij zien zwemmen? Was er een gevecht op leven en dood geweest? Had de haai het moeten afleggen tegen haar tasje?
Oh, de verhalen die je hoort in de supermarkt....
Thursday, July 31
Monday, July 21
Brot, Eier, Milch, Zucker und Zimt
Ik bladerde een week of drie geleden even door mijn kookboek (was op zoek naar een recept voor Tiramisu) en sloeg toevallig open op de bladzijde waar de wentelteefjes op stonden. Even keek ik weemoedig naar het recept, zette toen de zoete goudbruine boterhammen uit mijn hoofd en zocht verder naar het dessert dat ik wilde maken.
***
Tijdens mijn basisschool- en middelbare schoolperiode at ik tussen de middag altijd thuis. Makkelijk, want ik woonde echt zo'n beetje NAAST de school. Mijn moeder zorgde altijd dat de tafel gedekt stond en dat we gezellie samen konden lunchen. Meestal aten we gewoon brood, maar zo af en toe had moeder de vrouw een verrassing: pannekoeken, tosti's, soep of wat dan ook. Wat er echter bijna NOOIT op het menu stond waren wentelteefjes. Niet onbegrijpelijk op zich, want je hebt er oud brood voor nodig, EN eieren EN melk, wat nu eenmaal niet altijd voorradig was.
Dus als ik op een schooldag thuis kwam en zag dat we wenteltreefjes aten, was ik altijd zeer verrukt. Als ik IETS lekker vind, dan is het dat wel :-)
Maar goed. De tijden zijn veranderd. Ik woon nu niet meer bij mijn ouders en heb in geen 8 of 9 jaar een wentelteefje gegeten. Niet zozeer omdat ik er geen zin meer in heb ofzo, of omdat het teveel moeite is. Nee, ik heb een heel goede reden, maar dan moet ik eerst een beetje uitweiden (zoals gewoonlijk).
In de zomer van 1999 besloot ik met vriendin E op vakantie te gaan naar Oostenrijk. Leuk, dachten we: bergen, een meertje, een gezellig dorpje. Niet bleek minder waar. De bergen waren onzichtbaar door de mist, het meertje had betaalde toegang (en er zat een monster in), en het dorpje was weliswaar gezellig, maar dan op een bejaarden-achtige manier... Niet zo'n geslaagde bestemming dus, en we moesten ons, wegens ontbreken van rijbewijs en het onregelmatig rijden van bussen vooral in het dorpje zelf bezighouden.
Op een dag besloot E dat het tijd was voor wentelteefjes. 'Lekker!', dacht ik nog, en nadat we met gaten vertonend Duits vocabulair EINDELIJK kaneel hadden gevonden (is 'Zimt' in het Duits, who the f*ck knows!!) gingen we aan de slag.
Ons wentelteef-avontuur was slechts kort. De pan die we gebruikten, bleek een 'instant-vastbak'-model te zijn en de teefjes zaten onherroepellijk vast aan de pan. Met geen mogelijkheid kregen we ze er weer af: alleen de bovenkant werd weggeschraapt, waardoor een tot pulp gedrukte broodlaag zich steeds verder verspreide over de schroeibodem van de pan.
Sindsdien heb ik dus geen wentelteefjes meer gegeten.
Tot vandaag.
Ik had een wat rommelige ochtend gehad, met een was en een afwas en ik opende rond lunchtijd mijn koelkast en stokte even. Wat zag ik daar? Was dat melk?? Ja! (Zeldzaam, want drink bijna nooit melk) Zijn dat eieren?? JA!!! (Ook zeldzaam) Snel kijk ik op mijn aanrecht en....JA!!!! Ik heb ook oud brood!!!!!!!!
Zal ik het doen? Hmmmm.....
Durf ik het aan? Mwahhhhh...
Heb ik geen 'Instant-Aanbak-Pan'? Neuh....
IK DOE HET GEWOON!!!!
***
En nu, een half uurtje later, zit ik deze blog te tikken met voor mijn neus, ik lieg niet, het allerlekkerste wentelteefje ooit!!
Met zimt!
