Vandaag geen enge blog, maar een blog met Franse charmante liedjes uit de film '8 Femmes' (8 vrouwen), een soort misdaad/musical/comedy/detective-hybride.
Mon Amour, Mon Ami
Toi Jamais
Message Personnel
A Quai Sert De Vivre Libre
Il N'y A Pas D'amour Heureux
Bonus 01: Mon Amour, Mon Ami oigineel
Wat een heerlijke arty 'clip' uit jaren 60 Frankrijk!
Bonus 02:Message Personnel origineel
Heerlijke Franse triestheid...
Monday, December 22
Sunday, December 21
Shockers
Een scary blog vandaag. Ik heb wat klassieke schrikscenes op een rijtje gezet. Had ik ineens zin in. Let op, hoor! Sommige zijn echt erg gory/creepy!
Carrie: Moehahaha!!!
Deep Blue Sea: SCHRIK!!!
Jaws: WHOA!
Cujo: Jezus Christus...
The Thing: Dit is echt tè erg...
Christine: Nooit een auto boos maken...
Carrie: Moehahaha!!!
Deep Blue Sea: SCHRIK!!!
Jaws: WHOA!
Cujo: Jezus Christus...
The Thing: Dit is echt tè erg...
Christine: Nooit een auto boos maken...
Saturday, December 13
De Grote Boodschap # 19
In de Grote Boodschap vandaag niet een specifiek verschijnsel, maar gewoon wat overdenksels die ik vandaag in de supermarkt had. De overdenksels vonden allemaal plaats in het kassa-gebied, toevallerigerwijs en hadden als onderwerp drie vrouwen en een kaartenrek. Ik zal ze één voor één behandelen.
1. The Entertainers
Aan de kassa naast me (en ook al even daarvoor) staan twee vrouwen luidkeels te kletsen. Ze zijn het oude-vrouwen-equivalent van mij aan de telefoon: ze denken dat alles wat ze zeggen niet alleen ontzettend leuk is voor de gesprekspartner, maar ook voor alle omstanders. En dat is dus NIET zo. Uit irritatie heb ik de onderwerpen die ze behandelden uit mijn geheugen gewist, maar ik kan me nog wel herinneren dat één van de vrouwen op een gegeven moment naar de caissière -die zeker 5 klanten verderop druk bezig was- riep: "HOU JE HET ALLEMAAL BIJ, MEISJE? HAHAHAHAHAHA!!!". Na deze opmerking keek de vrouw glunderend rond naar de omstanders, alsof ze een lachsalvo verwachtte. Na geen respons begon ze te verkondigen dat 'die meisjes allemaal zo hard werken' en verschoof het onderwerp van waar ze het vooraf dan ook over hadden gehad naar overdenkingen over het werken in de supermarkt.
Wat een vervelende vrouwen zeg. Ze deden me denken aan klaar-overmoeders en hulpmoeders op de basisschool, die ook altijd zo tergend luidkeelks enthousiast waren over...tja, ALLES eigenlijk. Gelukkig werden ze volledig genegeerd...
2. Kaarten
Mijn blik valt op een kaartenrek dat bij de kassa staat. Erin staan diverse kaarten met allemaal verschillende boodschappen, maar met allemaal één ding overeenkomstig: ze waren allemaal uit Kortenhoef. Zo van: 'groeten uit Kortenhoef' of 'Beterschap gewenst vanuit Kortenhoef', etc. Wat de kaarten ook overeenkomstig haden, was dat ze allemaal een ontzettend goedkope uitstraling hadden. Het leek alsof de makers gedacht hadden dat het feit dat de kaart uit Kortenhoef kwam, genoeg was om te verbloemen dat hun creatieve brein was uitgeput. Een kikker die 'groetjes uit Kortenhoef' zegt vind ik nu niet echt origineel. Ook een kaart met een enorm kasteel erop en de tekst 'gefeliciteerd met je nieuwe woning vanuit Kortenhoef' prikkelt me niet echt. Zeker niet als er meteen onder een kaart prijkt met precies dezelfde tekst, maar dan met een plaatje van een kapotte doos.
