Jammer, maar helaas

Ik verkramp in mijn bureaustoel als ik de woorden van het liedje tot me laat doordringen. Een semi-latin-achtig nummer is het, met een gruwelijk Gooisch klinkende vrouwenstem eronder. Ze zingt: 'Ik zou graag nog bij je blijven, maar jammer maar helaaaaaaas', etc etc.

Dit wordt nu echt te erg. Ik weet dat Nederlands niet de meest geschikte taal is voor liedteksten, getuige Marco Borsato's 'hele grote leugen' in het nummer... ach, weet ik veel welk nummer. Die kleine woordencombinatie stond tot nu toe bovenaan mijn hatelist, maar 'jammer, maar helaas' heeft haar verdrongen en prijkt bovenaan nu.

Laat ik wat duidelijker zijn en dit betoog voorzien van een kleine causerie. Vorig jaar oktober begonnen zich mannen rond mijn huis te bewegen. Mannen in witte pakken. Hun functie: het renoveren van het huis waarin ik woon. Nieuwe dakpannen, dubbelglas hier en daar, verse kozijnen, een gevelspuiting, alles netjes verven enzovoorts. Overigens zouden de mannen 3 maanden geleden al klaar hebben moeten zijn, maar ze zijn dus nog STEEDS bezig. Gelukkig komt het eind nu in zicht. Omdat mannen die in witte pakken buiten werken nu eenmaal zijn zoals ze zijn, hebben ze een meer-dan-gemiddelde behoefte aan muziek tijdens hun werkzaamheden en ongelukkigerwijs is hun muzieksmaak niet altijd gelijk aan de mijne. Okee, nu is dat sowieso niet vaak het geval, maar goed.

Ik wordt dus al een aantal maanden belaagd met overwegend Nederlandstalige wansmakigheid, Jan Smit gerelateerde smartlappen, 'zomerhits', en alles wat verder nog op Radio Randdebiel te horen is. Ik onderga het maar gewoon; 'het duurt niet lang meer' is mijn mantra geworden als ik weer een Frans of een Dries of een Thomas voorbij hoor komen en ik doe dan snel mijn koptelefoon op. Stiekem hoop ik toch wel eens op een leger keelpoliepen dat dat hele zootje B artiesten voorgoed de mond snoert, maar goed, laat ik die lelijke gedachten verder voor me houden.

HOE DAN OOK (God, wat ben ik weer aan het afdwalen), vandaag hadden de mannen in witte pakken hun draagbare radio zo'n beetje vlak voor mijn klapraampjes geparkeerd en ik kon dus voluit meegenieten van de auditieve marteling. Ik wendde mijn innerlijke oor af, ruimde de boodschappen die ik net had gedaan verder op en nam daarna plaats op mijn bureaustoel. Ik zat er nog geen minuut tot mijn geest verscheurd werd door het nummer waarover ik eerder vertelde.

Waarom stoort 'Jammer, maar helaas' me eigenlijk zo? Is het de suffe muziek, de ongeschoolde stem, het schokkend onoriginele latingejammer? Nee. Het is de uitdrukking zelf. 'Jammer, maar helaas' is namelijk een uitdrukking die helemaal incorrect is! Een uitdrukking die verzonnen is door kunstenaar (en stem van Ernie) Wim T. Schippers. Hieronder een kleine uitleg:

,,Veelgebruikte uitdrukking op momenten dat men zich maar neerlegt bij de situatie. De constructie werd door Schippers opzettelijk in het leven geroepen om na te gaan of een uitdrukking, die grammaticaal gezien echt niet kon, toch zou worden opgepikt. Dat werd hij. Dat is opvallend, want de uitdrukking gaat nergens over. Iets is jammer, en vervolgens impliceert het ‘maar’ dat er een tegenwerping of nuancering op die constatering volgt, wat niet het geval is.”

Op zich is het knap dat iemand een uitdrukking zo populair kan maken, ondanks de onjuistheid ervan, en ik begrijp ook best dat iedereen -waaronder ikzelf- hem gebruikt zonder scrupules. Maar van een tekstschrijver (een TEKSTschrijver!) verwacht ik toch wel iets meer grammaticale kennis! Wat een trieste situatie als je een nummer schrijft dat opgebouwd is rond een volledig niet kloppende uitdrukking.

Andere door Schippers in het leven geroepen uitdrukkingen:

-Verder gaat alles goed?
-Verdomd interessant, maar gaat u verder
-Overwelmend
-Het woord zegt het al
-Gekte

En om de boel af te maken een leuk fragmentje van..... Ernie!

De Zeven Kleuren van de Week

Ik zag pasgeleden een Britse kennisquiz waarin verteld werd hoe mensen heel vaak abstracte zaken associeren met... kleuren. Ja echt! Als voorbeeld werden de dagen van de week genoemd.