***
Tijdens mijn basisschool- en middelbare schoolperiode at ik tussen de middag altijd thuis. Makkelijk, want ik woonde echt zo'n beetje NAAST de school. Mijn moeder zorgde altijd dat de tafel gedekt stond en dat we gezellie samen konden lunchen. Meestal aten we gewoon brood, maar zo af en toe had moeder de vrouw een verrassing: pannekoeken, tosti's, soep of wat dan ook. Wat er echter bijna NOOIT op het menu stond waren wentelteefjes. Niet onbegrijpelijk op zich, want je hebt er oud brood voor nodig, EN eieren EN melk, wat nu eenmaal niet altijd voorradig was.
Dus als ik op een schooldag thuis kwam en zag dat we wenteltreefjes aten, was ik altijd zeer verrukt. Als ik IETS lekker vind, dan is het dat wel :-)
Maar goed. De tijden zijn veranderd. Ik woon nu niet meer bij mijn ouders en heb in geen 8 of 9 jaar een wentelteefje gegeten. Niet zozeer omdat ik er geen zin meer in heb ofzo, of omdat het teveel moeite is. Nee, ik heb een heel goede reden, maar dan moet ik eerst een beetje uitweiden (zoals gewoonlijk).
In de zomer van 1999 besloot ik met vriendin E op vakantie te gaan naar Oostenrijk. Leuk, dachten we: bergen, een meertje, een gezellig dorpje. Niet bleek minder waar. De bergen waren onzichtbaar door de mist, het meertje had betaalde toegang (en er zat een monster in), en het dorpje was weliswaar gezellig, maar dan op een bejaarden-achtige manier... Niet zo'n geslaagde bestemming dus, en we moesten ons, wegens ontbreken van rijbewijs en het onregelmatig rijden van bussen vooral in het dorpje zelf bezighouden.
Op een dag besloot E dat het tijd was voor wentelteefjes. 'Lekker!', dacht ik nog, en nadat we met gaten vertonend Duits vocabulair EINDELIJK kaneel hadden gevonden (is 'Zimt' in het Duits, who the f*ck knows!!) gingen we aan de slag.
Ons wentelteef-avontuur was slechts kort. De pan die we gebruikten, bleek een 'instant-vastbak'-model te zijn en de teefjes zaten onherroepellijk vast aan de pan. Met geen mogelijkheid kregen we ze er weer af: alleen de bovenkant werd weggeschraapt, waardoor een tot pulp gedrukte broodlaag zich steeds verder verspreide over de schroeibodem van de pan.
Sindsdien heb ik dus geen wentelteefjes meer gegeten.
Tot vandaag.
Ik had een wat rommelige ochtend gehad, met een was en een afwas en ik opende rond lunchtijd mijn koelkast en stokte even. Wat zag ik daar? Was dat melk?? Ja! (Zeldzaam, want drink bijna nooit melk) Zijn dat eieren?? JA!!! (Ook zeldzaam) Snel kijk ik op mijn aanrecht en....JA!!!! Ik heb ook oud brood!!!!!!!!
Zal ik het doen? Hmmmm.....
Durf ik het aan? Mwahhhhh...
Heb ik geen 'Instant-Aanbak-Pan'? Neuh....
IK DOE HET GEWOON!!!!
***
En nu, een half uurtje later, zit ik deze blog te tikken met voor mijn neus, ik lieg niet, het allerlekkerste wentelteefje ooit!!
Met zimt!
And the winner is...
Dames en heren, ik presenteer u: de winnaar van de Blondie-wedstrijd! Mag ik er even aan toevoegen dat Karin helaas ook de enige was die iets had opgestuurd, waardoor haar kansen sterk waren vergroot :)
Friday, July 18
Eng
Ik stond van de week onder de douche en toen gebeurde er iets engs. Ik keek tijdens het schrobben en poetsen eens omhoog en zag daar een spin over het plafond wandelen. Niet zo gek op zich, want:
A: ik heb sowieso een bijzonder spinnig huis
B: de beesten kunnen simpelweg door de ontluchtingspijp naar gelieve naar binnen en naar buiten klimmen
Ik maakte me er dus ook niet zo druk om en keek hoe het diertje zorgvuldig om de 8 stappen (een stap per poot) even haar kontje tegen het plafond drukte om een veiligheidsdraad te bevestigen. Slim. Heel slimme beesten.