3. Schijtvrouw
De vrouw voor me, een type 'ik-ben-kunstzinnig:-kijk-maar-naar-mijn-rommelige-vlechten-en-enigszins-versleten-jas-die-er-toch-heel-creatief-uitziet', begint op een bepaald moment zeer verwoed aan haar broek/broekriem te rommelen. Ik kan niet zo goed zien wat ze nu eigenlijk aan het doen is, door de zwabberende jas, maar de bewegingen suggereren een akelig iets: het lijkt alsof de vrouw plots een heftige diarree-aanval voelt aankomen en zich nu voorbereidt op de excavatie van haar darminhoud. Ik kijk even of er genoeg ruimte is voor haar schijtbui (ik doe echt mijn best om dit als 'naar-de-wc-gaan' of 'de behoefte doen' te omschrijven, maar dat doet de situatie gewoon niet genoeg eer aan), en zie dat mijn winkelmand precies op haar centrale toiletlocatie staat. Ik kan er niets aan doen, maar moet ineens hardop lachen bij het denkbeeldige beeld van de vrouw, gehurkt over mijn winkelmandje, met ik met open mond ernaast. Als de vrouw dan weer omstaat en kort 'sorry, hoor' zegt, pak ik gewoon mijn mand op, alsof er niets gebeurd is. Whahahaha! Nee, okee: natuurlijk ging de vrouw niet in mijn winkelmandje schijten, maar ja, je moet toch wat met die beelden in je hoofd, hè?
1. The Entertainers
Aan de kassa naast me (en ook al even daarvoor) staan twee vrouwen luidkeels te kletsen. Ze zijn het oude-vrouwen-equivalent van mij aan de telefoon: ze denken dat alles wat ze zeggen niet alleen ontzettend leuk is voor de gesprekspartner, maar ook voor alle omstanders. En dat is dus NIET zo. Uit irritatie heb ik de onderwerpen die ze behandelden uit mijn geheugen gewist, maar ik kan me nog wel herinneren dat één van de vrouwen op een gegeven moment naar de caissière -die zeker 5 klanten verderop druk bezig was- riep: "HOU JE HET ALLEMAAL BIJ, MEISJE? HAHAHAHAHAHA!!!". Na deze opmerking keek de vrouw glunderend rond naar de omstanders, alsof ze een lachsalvo verwachtte. Na geen respons begon ze te verkondigen dat 'die meisjes allemaal zo hard werken' en verschoof het onderwerp van waar ze het vooraf dan ook over hadden gehad naar overdenkingen over het werken in de supermarkt.
Wat een vervelende vrouwen zeg. Ze deden me denken aan klaar-overmoeders en hulpmoeders op de basisschool, die ook altijd zo tergend luidkeelks enthousiast waren over...tja, ALLES eigenlijk. Gelukkig werden ze volledig genegeerd...
2. Kaarten
Mijn blik valt op een kaartenrek dat bij de kassa staat. Erin staan diverse kaarten met allemaal verschillende boodschappen, maar met allemaal één ding overeenkomstig: ze waren allemaal uit Kortenhoef. Zo van: 'groeten uit Kortenhoef' of 'Beterschap gewenst vanuit Kortenhoef', etc. Wat de kaarten ook overeenkomstig haden, was dat ze allemaal een ontzettend goedkope uitstraling hadden. Het leek alsof de makers gedacht hadden dat het feit dat de kaart uit Kortenhoef kwam, genoeg was om te verbloemen dat hun creatieve brein was uitgeput. Een kikker die 'groetjes uit Kortenhoef' zegt vind ik nu niet echt origineel. Ook een kaart met een enorm kasteel erop en de tekst 'gefeliciteerd met je nieuwe woning vanuit Kortenhoef' prikkelt me niet echt. Zeker niet als er meteen onder een kaart prijkt met precies dezelfde tekst, maar dan met een plaatje van een kapotte doos.
