De Zeven Kleuren van de Week

Ik zag pasgeleden een Britse kennisquiz waarin verteld werd hoe mensen heel vaak abstracte zaken associeren met... kleuren. Ja echt! Als voorbeeld werden de dagen van de week genoemd.

Ik dacht daar even over na en was verheugd te ontdekken dat: ja! Ik doe dat ook! Ik ging in mijn hoofd de dagen na en kwam aan het volgende rijtje:

maandag: geel
dinsdag: paars
woensdag: groen
donderdag: roze
vrijdag: oranje
zaterdag: rood
zondag: blauw

Is dat niet leuk? Wat zijn we toch fijn associatieve wezens!

Mijn vreugde over mijn flexibele brein nam snel af toen ik besefte waar ik die kleuren vandaan had. De AVRO-bode gebruikt precies die kleuren voor de dagen. En laten we nou vroeger altijd de AVRO-bode in huis gehad hebben...

Grote Rode Kater

Grote Rode Kater wordt de vader van mijn kleinkinderen. Ik weet het. Ik WEET het gewoon.

Gisteren signaleerde ik hem al, een beetje 'cruisend' rond mijn Lotje, die zich bevallig liet omvallen, en heel subtiel haar edele delen waste. Het is een groot rood gedrocht, dat er uitziet alsof hij door een busje is aangereden, dat vervolgens nog drie keer heen en weer over het lijk is gegaan. Een wanstaltige kop met viesgele ogen en een gebroken snor, de bouw van een Oostduitse zwemkampioene uit de jaren 50 -schonkig en vierkant- en een sluiperige gang. He-le-maal niks voor mijn Lotje dus. Maar -gek genoeg- leek zijn gezelschap haar wel te bevallen, en hoe dreigend ik ook voor het raam ging staan, Grote Rode Kater bleef ronddarren.

Ik moest gisteren toch echt op een gegeven moment naar mijn werk, dus ik verliet met zwaar hart het tafereeltje van de twee flirtende katten, die speels om elkaar heendraaiden onder mijn terrastafel.

Deze ochtend, een aantal minuten voordat ik dit schreef (en HEEL vroeg, het is 5:26!) hoorde ik wederom (lees mijn eerdere blogs) het onmiskenbare geluid van... kattenseks.

Oh-oh.

Superlotje

Een aantal dagen geleden zat ik op de bank te lezen en was verbaasd om te zien dat Lotje zich bij me voegde. Niet dat ze zo onaanhankelijk is, hoor -ze loopt de hele tijd om me heen, vrijt er lustig op los met mijn benen en kruipt het liefst zo diep mogelijk in mijn knieholten als ik in bed lig- maar op de bank komt ze gewoon niet graag. Hoe dan ook, ze sprong op mijn schoot en begon rustig te nestelen. Toen ze EINDELIJK lag en ik mijn aandacht weer op mijn boek kon richten, schoot ze opeens overeind en krabde zich verwoed over haar kop. Ik schrok er even van en keek eens waar ze zo ernstig voor moest krabben en ja hoor: een vlo.

Ik zuchtte: het was weer zover: het vlooienseizoen is van start gegaan. En dus is het ook weer tijd voor de nodige voorbereiding/bestrijding. Ik stond op, Lotje op de bak achterlatend, en sloot uit voorzorg -ik weet hoezeer Lot haar antivlooibehandeling haat- het kattenluikje. Ik heb zo'n superdeluxe kattenluik dat je helemaal open, helemaal dicht en eventueel ook op éénrichtingsverkeer in de gewenste richting kan plaatsen en ik besloot dat helemaal dicht hier de juiste benadering was. Het luikje was dus op slot en ik pakte de borstel en de kam en nam Lotje weer op schoot toen ik op de bank zat.

Eerst maar zachtjes proberen, dacht ik, en ik streek met de borstel overLotjes rug. Meteen sprong ze schrikkerig van de bank en probeerde te ontsnappen. 'Hahaaa;, dacht ik. 'Leuk geprobeerd, mormel' en ik haalde haar al krabbelend bij het gesloten luikje weg. Nu paste ik de harde-handen-methode toe: Lotje vastgehouden bij het nekvel en dan maar met de borstel en de kam er overheen.

Nou, ze vond het NIET leuk, dat kan ik je vertellen. Al grommend en jammerend werd ze ontvlooid en toen ik klaar was, was ik verbaasd te zien hoe rustig ze van mijn schoot krabbelde. Ik denk dat ze gewoon probeerde haar waardigheid te behouden ofzo.

Goed. Nu was het tijd voor de pièce de resistance: het vlooiendruppeltjesding. Ik haalde het belachelijk dure druppelding uit de kast, brak het bovenkantje eraf om te druppelen en greep Lotje nogmaals vast. Ik scheidde het haar tussen haar schouderbladen, druppelde de stinkende zooi snel op haar huid en nam afstand. Ik heb ervaring met het spul en ik verwachtte een door waanzin aangedreven spurt door het huis. Die bleef dus uit.