Goed, geen probleem dus. Echt niet. Ik ging dus door met douchen en waste in vijf seconden mijn haar. Toen ik weer omhoogkeek, zag ik echter dat de spin was verdwenen. Hmm, ach ja. Heeft vast een leuk plekje om te bivakkeren gevonden, dacht ik, en ik richtte mijn gezicht naar de douchekop.
En toen gebeurde het enge ding dus. Spin had inderdaad een nieuwe bivakplaats gevonden, of althans: Spin was onderweg naar haar nieuwe bivakplaats: mijn hoofd.
Ik zag precies boven mijn hoofd de spin naar beneden dwarrelen, met als duidelijk landingsdoel mijn kruin (of in deze omhoogkijkende positie: mijn mond).
Heel even stond ik verstijfd en toen deed ik HEEL snel een stap naar achter, tegen het douchescherm aan, dat heftig rammelend protesteerde. De spin, niet rekenend op deze beweging, liet zich van schrik ineens een heel eind zakken en kwam jammerlijk in de douchestraal terecht. Vliegensvlug zag ik het diertje naar beneden storten en zonder verdere omhaal het doucheputje binnengeslurpt worden.
Ter illustratie even een leuk filmpje (oh, en dat ben ik niet hoor, als je dat toevallig denkt):
A: ik heb sowieso een bijzonder spinnig huis
B: de beesten kunnen simpelweg door de ontluchtingspijp naar gelieve naar binnen en naar buiten klimmen
Ik maakte me er dus ook niet zo druk om en keek hoe het diertje zorgvuldig om de 8 stappen (een stap per poot) even haar kontje tegen het plafond drukte om een veiligheidsdraad te bevestigen. Slim. Heel slimme beesten.
Goed, geen probleem dus. Echt niet. Ik ging dus door met douchen en waste in vijf seconden mijn haar. Toen ik weer omhoogkeek, zag ik echter dat de spin was verdwenen. Hmm, ach ja. Heeft vast een leuk plekje om te bivakkeren gevonden, dacht ik, en ik richtte mijn gezicht naar de douchekop.
En toen gebeurde het enge ding dus. Spin had inderdaad een nieuwe bivakplaats gevonden, of althans: Spin was onderweg naar haar nieuwe bivakplaats: mijn hoofd.
Ik zag precies boven mijn hoofd de spin naar beneden dwarrelen, met als duidelijk landingsdoel mijn kruin (of in deze omhoogkijkende positie: mijn mond).
Heel even stond ik verstijfd en toen deed ik HEEL snel een stap naar achter, tegen het douchescherm aan, dat heftig rammelend protesteerde. De spin, niet rekenend op deze beweging, liet zich van schrik ineens een heel eind zakken en kwam jammerlijk in de douchestraal terecht. Vliegensvlug zag ik het diertje naar beneden storten en zonder verdere omhaal het doucheputje binnengeslurpt worden.
Ter illustratie even een leuk filmpje (oh, en dat ben ik niet hoor, als je dat toevallig denkt):
Monday, July 14
Gast Watch 02
Okee. Over gasten schrijven is leuk, dus dat ga ik de komende tijd even proberen vol te houden. Ik kan niet beloven dat 'Gast Watch' een vaste rubriek wordt, want daarvoor is het het nog een beetje te grillig, maaarrrr ik kan in ieder geval nu al zeggen dat ik er twee heb geschreven (ik heb de eerste Gast Watch ook meteen maar even aanpast naar Gast Watch 01, om het officieel te maken). Vandaag dus nummer twee.
Stinky Man (niet te verwarren met Smelly Cat)
In de gang staand kijken een collega en ik met verbazing toe hoe een kleine stoet gasten zich naar tafel 1 begeeft. Is het circus in de stad? Is er een uitbraak geweest bij de plaatselijke psychiatrische inrichting? Was de Febo vol?