3. Schijtvrouw
De vrouw voor me, een type 'ik-ben-kunstzinnig:-kijk-maar-naar-mijn-rommelige-vlechten-en-enigszins-versleten-jas-die-er-toch-heel-creatief-uitziet', begint op een bepaald moment zeer verwoed aan haar broek/broekriem te rommelen. Ik kan niet zo goed zien wat ze nu eigenlijk aan het doen is, door de zwabberende jas, maar de bewegingen suggereren een akelig iets: het lijkt alsof de vrouw plots een heftige diarree-aanval voelt aankomen en zich nu voorbereidt op de excavatie van haar darminhoud. Ik kijk even of er genoeg ruimte is voor haar schijtbui (ik doe echt mijn best om dit als 'naar-de-wc-gaan' of 'de behoefte doen' te omschrijven, maar dat doet de situatie gewoon niet genoeg eer aan), en zie dat mijn winkelmand precies op haar centrale toiletlocatie staat. Ik kan er niets aan doen, maar moet ineens hardop lachen bij het denkbeeldige beeld van de vrouw, gehurkt over mijn winkelmandje, met ik met open mond ernaast. Als de vrouw dan weer omstaat en kort 'sorry, hoor' zegt, pak ik gewoon mijn mand op, alsof er niets gebeurd is. Whahahaha! Nee, okee: natuurlijk ging de vrouw niet in mijn winkelmandje schijten, maar ja, je moet toch wat met die beelden in je hoofd, hè?
Friday, December 12
Wansmaak
Ik dacht dat ik het ergste van het ergste wel had gezien na 'The Producers', maar echte wansmaak moest nog komen, weet ik na het kijken van 'Hamlet 2'.
Denk nu niet dat ik deze twee films ga afkraken! Integendeel! Ik ben genetisch verplicht om musicals leuk te vinden. Nou ja, misschien niet genetisch, maar toch zeker geaardheidsgewijs... En laat ik je dit vertellen: 'The Producers' is echt een ontzettend coole film en waarschijnlijk ook een leuke toneelervaring, dunkt me.
Nou, laat me dan eens vertellen waarom ik het over wansmaak heb. Beide films gaan over theaterstukken. In 'The Producers' krijgt theaterproducent Max Bialystock, de maker van extreem slechte stukken, te horen van zijn accountant Leo Bloom dat hij technisch gezien meer geld kan verdienen met het maken van een flop dan met een hit, door een accountants-trucje uit te halen. Bloom en Bialystock gaan vervolgens op zoek naar het allerslechtste stuk en de allerslechtste regisseur om hun miljoenen te verdienen. Ze vinden Franz Liebkind, een in Amerika wonende neo-nazi die het stuk 'Springtime for Hitler' heeft geschreven, wat zo'n beetje een liefdevolle ode aan de dictator is. Voor het aanstellen van een regisseur wenden de twee zich tot Roger Debris, een relnicht wonende in een kitscherige villa omringd door nog nichterigere mannen, die alleen maar 'foute musicals' maakt.
Met deze gouden combinatie denken Bialystock en Bloom hun flop binnen te hebben, en alles lijkt goed (of juist fout) te gaan en het publiek lijkt inderdaad te walgen van de musical, maar als de zingende Hitler ineens wel erg grappig blijkt te zijn, wordt 'Springtime' ineens een hit, en loopt alles in het honderd.
Goed, de kunst van het in beeld brengen van kitscherige onzin is natuurlijk het gebruiken van een kader waarin alles mogelijk is waardoor de filmmaker juist het omgekeerde bedoelt dan wat in beeld verschijnt. Zo kwam regisseusse Susan Stroman weg met de ongelooflijk beledigende beelden van 'Springtime for Hitler'. En, grappig genoeg: het is echt een waanzinnig stukje kitsch! Kijk en huiver!
Nou, dat was al aardig wansmakerig, hè? Heerlijk toch? Ik keek deze scene echt met open mond toen ik hem voor het eerst zag, voordat ik in lachen uitbarstte! Het grappige is dat de schrijver van de film Mel Brooks is, die hartstikke Joods is en op deze manier op een ingenieuze manier het hele Derder Rijk onderuit haalt.
Ik dacht ook dat het niet erger kon. Dat was dus niet zo. Vandaag keek ik 'Hamlet 2', het verhaal van theaterdocent Dana Marschz, die zijn studenten overhaalt zijn toneelstuk Hamlet 2 op te voeren. Het stuk dat hij geschreven heeft, een direct vervolg op Shakespeare's Hamlet, heeft in de rol Hamlet, Jezus, Hilary Clinton en alle personage uit de originele Hamlet, die in het eerste verhaal overleden zijn. In Marschz's verhaal gaat Hamlet met hulp van Jezus terug in de tijd (met een tijdmachine uiteraard) om al zijn geliefden te redden van hun dood. Echt een be-lachelijk verhaal natuurlijk, en de directie van de school wil het stuk verbieden omdat het beledigend zou zijn. Marschz en zijn studenten vinden toch een manier om het stuk op te voeren en wat er dan volgt is ook weer te erg om te omschrijven. Kijk naar een compilatie van de film en het hoofdnummer uit 'Hamlet 2': 'Rock me, sexy Jesus' en huiver nog meer...