Ik dacht daar even over na en was verheugd te ontdekken dat: ja! Ik doe dat ook! Ik ging in mijn hoofd de dagen na en kwam aan het volgende rijtje:

maandag: geel
dinsdag: paars
woensdag: groen
donderdag: roze
vrijdag: oranje
zaterdag: rood
zondag: blauw

Is dat niet leuk? Wat zijn we toch fijn associatieve wezens!

Mijn vreugde over mijn flexibele brein nam snel af toen ik besefte waar ik die kleuren vandaan had. De AVRO-bode gebruikt precies die kleuren voor de dagen. En laten we nou vroeger altijd de AVRO-bode in huis gehad hebben...

Grote Rode Kater

Grote Rode Kater wordt de vader van mijn kleinkinderen. Ik weet het. Ik WEET het gewoon.

Gisteren signaleerde ik hem al, een beetje 'cruisend' rond mijn Lotje, die zich bevallig liet omvallen, en heel subtiel haar edele delen waste. Het is een groot rood gedrocht, dat er uitziet alsof hij door een busje is aangereden, dat vervolgens nog drie keer heen en weer over het lijk is gegaan. Een wanstaltige kop met viesgele ogen en een gebroken snor, de bouw van een Oostduitse zwemkampioene uit de jaren 50 -schonkig en vierkant- en een sluiperige gang. He-le-maal niks voor mijn Lotje dus. Maar -gek genoeg- leek zijn gezelschap haar wel te bevallen, en hoe dreigend ik ook voor het raam ging staan, Grote Rode Kater bleef ronddarren.

Ik moest gisteren toch echt op een gegeven moment naar mijn werk, dus ik verliet met zwaar hart het tafereeltje van de twee flirtende katten, die speels om elkaar heendraaiden onder mijn terrastafel.

Deze ochtend, een aantal minuten voordat ik dit schreef (en HEEL vroeg, het is 5:26!) hoorde ik wederom (lees mijn eerdere blogs) het onmiskenbare geluid van... kattenseks.

Oh-oh.

Superlotje

Een aantal dagen geleden zat ik op de bank te lezen en was verbaasd om te zien dat Lotje zich bij me voegde. Niet dat ze zo onaanhankelijk is, hoor -ze loopt de hele tijd om me heen, vrijt er lustig op los met mijn benen en kruipt het liefst zo diep mogelijk in mijn knieholten als ik in bed lig- maar op de bank komt ze gewoon niet graag. Hoe dan ook, ze sprong op mijn schoot en begon rustig te nestelen. Toen ze EINDELIJK lag en ik mijn aandacht weer op mijn boek kon richten, schoot ze opeens overeind en krabde zich verwoed over haar kop. Ik schrok er even van en keek eens waar ze zo ernstig voor moest krabben en ja hoor: een vlo.

Ik zuchtte: het was weer zover: het vlooienseizoen is van start gegaan. En dus is het ook weer tijd voor de nodige voorbereiding/bestrijding. Ik stond op, Lotje op de bak achterlatend, en sloot uit voorzorg -ik weet hoezeer Lot haar antivlooibehandeling haat- het kattenluikje. Ik heb zo'n superdeluxe kattenluik dat je helemaal open, helemaal dicht en eventueel ook op éénrichtingsverkeer in de gewenste richting kan plaatsen en ik besloot dat helemaal dicht hier de juiste benadering was. Het luikje was dus op slot en ik pakte de borstel en de kam en nam Lotje weer op schoot toen ik op de bank zat.

Eerst maar zachtjes proberen, dacht ik, en ik streek met de borstel overLotjes rug. Meteen sprong ze schrikkerig van de bank en probeerde te ontsnappen. 'Hahaaa;, dacht ik. 'Leuk geprobeerd, mormel' en ik haalde haar al krabbelend bij het gesloten luikje weg. Nu paste ik de harde-handen-methode toe: Lotje vastgehouden bij het nekvel en dan maar met de borstel en de kam er overheen.

Nou, ze vond het NIET leuk, dat kan ik je vertellen. Al grommend en jammerend werd ze ontvlooid en toen ik klaar was, was ik verbaasd te zien hoe rustig ze van mijn schoot krabbelde. Ik denk dat ze gewoon probeerde haar waardigheid te behouden ofzo.

Goed. Nu was het tijd voor de pièce de resistance: het vlooiendruppeltjesding. Ik haalde het belachelijk dure druppelding uit de kast, brak het bovenkantje eraf om te druppelen en greep Lotje nogmaals vast. Ik scheidde het haar tussen haar schouderbladen, druppelde de stinkende zooi snel op haar huid en nam afstand. Ik heb ervaring met het spul en ik verwachtte een door waanzin aangedreven spurt door het huis. Die bleef dus uit.

Maar niet lang.

Ik zat alweer op de bank en toen ineens hoorde ik gejammer. Lotje kwam achter een kast vandaan, haar bekje omsmeerd met speeksel. Dat is op zich normaal: sommige medicijnen brengen dat nu eenmaal teweeg, maar het ziet er niet altijd even prettig uit. Smakkend, proestend en met de kop schuddend begon Lotje steeds meer in paniek rond te rennen, het speeksel rondvliegend door mijn huis.