Het lijkt er wel op, want de mensen die binnenlopen zijn duidelijk..hmmm, ja hoe zeg je dat netjes... 'Ordinair'? 'Niet helemaal goed'? 'Gespeend van elke soort smaak'? Afgaand op de kleding zijn alle voorgaande omschrijvingen raak, want het is echt een bonte verzameling roze truitjes, te grote riemen, stomme t-shirts, foute witte pakken en misplaatste snorren.
Na er even over gelachen te hebben, gaat het werk door.
Tot collega E mij aanspreekt. "GAD-verdamme", zegt ze met een van walging doortrokken gezicht. Na mijn verzoek om verduidelijking legt collega E uit wat er aan de hand is: de man op tafel 1 STINKT. "Welke man?", vraag ik en ze omschrijft de desbetreffende onwelriekende persoon. Het is de grijze man met de bril, het lelijke t-short met eroverheen een druk overhemd.
Ik vermoed dat het allemaal wel meevalt, tot ik ook andere collega's geluiden en gebaren van geur-gerelateerde walging zie vertonen. Dan maar even checken. En: ja hoor. 'GAD-verdamme' was inderdaad een goede omschrijving van het lichaams-aroma van de man. Ik wou dat ik kon omschrijven wat de geur ongeveer inhield, maar ik ben bang dat dat ondoenlijk is. Het was gewoon onbeschijflijk vies. Als ik dan toch iets zou moeten zeggen, zou ik een combinatie van zweet, poep, oude zuurkool en rotte kaas noemen, maar dan nog zou ik de heftigheid van de geuroverlast teniet doen.
BAH!
De vrouw met het grote hoofd en haar kleine man
Niet zo stinkend, maar zeker visueel zo apart was het stel op tafel 25. Tijdens het eten viel het nog niet zo heel erg op, maar na het betalen en dus het moment waarop ze naast elkaar stonden, werd het overduidelijk: hier was sprake van maat-verwarring. Op twee verschillende niveaus wel te verstaan. Ten eerste: de vrouw had een buitenproportioneel groot hoofd. Ten tweede: haar man was veel kleiner dan zij.
Ter illustratie:
Dit is hoe het zou moeten zijn:
En dit is het hoe het was:
Pjeurnragzark
Terug naar tafel 1 (de tafel van de Stinky Man). Aan deze tafel zat ook een man die een opvallende gelijkenis vertoonde met een personage uit The Neverending Story, een fantasy-film uit de jaren tachtig. In het originele boek heet het personage Pjeurnragzark, maar in de film heet hij Rockbiter. Een erg groot en doorgroefd gezicht en, tja, ook wel een beetje hetzelfde postuur eigenlijk...
Even terzijde: degenen die The Neverending Story weleens hebben gezien, kennen waarschijnlijk dit personage ook wel:
Dit is Falcor. En, om maar even wijsneuzerig te zijn: Falcor is GEEN hond! Het is een DRAAK. Het stoort me altijd zo om dat elke keer weer te moeten zeggen. Goed, wijsneus-moment afgelopen. Verder naar de volgende en laatste gast:
Frankenstein's Female Monster
Op tafel 35 zit een groep Amerikanen. Eén van de vrouwen aan de tafel loopt, praat en ziet eruit als Frankensteins monster. Heel charmant.
Stinky Man (niet te verwarren met Smelly Cat)
In de gang staand kijken een collega en ik met verbazing toe hoe een kleine stoet gasten zich naar tafel 1 begeeft. Is het circus in de stad? Is er een uitbraak geweest bij de plaatselijke psychiatrische inrichting? Was de Febo vol?
Het lijkt er wel op, want de mensen die binnenlopen zijn duidelijk..hmmm, ja hoe zeg je dat netjes... 'Ordinair'? 'Niet helemaal goed'? 'Gespeend van elke soort smaak'? Afgaand op de kleding zijn alle voorgaande omschrijvingen raak, want het is echt een bonte verzameling roze truitjes, te grote riemen, stomme t-shirts, foute witte pakken en misplaatste snorren.
Na er even over gelachen te hebben, gaat het werk door.
Tot collega E mij aanspreekt. "GAD-verdamme", zegt ze met een van walging doortrokken gezicht. Na mijn verzoek om verduidelijking legt collega E uit wat er aan de hand is: de man op tafel 1 STINKT. "Welke man?", vraag ik en ze omschrijft de desbetreffende onwelriekende persoon. Het is de grijze man met de bril, het lelijke t-short met eroverheen een druk overhemd.