Denk nu niet dat ik deze twee films ga afkraken! Integendeel! Ik ben genetisch verplicht om musicals leuk te vinden. Nou ja, misschien niet genetisch, maar toch zeker geaardheidsgewijs... En laat ik je dit vertellen: 'The Producers' is echt een ontzettend coole film en waarschijnlijk ook een leuke toneelervaring, dunkt me.
Nou, laat me dan eens vertellen waarom ik het over wansmaak heb. Beide films gaan over theaterstukken. In 'The Producers' krijgt theaterproducent Max Bialystock, de maker van extreem slechte stukken, te horen van zijn accountant Leo Bloom dat hij technisch gezien meer geld kan verdienen met het maken van een flop dan met een hit, door een accountants-trucje uit te halen. Bloom en Bialystock gaan vervolgens op zoek naar het allerslechtste stuk en de allerslechtste regisseur om hun miljoenen te verdienen. Ze vinden Franz Liebkind, een in Amerika wonende neo-nazi die het stuk 'Springtime for Hitler' heeft geschreven, wat zo'n beetje een liefdevolle ode aan de dictator is. Voor het aanstellen van een regisseur wenden de twee zich tot Roger Debris, een relnicht wonende in een kitscherige villa omringd door nog nichterigere mannen, die alleen maar 'foute musicals' maakt.
Met deze gouden combinatie denken Bialystock en Bloom hun flop binnen te hebben, en alles lijkt goed (of juist fout) te gaan en het publiek lijkt inderdaad te walgen van de musical, maar als de zingende Hitler ineens wel erg grappig blijkt te zijn, wordt 'Springtime' ineens een hit, en loopt alles in het honderd.
Goed, de kunst van het in beeld brengen van kitscherige onzin is natuurlijk het gebruiken van een kader waarin alles mogelijk is waardoor de filmmaker juist het omgekeerde bedoelt dan wat in beeld verschijnt. Zo kwam regisseusse Susan Stroman weg met de ongelooflijk beledigende beelden van 'Springtime for Hitler'. En, grappig genoeg: het is echt een waanzinnig stukje kitsch! Kijk en huiver!
Nou, dat was al aardig wansmakerig, hè? Heerlijk toch? Ik keek deze scene echt met open mond toen ik hem voor het eerst zag, voordat ik in lachen uitbarstte! Het grappige is dat de schrijver van de film Mel Brooks is, die hartstikke Joods is en op deze manier op een ingenieuze manier het hele Derder Rijk onderuit haalt.
Ik dacht ook dat het niet erger kon. Dat was dus niet zo. Vandaag keek ik 'Hamlet 2', het verhaal van theaterdocent Dana Marschz, die zijn studenten overhaalt zijn toneelstuk Hamlet 2 op te voeren. Het stuk dat hij geschreven heeft, een direct vervolg op Shakespeare's Hamlet, heeft in de rol Hamlet, Jezus, Hilary Clinton en alle personage uit de originele Hamlet, die in het eerste verhaal overleden zijn. In Marschz's verhaal gaat Hamlet met hulp van Jezus terug in de tijd (met een tijdmachine uiteraard) om al zijn geliefden te redden van hun dood. Echt een be-lachelijk verhaal natuurlijk, en de directie van de school wil het stuk verbieden omdat het beledigend zou zijn. Marschz en zijn studenten vinden toch een manier om het stuk op te voeren en wat er dan volgt is ook weer te erg om te omschrijven. Kijk naar een compilatie van de film en het hoofdnummer uit 'Hamlet 2': 'Rock me, sexy Jesus' en huiver nog meer...
Thursday, November 27
Leven & Dood
Als je een kat in huis hebt (of twee, zoals ik) kom je zo nu en dan oog in oog te staan met de eindigheid van het bestaan. En dan vooral van levensvormen kleiner en kwetsbaarder dan die van je kat. De afgelopen dagen waren daarvan een goed voorbeeld.