Maar niet lang.

Ik zat alweer op de bank en toen ineens hoorde ik gejammer. Lotje kwam achter een kast vandaan, haar bekje omsmeerd met speeksel. Dat is op zich normaal: sommige medicijnen brengen dat nu eenmaal teweeg, maar het ziet er niet altijd even prettig uit. Smakkend, proestend en met de kop schuddend begon Lotje steeds meer in paniek rond te rennen, het speeksel rondvliegend door mijn huis.

Toen ik haar wilde kalmeren en haar volgde naar de keuken, waar ze in volle vaart heenrende, hoorde ik een keiharde knal en vervolgens zag ik Lotje over mijn terras rennen en een spurt trekken naar de bosjes. 'Ach God, arm bees...', begon ik te denken, maar verder kwam ik niet. Hoe was Lotje buitengekomen? Ik keek naar beneden en zag het ongelooflijke: Lotje was DWARS DOOR het kattenluikje heen gespurt! Nou ja, niet echt 'dwars door', maar in ieder geval was het luikje gescheurd en hing het scheef en had ze hem gewoon door zijn sluiting heengeramd!

Wat heb ik toch een superpoes!

Waarom Evelien niet op zolder mocht komen -Deel 2

Het verhaal van oma was eigenlijk helemaal niet zo boeiend geweest als Evelien had gehoopt. Technisch gezien wist ze nu weinig meer dan van tevoren.

Het kwam hier op neer: op een dag, pas na 'de verhuizing', was papa naar boven gegaan en simpelweg niet meer naar beneden gekomen. Dagenlang hadden mama en oma gezocht, in alle hoekjes. "Maar", had Evelien gevraagd, "waaròm kwam hij niet naar beneden dan, oma? Wat was er gebeurd?" Daar kon -of wilde- oma niets over vertellen. Ze zuchtte alleen nog maar eens, streelde Lensiaan zachtjes en keek weer naar buiten.

En dus zat Evelien nu in de keuken, starend naar de koeien. Suffe koeie, eigenlijk. Hadden ze niet eens wat anders te doen dan grazen? Zou dat niet vervelen? Evelien stelde zich voor hoe het was om elke dag weer uit de stal te worden gehaald, naar de wei te worden geleid en dan maar willoos gras eten. Ze kon er zich geen voorstelling bij maken... Of toch: deed zij eigenlijk anders? Had zij eigenlijk wel eens een dag gehad dat ze wat anders deed dan met moeder kletsen of met oma spelletjes spelen? Nee, eigenlijk niet. Stiekem was ze net zoals die koeien: willoos en vastgeroest in een saai ritme.

Ze keek nog eens om zich heen in de keuken. De brandende oven, het ouderwetse keukengerei, de koperen pannen. De stomme koperen pannen. Dezelfde stomme koperen pannen die er altijd al hadden gestaan.

Ineens sloeg haar genegenheid voor haar gezapige leventje om van berusting in ontevredenheid: waarom zou ze altijd maar in dit huis opgesloten moeten zitten? Was er geen medicijn voor haar allergie? Kon ze geen pet op of kon ze niet rondlopen met een parasol tegen de zon? En waarom, WAAROM, mocht ze niet op zolder komen? Evelien werd kwaad, dat voelde ze, en de kwaadheid omvatte alles: de wegwuiverigheid van haar moeder, de onduidelijkheid van oma, de stomme grazende koeien en bovenal die STOMME ZOLDER! Wat was er zo boeiend aan een stoffige, verlaten zolder? Hadden oma en moeder eigenlijk wel op zolder zelf gezocht? Ze besefte zich ineens dat oma daarover helemaal niets had losgelaten. Niet dat oma ook maar iets dat in de buurt kwam van een samenhangend verhaal had verteld. Nee, het was weer een wollig, zol zuchten en kreunen doorspekt warrig fabeltje geweest, dat zijn doel had gemist. In plaats van Evelien een gevoel van ontzag en angst te geven, bracht het een golf van kwaadheid en opstandigheid teweeg en die had Evelien nu volledig in zijn greep.

Voordat ze eigenlijk wist wat ze ging doen, stond Evelien op en liep de keuken uit, op weg naar de trap naar boven...


Einde deel 2...

Charmers

Vandaag geen enge blog, maar een blog met Franse charmante liedjes uit de film '8 Femmes' (8 vrouwen), een soort misdaad/musical/comedy/detective-hybride.

Mon Amour, Mon Ami



Toi Jamais



Message Personnel



A Quai Sert De Vivre Libre



Il N'y A Pas D'amour Heureux



Bonus 01: Mon Amour, Mon Ami oigineel

Wat een heerlijke arty 'clip' uit jaren 60 Frankrijk!