Toen ik haar wilde kalmeren en haar volgde naar de keuken, waar ze in volle vaart heenrende, hoorde ik een keiharde knal en vervolgens zag ik Lotje over mijn terras rennen en een spurt trekken naar de bosjes. 'Ach God, arm bees...', begon ik te denken, maar verder kwam ik niet. Hoe was Lotje buitengekomen? Ik keek naar beneden en zag het ongelooflijke: Lotje was DWARS DOOR het kattenluikje heen gespurt! Nou ja, niet echt 'dwars door', maar in ieder geval was het luikje gescheurd en hing het scheef en had ze hem gewoon door zijn sluiting heengeramd!

Wat heb ik toch een superpoes!

Waarom Evelien niet op zolder mocht komen -Deel 2

Het verhaal van oma was eigenlijk helemaal niet zo boeiend geweest als Evelien had gehoopt. Technisch gezien wist ze nu weinig meer dan van tevoren.

Het kwam hier op neer: op een dag, pas na 'de verhuizing', was papa naar boven gegaan en simpelweg niet meer naar beneden gekomen. Dagenlang hadden mama en oma gezocht, in alle hoekjes. "Maar", had Evelien gevraagd, "waaròm kwam hij niet naar beneden dan, oma? Wat was er gebeurd?" Daar kon -of wilde- oma niets over vertellen. Ze zuchtte alleen nog maar eens, streelde Lensiaan zachtjes en keek weer naar buiten.

En dus zat Evelien nu in de keuken, starend naar de koeien. Suffe koeie, eigenlijk. Hadden ze niet eens wat anders te doen dan grazen? Zou dat niet vervelen? Evelien stelde zich voor hoe het was om elke dag weer uit de stal te worden gehaald, naar de wei te worden geleid en dan maar willoos gras eten. Ze kon er zich geen voorstelling bij maken... Of toch: deed zij eigenlijk anders? Had zij eigenlijk wel eens een dag gehad dat ze wat anders deed dan met moeder kletsen of met oma spelletjes spelen? Nee, eigenlijk niet. Stiekem was ze net zoals die koeien: willoos en vastgeroest in een saai ritme.

Ze keek nog eens om zich heen in de keuken. De brandende oven, het ouderwetse keukengerei, de koperen pannen. De stomme koperen pannen. Dezelfde stomme koperen pannen die er altijd al hadden gestaan.

Ineens sloeg haar genegenheid voor haar gezapige leventje om van berusting in ontevredenheid: waarom zou ze altijd maar in dit huis opgesloten moeten zitten? Was er geen medicijn voor haar allergie? Kon ze geen pet op of kon ze niet rondlopen met een parasol tegen de zon? En waarom, WAAROM, mocht ze niet op zolder komen? Evelien werd kwaad, dat voelde ze, en de kwaadheid omvatte alles: de wegwuiverigheid van haar moeder, de onduidelijkheid van oma, de stomme grazende koeien en bovenal die STOMME ZOLDER! Wat was er zo boeiend aan een stoffige, verlaten zolder? Hadden oma en moeder eigenlijk wel op zolder zelf gezocht? Ze besefte zich ineens dat oma daarover helemaal niets had losgelaten. Niet dat oma ook maar iets dat in de buurt kwam van een samenhangend verhaal had verteld. Nee, het was weer een wollig, zol zuchten en kreunen doorspekt warrig fabeltje geweest, dat zijn doel had gemist. In plaats van Evelien een gevoel van ontzag en angst te geven, bracht het een golf van kwaadheid en opstandigheid teweeg en die had Evelien nu volledig in zijn greep.

Voordat ze eigenlijk wist wat ze ging doen, stond Evelien op en liep de keuken uit, op weg naar de trap naar boven...


Einde deel 2...

Charmers

Vandaag geen enge blog, maar een blog met Franse charmante liedjes uit de film '8 Femmes' (8 vrouwen), een soort misdaad/musical/comedy/detective-hybride.

Mon Amour, Mon Ami



Toi Jamais



Message Personnel



A Quai Sert De Vivre Libre



Il N'y A Pas D'amour Heureux



Bonus 01: Mon Amour, Mon Ami oigineel

Wat een heerlijke arty 'clip' uit jaren 60 Frankrijk!



Bonus 02:Message Personnel origineel

Heerlijke Franse triestheid...

Shockers

Een scary blog vandaag. Ik heb wat klassieke schrikscenes op een rijtje gezet. Had ik ineens zin in. Let op, hoor! Sommige zijn echt erg gory/creepy!

Carrie: Moehahaha!!!



Deep Blue Sea: SCHRIK!!!



Jaws: WHOA!



Cujo: Jezus Christus...



The Thing: Dit is echt tè erg...



Christine: Nooit een auto boos maken...