Een dag of drie geleden was ik muziek aan het luitseren achter mijn Mac, en verwonderde me over het vreemde kwetterende geluid dat ik door de harmonische akkoorden van Mozart heenhoorde. 'Dat hoort er vast niet bij'. dacht ik na een minuut, en ik zette de muziek stil. Het kwetterende geluid ging door en ik draaide me om om de donkerte van mijn kamer in te kijken. Niets opvallend te zien, maar wel meer te horen. Naast het kwetterende geluid hoorde ik gestommel. Ik zette mijn koptelefoon af en ging op onderzoek uit.
Al snel ontdekte ik de oorsprong van het geluid: in een hoekje van de hal (lees: 1 vierkante meter) zat Lotje met grote ogen te staren naar een spitsmuisje dat luid piepend en kwetterend van kant naar kant rende. Af en toe stak ze weifelend een pootje naar het beestje, dat dan extra hard piepte, waarop Lot snel het pootje terugtrok. 'Wat heb ik nu toch mee naar binnen genomen?', leek ze te denken en ze keek naar me op toen ik bij haar kwam staan. "Nou, heel knap gedaan, hoor", zei ik tegen Lot en wilde de muis oppakken om hem buiten te zetten. Ik bewoog langzaam mijn hand naar het beestje toe, zonder onverwachte bewegingen te maken. Ineens rende de muis naar mijn hand toe, zette zijn tanden even hard in mijn wijsvinger en rende vervolgens vliegensvlug de badkamer in, waar hij aansluitend onvindbaar bleek.
'Damn', dacht ik en bleef even besluiteloos staan. Wat te doen? Kan toch moeilijk een muis in huis hebben, toch? Nou ja, Lotje vangt hem uiteindelijk wel, besloot ik, en ik ging weer achter de Mac zitten. Een minuutje of tien later hoorde ik het gekwetter weer en ik sprong overeind: de muis! Lotje zag ik nij een CD-kast zitten, wederom een peetje passief starend. Ik schoof de kast naar voren, en zag daar de muis weer. 'Nu dan maar snel', dacht ik en ik probeerde in een snelle beweging de muis te pakken te krijgen, wat me weer een paar minibeetjes opleverde. Vervolgens schoot de muis er weer vandoor, deze keer onder het tv-meubel.
Toen ik later die nacht in bed lag, hoorde ik weer het gekwetter en een heen-en-weer-geren van Lot. Heel even overwoog ik uit bed te komen, maar ik bedacht me, draaide me nog eens om en met de gedachte dat Lot het beestje 's nachts wel zou grijpen, ging ik slapen. Ik stond de volgende dag op met in mijn hoofd een waarschuwingsbordje: pas op voor muizenlijkjes! Het bleek een onnodige waarschuwing: geen muizenlijk te vinden...
Zo ging het nog twee dagen door: een gekwetter, een ren-geluid, ik die toesnelde om Lot bij te staan en vervolgens een ontsnappende muis. Tot gisteravond
Ik was weer achter de Mac geparkeerd en toen ik het gekwetter weer signaleerde, stond ik engszins vermoeid op. 'Waar zit hij deze keer nou weer?', vroeg ik me af terwijl ik op het geluid afslofte.
Het geluk had mij en Lotje parten gespeeld! De domme muis had zich versopt in een lege, rechtopstaande pizzadoos. Razendsnel pakte ik de doos, draaide hem zo dat de opening bovenaan zat en keek eens naar binnen: piepkleine oogjes vanuit een puntig snuitje staarden me woedend aan en ik besloot dat het nu maar tijd was voor de grote uittocht van de muis. Voorzichtig zette ik de doos op de rand van het raam en jawel: muis rende naar buiten en verdween ongedeerd uit het helse huis waar hij drie dagen verwoed schuilplaatsen had gezocht.
Ik moet zeggen dat ik het knap vind. Ja, echt. Drie dagen in een huis overleven, terwijl een moordlustig wezen als Lotje je constant opjaagt. Chapeau, muis!
Hetzelfde kan ik niet zeggen van de mot vanmiddag neerfladderde op mijn overhemd. Ik schrok even, wat je nu eenmaal doet als je iets kleins en fladdderends ineens van dichtbij waarneemt, maar mijn angst nam af toen ik zag dat het beestje rustig zijn pootjes begon schoon te maken. 'Nou ja, prima, blijf dan maar even lekker zitten', dacht ik vergevingsgezind.
Toen ik dan toch wilde opstaan om iets anders te gaan doen, veegde ik het motje zachtjes weg. Fladder-fladder-fladder: op de grond. Vliegensvlug rende Lotje er op af. HAP. Klaar. Punt uit.