Bonus 02:Message Personnel origineel

Heerlijke Franse triestheid...

Shockers

Een scary blog vandaag. Ik heb wat klassieke schrikscenes op een rijtje gezet. Had ik ineens zin in. Let op, hoor! Sommige zijn echt erg gory/creepy!

Carrie: Moehahaha!!!



Deep Blue Sea: SCHRIK!!!



Jaws: WHOA!



Cujo: Jezus Christus...



The Thing: Dit is echt tè erg...



Christine: Nooit een auto boos maken...

De Grote Boodschap # 19

In de Grote Boodschap vandaag niet een specifiek verschijnsel, maar gewoon wat overdenksels die ik vandaag in de supermarkt had. De overdenksels vonden allemaal plaats in het kassa-gebied, toevallerigerwijs en hadden als onderwerp drie vrouwen en een kaartenrek. Ik zal ze één voor één behandelen.

1. The Entertainers

Aan de kassa naast me (en ook al even daarvoor) staan twee vrouwen luidkeels te kletsen. Ze zijn het oude-vrouwen-equivalent van mij aan de telefoon: ze denken dat alles wat ze zeggen niet alleen ontzettend leuk is voor de gesprekspartner, maar ook voor alle omstanders. En dat is dus NIET zo. Uit irritatie heb ik de onderwerpen die ze behandelden uit mijn geheugen gewist, maar ik kan me nog wel herinneren dat één van de vrouwen op een gegeven moment naar de caissière -die zeker 5 klanten verderop druk bezig was- riep: "HOU JE HET ALLEMAAL BIJ, MEISJE? HAHAHAHAHAHA!!!". Na deze opmerking keek de vrouw glunderend rond naar de omstanders, alsof ze een lachsalvo verwachtte. Na geen respons begon ze te verkondigen dat 'die meisjes allemaal zo hard werken' en verschoof het onderwerp van waar ze het vooraf dan ook over hadden gehad naar overdenkingen over het werken in de supermarkt.

Wat een vervelende vrouwen zeg. Ze deden me denken aan klaar-overmoeders en hulpmoeders op de basisschool, die ook altijd zo tergend luidkeelks enthousiast waren over...tja, ALLES eigenlijk. Gelukkig werden ze volledig genegeerd...

2. Kaarten

Mijn blik valt op een kaartenrek dat bij de kassa staat. Erin staan diverse kaarten met allemaal verschillende boodschappen, maar met allemaal één ding overeenkomstig: ze waren allemaal uit Kortenhoef. Zo van: 'groeten uit Kortenhoef' of 'Beterschap gewenst vanuit Kortenhoef', etc. Wat de kaarten ook overeenkomstig haden, was dat ze allemaal een ontzettend goedkope uitstraling hadden. Het leek alsof de makers gedacht hadden dat het feit dat de kaart uit Kortenhoef kwam, genoeg was om te verbloemen dat hun creatieve brein was uitgeput. Een kikker die 'groetjes uit Kortenhoef' zegt vind ik nu niet echt origineel. Ook een kaart met een enorm kasteel erop en de tekst 'gefeliciteerd met je nieuwe woning vanuit Kortenhoef' prikkelt me niet echt. Zeker niet als er meteen onder een kaart prijkt met precies dezelfde tekst, maar dan met een plaatje van een kapotte doos.

3. Schijtvrouw

De vrouw voor me, een type 'ik-ben-kunstzinnig:-kijk-maar-naar-mijn-rommelige-vlechten-en-enigszins-versleten-jas-die-er-toch-heel-creatief-uitziet', begint op een bepaald moment zeer verwoed aan haar broek/broekriem te rommelen. Ik kan niet zo goed zien wat ze nu eigenlijk aan het doen is, door de zwabberende jas, maar de bewegingen suggereren een akelig iets: het lijkt alsof de vrouw plots een heftige diarree-aanval voelt aankomen en zich nu voorbereidt op de excavatie van haar darminhoud. Ik kijk even of er genoeg ruimte is voor haar schijtbui (ik doe echt mijn best om dit als 'naar-de-wc-gaan' of 'de behoefte doen' te omschrijven, maar dat doet de situatie gewoon niet genoeg eer aan), en zie dat mijn winkelmand precies op haar centrale toiletlocatie staat. Ik kan er niets aan doen, maar moet ineens hardop lachen bij het denkbeeldige beeld van de vrouw, gehurkt over mijn winkelmandje, met ik met open mond ernaast. Als de vrouw dan weer omstaat en kort 'sorry, hoor' zegt, pak ik gewoon mijn mand op, alsof er niets gebeurd is. Whahahaha! Nee, okee: natuurlijk ging de vrouw niet in mijn winkelmandje schijten, maar ja, je moet toch wat met die beelden in je hoofd, hè?