Ik vermoed dat het allemaal wel meevalt, tot ik ook andere collega's geluiden en gebaren van geur-gerelateerde walging zie vertonen. Dan maar even checken. En: ja hoor. 'GAD-verdamme' was inderdaad een goede omschrijving van het lichaams-aroma van de man. Ik wou dat ik kon omschrijven wat de geur ongeveer inhield, maar ik ben bang dat dat ondoenlijk is. Het was gewoon onbeschijflijk vies. Als ik dan toch iets zou moeten zeggen, zou ik een combinatie van zweet, poep, oude zuurkool en rotte kaas noemen, maar dan nog zou ik de heftigheid van de geuroverlast teniet doen.
BAH!
De vrouw met het grote hoofd en haar kleine man
Niet zo stinkend, maar zeker visueel zo apart was het stel op tafel 25. Tijdens het eten viel het nog niet zo heel erg op, maar na het betalen en dus het moment waarop ze naast elkaar stonden, werd het overduidelijk: hier was sprake van maat-verwarring. Op twee verschillende niveaus wel te verstaan. Ten eerste: de vrouw had een buitenproportioneel groot hoofd. Ten tweede: haar man was veel kleiner dan zij.
Ter illustratie:
Dit is hoe het zou moeten zijn:
En dit is het hoe het was:
Pjeurnragzark
Terug naar tafel 1 (de tafel van de Stinky Man). Aan deze tafel zat ook een man die een opvallende gelijkenis vertoonde met een personage uit The Neverending Story, een fantasy-film uit de jaren tachtig. In het originele boek heet het personage Pjeurnragzark, maar in de film heet hij Rockbiter. Een erg groot en doorgroefd gezicht en, tja, ook wel een beetje hetzelfde postuur eigenlijk...
Even terzijde: degenen die The Neverending Story weleens hebben gezien, kennen waarschijnlijk dit personage ook wel:
Dit is Falcor. En, om maar even wijsneuzerig te zijn: Falcor is GEEN hond! Het is een DRAAK. Het stoort me altijd zo om dat elke keer weer te moeten zeggen. Goed, wijsneus-moment afgelopen. Verder naar de volgende en laatste gast:
Frankenstein's Female Monster
Op tafel 35 zit een groep Amerikanen. Eén van de vrouwen aan de tafel loopt, praat en ziet eruit als Frankensteins monster. Heel charmant.
Friday, July 11
Gast Watch 01
Werken in het restaurant tijdens de vakantie is altijd een beetje raar. Om de één of andere reden krijg ik altijd het idee dat het ontzettend druk gaat worden, maar in mijn voorspellingen vergeet ik vaak dat half Nederland natuurlijk ergens op een buitenlands strand ligt bruin te bakken. Het resultaat: het is bijzonder rustig. Ander resultaat: de gekken komen naar buiten en gaan voor de verandering ook eens uit eten.
Vanavond hadden we zo'n avond dat er allerlei opmerkelijke gasten waren. Ik zal ze stuk voor stuk even doornemen, goed? Okee, daar gaan we:
1. De man met het ingewikkelde gezicht
Op tafel 25 zat vanavond een man die het ingewikkeldste gezicht had dat ik ooit gezien heb. Het is jammer dat ik geen foto van hem heb genomen (niet dat dat echt op prijs gesteld zou werden, denk ik, maar goed), want je zou het gewoon even gezien moeten hebben. De term 'ingewikkeld' dekt het ook niet helemaal eigenlijk. Het was voornamelijk rimpelig, maar om hem alleen maar rimpelig te noemen zou hem ook weer te weinig recht doen. Ik weet niet, hij had gewoon een markant gezicht, met plooien, wijd uit elkaar staande ogen, scherpe mondhoeken, een spannende bril en veel, HEEL veel rimpels. Nou ja, ik kan er ook niet veel van maken. Hieronder een plaatje dat eerlijk gezegd helemaal niet op de goede man lijkt, maar in ieder geval een man afbeeldt die bijhoorlijk gerimpeld en markant is.