Zo kan het dus ook...
Een dag of drie geleden was ik muziek aan het luitseren achter mijn Mac, en verwonderde me over het vreemde kwetterende geluid dat ik door de harmonische akkoorden van Mozart heenhoorde. 'Dat hoort er vast niet bij'. dacht ik na een minuut, en ik zette de muziek stil. Het kwetterende geluid ging door en ik draaide me om om de donkerte van mijn kamer in te kijken. Niets opvallend te zien, maar wel meer te horen. Naast het kwetterende geluid hoorde ik gestommel. Ik zette mijn koptelefoon af en ging op onderzoek uit.
Al snel ontdekte ik de oorsprong van het geluid: in een hoekje van de hal (lees: 1 vierkante meter) zat Lotje met grote ogen te staren naar een spitsmuisje dat luid piepend en kwetterend van kant naar kant rende. Af en toe stak ze weifelend een pootje naar het beestje, dat dan extra hard piepte, waarop Lot snel het pootje terugtrok. 'Wat heb ik nu toch mee naar binnen genomen?', leek ze te denken en ze keek naar me op toen ik bij haar kwam staan. "Nou, heel knap gedaan, hoor", zei ik tegen Lot en wilde de muis oppakken om hem buiten te zetten. Ik bewoog langzaam mijn hand naar het beestje toe, zonder onverwachte bewegingen te maken. Ineens rende de muis naar mijn hand toe, zette zijn tanden even hard in mijn wijsvinger en rende vervolgens vliegensvlug de badkamer in, waar hij aansluitend onvindbaar bleek.
'Damn', dacht ik en bleef even besluiteloos staan. Wat te doen? Kan toch moeilijk een muis in huis hebben, toch? Nou ja, Lotje vangt hem uiteindelijk wel, besloot ik, en ik ging weer achter de Mac zitten. Een minuutje of tien later hoorde ik het gekwetter weer en ik sprong overeind: de muis! Lotje zag ik nij een CD-kast zitten, wederom een peetje passief starend. Ik schoof de kast naar voren, en zag daar de muis weer. 'Nu dan maar snel', dacht ik en ik probeerde in een snelle beweging de muis te pakken te krijgen, wat me weer een paar minibeetjes opleverde. Vervolgens schoot de muis er weer vandoor, deze keer onder het tv-meubel.
Toen ik later die nacht in bed lag, hoorde ik weer het gekwetter en een heen-en-weer-geren van Lot. Heel even overwoog ik uit bed te komen, maar ik bedacht me, draaide me nog eens om en met de gedachte dat Lot het beestje 's nachts wel zou grijpen, ging ik slapen. Ik stond de volgende dag op met in mijn hoofd een waarschuwingsbordje: pas op voor muizenlijkjes! Het bleek een onnodige waarschuwing: geen muizenlijk te vinden...
Zo ging het nog twee dagen door: een gekwetter, een ren-geluid, ik die toesnelde om Lot bij te staan en vervolgens een ontsnappende muis. Tot gisteravond
Ik was weer achter de Mac geparkeerd en toen ik het gekwetter weer signaleerde, stond ik engszins vermoeid op. 'Waar zit hij deze keer nou weer?', vroeg ik me af terwijl ik op het geluid afslofte.
Het geluk had mij en Lotje parten gespeeld! De domme muis had zich versopt in een lege, rechtopstaande pizzadoos. Razendsnel pakte ik de doos, draaide hem zo dat de opening bovenaan zat en keek eens naar binnen: piepkleine oogjes vanuit een puntig snuitje staarden me woedend aan en ik besloot dat het nu maar tijd was voor de grote uittocht van de muis. Voorzichtig zette ik de doos op de rand van het raam en jawel: muis rende naar buiten en verdween ongedeerd uit het helse huis waar hij drie dagen verwoed schuilplaatsen had gezocht.
Ik moet zeggen dat ik het knap vind. Ja, echt. Drie dagen in een huis overleven, terwijl een moordlustig wezen als Lotje je constant opjaagt. Chapeau, muis!
Hetzelfde kan ik niet zeggen van de mot vanmiddag neerfladderde op mijn overhemd. Ik schrok even, wat je nu eenmaal doet als je iets kleins en fladdderends ineens van dichtbij waarneemt, maar mijn angst nam af toen ik zag dat het beestje rustig zijn pootjes begon schoon te maken. 'Nou ja, prima, blijf dan maar even lekker zitten', dacht ik vergevingsgezind.
Toen ik dan toch wilde opstaan om iets anders te gaan doen, veegde ik het motje zachtjes weg. Fladder-fladder-fladder: op de grond. Vliegensvlug rende Lotje er op af. HAP. Klaar. Punt uit.
Zo kan het dus ook...
Wednesday, October 29
Update: Evelien
Zijn jullie ook zo benieuwd wat er gebeurt met Evelien (die niet op zolder mocht komen)?
Ja, ik ook eigenlijk. Geen zorgen: ik schrijf het heus wel af. Ik heb in principe al een vervolg/eind in gedachten, maar het moet nog even in woordjes eruit komen! Even geduld dus!
En Emmy: je kunt gerust je was op zolder hangen, maar zorg wel dat je jezelf van tevoren met een touw aan iets stevigs vastbindt.
Ja, ik ook eigenlijk. Geen zorgen: ik schrijf het heus wel af. Ik heb in principe al een vervolg/eind in gedachten, maar het moet nog even in woordjes eruit komen! Even geduld dus!
En Emmy: je kunt gerust je was op zolder hangen, maar zorg wel dat je jezelf van tevoren met een touw aan iets stevigs vastbindt.
The Sixth Sense
Ik ga zo nu en dan boodschappen doen in Kortenhoef (wat je vast wel eens in een eerdere post hebt gelezen), en als ik dan ook nog moet tanken, rijd ik nog een stukje verder om via een achteraf-weggetje bij de Shell Express te komen. Nèt voordat je dan Kortenhoef uitgaat, kom je langs een appartementencomplex voor -tenminste dat denk ik- bejaarden.
Telkens als ik langs die woningen kwam, dacht ik: jezus, ze zouden eens wat aan die tuinen moeten doen! Niet dat ik echt iets mag zeggen, want mijn tuin is het Hilversumse equivalent van het regenwoud, maar toch dacht ik dat. Uitgeschoten bosjes, stukken gras overwoekerd door mos, gele plekken etc etc: het zag er niet uit. In feite was het zo erg dat ik meestal dacht: ze kunnen de boel beter slopen (haha). Die lach tussen haakjes was ook tussen haakjes in mijn hoofd, trouwens.
En vandaag, toen ik weer eens langs het complex kwam (deze keer van de andere kant af, maar dat terzijde), was ik even verbaasd: ze waren aan het slopen! De hele rechterkant van het pand was al weggeslagen en ik keek in half-aanwezige groenbetegelde badkamers en troosteloze lege keukens, die onverdedigbaar stonden te wachten op hun eind.
Een fietsende oude man aan de andere kant van de weg was ook aan het kijken. Hij reed zo langzaam dat ik bang was dat hij zou omvallen. Dat deed hij gelukkig niet.
Hoe dan ook: ik ben dus helderziend, blijkbaar. Althans op het gebied van sloopwerkzaamheden.
Telkens als ik langs die woningen kwam, dacht ik: jezus, ze zouden eens wat aan die tuinen moeten doen! Niet dat ik echt iets mag zeggen, want mijn tuin is het Hilversumse equivalent van het regenwoud, maar toch dacht ik dat. Uitgeschoten bosjes, stukken gras overwoekerd door mos, gele plekken etc etc: het zag er niet uit. In feite was het zo erg dat ik meestal dacht: ze kunnen de boel beter slopen (haha). Die lach tussen haakjes was ook tussen haakjes in mijn hoofd, trouwens.
En vandaag, toen ik weer eens langs het complex kwam (deze keer van de andere kant af, maar dat terzijde), was ik even verbaasd: ze waren aan het slopen! De hele rechterkant van het pand was al weggeslagen en ik keek in half-aanwezige groenbetegelde badkamers en troosteloze lege keukens, die onverdedigbaar stonden te wachten op hun eind.
Een fietsende oude man aan de andere kant van de weg was ook aan het kijken. Hij reed zo langzaam dat ik bang was dat hij zou omvallen. Dat deed hij gelukkig niet.
Hoe dan ook: ik ben dus helderziend, blijkbaar. Althans op het gebied van sloopwerkzaamheden.
Subscribe to:
Comments (Atom)