2. De Shelley Duvall look-a-like
Tegenover de man met het ingewikkelde gezicht zat een vrouw die zó ontzettend op Shelley Duvall leek, dat ik er kriebels van kreeg. Shelley Duvall is een actrice die de rol van Wendy Torrance speelde in de originele The Shining en als ik haar gezicht alleen al zie, krijg ik al kippevel: die film is zó goed! En ze is nou ook niet iemand met een gezicht waar je meteen vlinders van in je buik krijgt, maar dat terzijde...
Zou het niet grappig zijn geweest als zij en haar ingewikkelde tafelgenoot de beroemde scenes zouden naspelen in het restaurant? Hmmm... Misschien niet zo handig eigenlijk, met een rennende, gillende Shelley Duvall look-a-like en een waanzinnige, ingewikkelde man met een bijl achter haar aan. Ook niet zo goed voor de deuren wellicht...
3. McLovin
Wie de film Superbad heeft gezien, weet nu meteen over wie ik het heb. Fogel, de stuntelige vriend van de hoofdpersonen in deze film heeft een nep-ID-kaart laten maken waar hij stom genoeg ook een behoorlijke nepnaam op heeft laten plaatsen: McLovin. Geen voornaam, alleen McLovin. Erg geloofwaardig.
En geloof het of niet, vanavond zat McLovins dubbelganger op tafel 32... met zijn moeder.
4. De strenge lerares
Vanavond hadden we een kleine borrel in het café. Een paar mensen van Q Music, onder wie Ruud de Wild en Barbara Barend (die is niet van Q Music, volgens mij, maar ze was er wel...) hinderden een paar uurtjes al ons eet-en-drinkverkeer door precies op elke plek te staan waar ze NIET moesten gaan staan. -zucht-. Onder de gasten bevond zich ook een vrouw die thuishoorde in een klaslokaal anno 1920. Boos en stoïcijns keek ze voor zich uit, alles scherp in de gaten houdend. Op haar neus een strenge uilenbril en het haar degelijk in een knotje. Op een gegeven moment werd haar duistere blik zo ernstig dat ik haar vroeg om wat minder boos te kijken. Gelukkig moest ze toen even lachen, maar het was slechts van korte duur: een halve minuut later was de omgekeerde glimlach weer op haar gezicht verschenen en hield ze weer strak alles aan tafel in de gaten.
5. Blondie
Hmmm, lastig. Aan dezelfde tafel van Q-Music zat ook een blonde jongen die ik volgens mij zou moeten kennen... Van tv of van de radio ofzo, ik weet het niet, maar het was een bekende kop. Heb Q-Musics site even afgespeurd, maar kon niets vinden. Jammer, want het was wel een hottie! Halflang blond krullend haar, vrij lang... Hmmm, meer weet ik eigenlijk niet te vertellen over hem... Had ik nou maar een plaatje van hem! Of sowieso een plaatje van een jongen met blond krullend haar!
Oh, ik heb een ideetje! Deze post is niet compleet zonder blonde hottie dus bij deze geef ik jullie de kans om je nuttig te maken! Stuur me alle blonde krullerige plaatjes die je kunt vinden, en dan kies ik de meest geschikte uit, die dan uiteraard een ereplaats krijgt binnen mijn blog! Voor degene die me het meest geschikte plaatje stuurt, maak ik iets leuks... beloofd!
Okeeee, let the games begin!!!!!
Vanavond hadden we zo'n avond dat er allerlei opmerkelijke gasten waren. Ik zal ze stuk voor stuk even doornemen, goed? Okee, daar gaan we:
1. De man met het ingewikkelde gezicht
Op tafel 25 zat vanavond een man die het ingewikkeldste gezicht had dat ik ooit gezien heb. Het is jammer dat ik geen foto van hem heb genomen (niet dat dat echt op prijs gesteld zou werden, denk ik, maar goed), want je zou het gewoon even gezien moeten hebben. De term 'ingewikkeld' dekt het ook niet helemaal eigenlijk. Het was voornamelijk rimpelig, maar om hem alleen maar rimpelig te noemen zou hem ook weer te weinig recht doen. Ik weet niet, hij had gewoon een markant gezicht, met plooien, wijd uit elkaar staande ogen, scherpe mondhoeken, een spannende bril en veel, HEEL veel rimpels. Nou ja, ik kan er ook niet veel van maken. Hieronder een plaatje dat eerlijk gezegd helemaal niet op de goede man lijkt, maar in ieder geval een man afbeeldt die bijhoorlijk gerimpeld en markant is.
2. De Shelley Duvall look-a-like
Tegenover de man met het ingewikkelde gezicht zat een vrouw die zó ontzettend op Shelley Duvall leek, dat ik er kriebels van kreeg. Shelley Duvall is een actrice die de rol van Wendy Torrance speelde in de originele The Shining en als ik haar gezicht alleen al zie, krijg ik al kippevel: die film is zó goed! En ze is nou ook niet iemand met een gezicht waar je meteen vlinders van in je buik krijgt, maar dat terzijde...
Zou het niet grappig zijn geweest als zij en haar ingewikkelde tafelgenoot de beroemde scenes zouden naspelen in het restaurant? Hmmm... Misschien niet zo handig eigenlijk, met een rennende, gillende Shelley Duvall look-a-like en een waanzinnige, ingewikkelde man met een bijl achter haar aan. Ook niet zo goed voor de deuren wellicht...
3. McLovin
Wie de film Superbad heeft gezien, weet nu meteen over wie ik het heb. Fogel, de stuntelige vriend van de hoofdpersonen in deze film heeft een nep-ID-kaart laten maken waar hij stom genoeg ook een behoorlijke nepnaam op heeft laten plaatsen: McLovin. Geen voornaam, alleen McLovin. Erg geloofwaardig.
En geloof het of niet, vanavond zat McLovins dubbelganger op tafel 32... met zijn moeder.
4. De strenge lerares
Vanavond hadden we een kleine borrel in het café. Een paar mensen van Q Music, onder wie Ruud de Wild en Barbara Barend (die is niet van Q Music, volgens mij, maar ze was er wel...) hinderden een paar uurtjes al ons eet-en-drinkverkeer door precies op elke plek te staan waar ze NIET moesten gaan staan. -zucht-. Onder de gasten bevond zich ook een vrouw die thuishoorde in een klaslokaal anno 1920. Boos en stoïcijns keek ze voor zich uit, alles scherp in de gaten houdend. Op haar neus een strenge uilenbril en het haar degelijk in een knotje. Op een gegeven moment werd haar duistere blik zo ernstig dat ik haar vroeg om wat minder boos te kijken. Gelukkig moest ze toen even lachen, maar het was slechts van korte duur: een halve minuut later was de omgekeerde glimlach weer op haar gezicht verschenen en hield ze weer strak alles aan tafel in de gaten.
5. Blondie
Hmmm, lastig. Aan dezelfde tafel van Q-Music zat ook een blonde jongen die ik volgens mij zou moeten kennen... Van tv of van de radio ofzo, ik weet het niet, maar het was een bekende kop. Heb Q-Musics site even afgespeurd, maar kon niets vinden. Jammer, want het was wel een hottie! Halflang blond krullend haar, vrij lang... Hmmm, meer weet ik eigenlijk niet te vertellen over hem... Had ik nou maar een plaatje van hem! Of sowieso een plaatje van een jongen met blond krullend haar!
Oh, ik heb een ideetje! Deze post is niet compleet zonder blonde hottie dus bij deze geef ik jullie de kans om je nuttig te maken! Stuur me alle blonde krullerige plaatjes die je kunt vinden, en dan kies ik de meest geschikte uit, die dan uiteraard een ereplaats krijgt binnen mijn blog! Voor degene die me het meest geschikte plaatje stuurt, maak ik iets leuks... beloofd!
Okeeee, let the games begin!!!!!
F*ck you in the ass
Mijn God, deze reclame heb ik jaren geleden ook al eens gezien en ik lag toen ook al in een deuk. Degene die de show steelt is wat mij betreft nog steeds die oude vrouw. Kijk haar eens lekker swingen :-D
Subscribe to:
Comments (Atom)
